II GSK 1175/11

II GSK 1175/11 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-06-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-06-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca
Janusz Trzciński /przewodniczący/
Janusz Zajda /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 439/11 - Wyrok WSA w Warszawie z 2011-04-19
Skarżony organ
Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i nakazano organowi rozpoznanie wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
art. 25, 26, 31, 30 c ust. 3
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Trzciński Sędziowie NSA Cezary Pryca Janusz Zajda (spr.) Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K.S. Spółki z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 439/11 w sprawie ze skargi K.S. Spółki z o.o. w B. na rozstrzygnięcie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odwołania od protestu dotyczącego oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. stwierdza, że ocena projektu zawarta w rozstrzygnięciu Ministra Rozwoju Regionalnego została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 439/11 oddalił skargę K. spółki z o.o. w B. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy:
K. sp. z o.o. w B., w odpowiedzi na ogłoszenie konkursu wniosków o dofinansowanie z Funduszu Spójności (konkurs nr 6/POIiŚ/1.1/11/2009) w ramach Programu Operacyjnego "Infrastruktura i Środowisko", priorytet I - "Gospodarka wodno-ściekowa", działanie 1.1 "Gospodarka wodno-ściekowa w aglomeracjach powyżej 15 tysięcy RLM", wystąpiła o dofinansowanie przedsięwzięcia pod nazwą "K., etap II".
Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. 12 stycznia 2010 r. poinformował Spółkę, że jej wniosek został odrzucony z powodu nieuzyskania pułapu 60% punktów na etapie oceny merytorycznej I stopnia; wniosek uzyskał 30 punktów, podczas gdy do II etapu konkursu kwalifikowała minimalna ilość 36,6 punktów. W zakresie kryterium 6d wniosek otrzymał 3 na 12 możliwych punktów, ponieważ wartość zadań inwestycyjnych posiadających pozwolenia na budowę w stosunku do wartości zadań wymagających pozwolenia na budowę wynosiła 52,3%.
K. sp. z o.o. w B. nie godząc się z odrzuceniem wniosku złożyła protest.
Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. pismem z 25 lutego 2010 r. poinformował Spółkę o negatywnym rozpatrzeniu protestu.
W związku z powyższym skarżąca wniosła odwołanie do Ministra Rozwoju Regionalnego - Instytucji Zarządzającej Programem Operacyjnym "Infrastruktura i Środowisko".
Pismem z 15 kwietnia 2010 r. Minister Rozwoju Regionalnego poinformował Spółkę, że odwołanie zostało rozpatrzone negatywnie. W uzasadnieniu Minister wskazał, że zgodnie z punktem 31 regulaminu konkursu uzupełnienie przez beneficjenta dokumentów wymaganych na etapie oceny formalnej i merytorycznej I stopnia, co do zasady może dotyczyć tylko dokumentów uzyskanych do dnia zakończenia składania wniosków w ramach konkursu. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszczalne jest przedłożenie dokumentu uzyskanego po dniu zakończenia składania wniosków, o ile dokument jest uzyskiwany od innego organu, a wnioskodawca dołożył należytej staranności występując odpowiednio wcześniej o jego uzyskanie. W ocenie organu, w sprawie nie wystąpiła przesłanka dopuszczająca przedłożenie dokumentu uzyskanego po złożeniu wniosku o dofinansowanie projektu, w sytuacji dochowania przez wnioskodawcę należytej staranności. Podniesiona przez skarżącą okoliczność opieszałości organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanie tej decyzji z ponad dwumiesięcznym opóźnieniem i wynikające z tego kolejne opóźnienia przy składaniu wniosku o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę, w ocenie Ministra nie wskazuje, że Spółka dochowała należytej staranności przy uzyskaniu powyższych dokumentów. Organ zauważył, że nawet w sytuacji gdyby wskazane przez skarżącą opóźnienie nie wystąpiło, to zgodnie z informacjami podanymi w odwołaniu złożyłaby ona wniosek o wydanie pozwolenia na budowę 9 listopada 2009 r. (a nie 8 stycznia 2010 r.), a zatem dopiero na 21 dni przed ostatecznym terminem składania wniosków. Mając na uwadze fakt, że termin na wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę wynosi 65 dni od daty wystąpienia o wydanie tej decyzji (art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane), to złożenie stosownego wniosku na 21 a nie na 65 dni przed terminem złożenia wniosku także nie dawałoby gwarancji, iż decyzja zostanie wydana przed jego złożeniem. Dlatego też skarżąca, w ocenie organu, powinna wystąpić o wydanie stosownych dokumentów odpowiednio wcześniej tak, aby mogła złożyć wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w terminie pozwalającym na jego uzyskanie przed złożeniem wniosku o dofinansowanie projektu. W związku z tym wniosek skarżącej o zastosowanie art. 31 regulaminu konkursu, w zakresie dopuszczenia uzupełnienia pozwoleń na budowę po dniu zakończenia składania wniosków, nie miał zastosowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na powyższe rozstrzygnięcie wskazał, że spór w sprawie sprowadza się do ustalenia prawidłowości dokonanej oceny wniosku skarżącej w zakresie kryterium merytorycznego nr 6 "Przygotowanie projektu - gotowość do realizacji inwestycji w części 6d wartość zadań inwestycyjnych posiadających pozwolenia na budowę w stosunku do wartości wszystkich zadań wymagających pozwolenia na budowę planowanych do realizacji warunków kontraktowych."
Sąd pierwszej instancji odnosząc się do twierdzeń skarżącej, iż brak wymaganych pozwoleń na budowę dla zadań zaplanowanych do realizacji na terenie Gminy M, był wynikiem opieszałości organu właściwego do wydania decyzji środowiskowych o uwarunkowaniach, wskazał na pkt 31 regulaminu stwierdzając, że termin na uzupełnienie dokumentów uzyskanych po dniu zakończenia składania wniosków nie może przekraczać końcowej daty oceny formalnej i merytorycznej I stopnia. W przeciwnym przypadku dokonujący tej oceny musiałby przyznawać punkty za hipotetyczne pozwolenia na budowę, a ocena tego kryterium ma na celu ocenę stopnia gotowości projektu do realizacji na podstawie wartości zadań inwestycyjnych posiadających pozwolenie na budowę.
Sąd przypomniał harmonogram, zgodnie z którym konkurs został ogłoszony 30 września 2009 r., od 16 do 30 listopada 2009 r. można było składać wnioski, 21 grudnia 2009 r. następowało zakończenie oceny formalnej i merytorycznej I stopnia, do 31 grudnia 2009 r. istniała możliwość przedstawiania projektów po poprawkach formalnych i merytorycznych I stopnia, a 8 stycznia 2010 r. miało miejsce ostateczne zakończenie oceny formalnej i merytorycznej I stopnia przez IW. W dniu 15 stycznia 2010 r. utworzono listę rankingową i 22 stycznia 2010 r. następowała ocena merytoryczna II stopnia oraz sukcesywne podpisywanie umów o dofinansowanie. Wobec tego - w ocenie Sądu - można było uzupełnić dokumentację najpóźniej przed 12 stycznia 2010 r. Natomiast decyzję o pozwoleniu na budowę skarżąca uzyskała dopiero 6 maja 2010 r. Zdaniem Sądu, trafnie zatem organ stwierdził, że przyznanie punktów za decyzje, które w momencie oceny wniosku o dofinansowanie nie funkcjonowały w obrocie prawnym, stanowiłoby naruszenie procedury wyboru projektów, a przez to naruszyłoby zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów - art. 26 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. Nr 227, poz. 158 ze zm.), oraz rzetelnej i bezstronnej oceny projektów - art. 31 ust. 1 ww. ustawy.
Sąd pierwszej instancji powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1208/10 wskazał, że nie było żadnych przeszkód, aby skarżąca jeszcze przed upływem terminu do składania wniosków o dofinansowanie projektu wniosła o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustawodawca bowiem w art. 52 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie ustanowił wymogu dołączania do wniosku o wydanie takiej decyzji załącznika w postaci decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w chwili składania wniosku wymagana jest jedynie odpowiednia charakterystyka). Wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można więc było złożyć równolegle z wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej lub nawet po takim zdarzeniu, zamiast oczekiwać na zakończenie postępowania prowadzonego w trybie art. 73 i nast. ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Strona, w ocenie Sądu, miała więc możliwość przyśpieszenia postępowania tak, aby zgromadzić odpowiednią dokumentację do wniosku na dzień upływu terminu do składania wniosków w konkursie.
Sąd nie stwierdził także, aby ocena przedmiotowego projektu nastąpiła z naruszeniem art. H załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/1994 zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1265/1999 ustanawiającego Fundusz Spójności i doprowadzenie przedmiotowym rozstrzygnięciem do możliwej konieczności zwrotu przyznanego dofinansowania na realizację projektu "K. etap I", ponieważ w ramach przeprowadzonego konkursu organ nie bierze pod uwagę tego, iż projekt dotyczy kolejnego etapu realizowanej już wcześniej inwestycji.
K. spółka z o.o. w B. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 141 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z pkt 31 regulaminu konkursu zamkniętego, poprzez jego błędną interpretację.
Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że w przepisach regulaminu konkursu nie znajdował oparcia wskazany termin graniczny, do którego możliwe było uzupełnianie wniosków konkursowych. Należy również wziąć pod uwagę okoliczność, iż potrzeba późniejszego uzupełniania wniosku nie wynikała z wezwania organu do tej czynności, ale z okoliczności, za które kasator nie ponosi odpowiedzialności. W jego ocenie "doprecyzowanie" zasad określonych w pkt 31 regulaminu konkursu dopiero na etapie postępowania sądowego jest próbą przerzucenia na skarżącą odpowiedzialności za opieszałość organów przy wydawaniu właściwych decyzji.
Kasator wyjaśnił, że gdyby istniały pozwolenia na budowę nie byłoby potrzeby stosowania pkt 31 regulaminu, a w sytuacji gdy Spółka czekała na właściwe decyzje, których wydanie było uzależnione od innego organu, należało zastosować ten punkt regulaminu. Stwierdził, że dołożył należytej staranności występując o pierwsze z wymaganych decyzji: o ocenie oddziaływania na środowisko oraz o środowiskowych uwarunkowaniach, odpowiednio wcześniej, tak aby w ustawowym terminie można było uzyskać decyzje kolejne, w tym pozwolenie na budowę.
Do skargi kasacyjnej kasator załączył harmonogram uzyskiwania decyzji administracyjnych na tle terminów ustawowych, z którego w jego ocenie wynika, że w przypadku dotrzymania terminów ustawowych w dniu składania wniosku o dofinansowanie miałby złożone wnioski o pozwolenie na budowę, a planowany termin ich wydania miałby miejsce w styczniu 2010 r. Organ natomiast nie działał zgodnie z zasadą działania bez zbędnej zwłoki wyrażoną w art. 12 Kpa. Podkreślał, że postępowanie "środowiskowe" i "lokalizacyjne" prowadził ten sam organ, wobec czego badając sprawę pod kątem wydania pierwszej z tych decyzji nie musiał dokonywać czasochłonnych analiz w celu przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej.
Wskazał również na okoliczność, że informacja o naborze wniosków o dofinansowanie jest publikowana na 1,5 miesiąca przed rozpoczęciem naboru, a sam nabór trwa 14 dni. Wnioskodawca zna zatem termin składania wniosków na dwa miesiące przed zamknięciem naboru.
Wnosząca skargę kasacyjną zwróciła uwagę na specyfikę prowadzonych inwestycji liniowych, o dofinansowanie której się ubiegała. W takim postępowaniu liczba stron jest znaczna, co istotnie wydłuża prowadzone postępowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występuje żadna z przesłanek określonych w przepisie art. 183 § 2 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna spełnia przesłanki formalne tego środka prawnego. Jest oparta na zarzucie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a zatem wniesiono ją na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Wada ta, sprowadzająca się do akceptacji naruszenia przez organ zasad konkurencyjności i przejrzystości konkursu, a nawet wręcz "doprecyzowywaniu" zasad konkursu w stadium postępowania sądowego, zdaniem autora skargi kasacyjnej skutkowała naruszeniem obowiązującego porządku prawnego.
Aczkolwiek skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, to nie wszystkie z podniesionych w niej zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny podzielił. Niezrozumiałe jest w szczególności powiązanie naruszenia prawa materialnego z dotyczącym ściśle procesowej kwestii sporządzania uzasadnienia wyroku przepisem art. 141 § 1 p.p.s.a. Można się jedynie domyślać, co nie jest zadaniem Sądu drugiej instancji, iż strona zamierzała powołać się na przepis § 4 powołanego artykułu, aby zaakcentować, co także wynika z uzasadnienia środka prawnego, nieprecyzyjne i niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, które nie pozwala na właściwą ocenę rozumowania Sądu.
Zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie jest poprawność stanowiska wyrażonego przez Instytucję Zarządzającą, a zaakceptowanego i rozwiniętego przez Sąd pierwszej instancji, zgodnie z którym Spółka składając część dokumentów z naruszeniem terminu granicznego do którego możliwe było uzupełnianie wniosków konkursowych, za który uznał końcową datę oceny formalnej i merytorycznej I stopnia, naruszyła warunki konkursu, w efekcie uniemożliwiając przyznanie jej dodatkowych punktów z tytułu uzyskania stosownych zezwoleń administracyjnych pozwalających zakwalifikować się do II etapu konkursu.
Niewątpliwie określony przez WSA w W. termin graniczny nie znajduje oparcia w przepisach przedmiotowego regulaminu, tym samym precyzując go w wyżej wskazany sposób Sąd pierwszej instancji wyraźnie wyszedł poza regulacje konkursowe.
Argument terminu granicznego nie był wcześniej podnoszony przez rozpoznający odwołanie organ II instancji, który jedynie podkreślał potrzebę odpowiednio wcześniejszego wystąpienia przez Spółkę z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, w terminie pozwalającym na jego uzyskanie jeszcze przed złożeniem wniosku o dofinansowanie projektu.
K. sp. z o.o. w B. powołując się na ogólne zasady wynikające z przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, czyli: prawidłowej realizacji programu (art. 25), równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów (art. 26 ust. 2), rzetelnej i bezstronnej oceny projektów (art. 31 ust. 1), zmierzała do wykazania, że wykładnia regulacji zawartych w regulaminie konkursu w odniesieniu do sytuacji Spółki naruszała te zasady.
Z treści rozstrzygnięcia Ministra Rozwoju Regionalnego z 15 kwietnia 2010 r. wynika, że organ odwoławczy nie rozważał całokształtu okoliczności podnoszonych przez Spółkę, która powołując się na punkt 31 regulaminu konkursu podkreślała, że dołożyła należytej staranności odpowiednio wcześniej występując o niezbędne, a wymagane punktem 18.6 tego regulaminu prawomocne rozstrzygnięcia administracyjne, tak aby w ustawowym terminie można było uzyskać kolejne decyzje.
Pominięcie wskazanych faktów i ocen, nie odniesienie się do okoliczności mających oczywisty wpływ na prawidłowość ustaleń w zakresie kluczowego punktu 31 regulaminu (którego odpowiednik z punktu 61 ma zastosowanie także w II etapie konkursu), w tym obiektywnej możliwości terminowego przedstawienia dokumentów uzyskiwanych od innych organów spowodowało, że nie mogło być mowy o zrealizowaniu przez stronę prawa do skutecznego składania wyjaśnień w toku postępowania odwoławczego, na czym zasadza się istota takiego postępowania.
Również w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku zarzuty Spółki, jako uczestnika konkursu, pozostały bez stosownej analizy. Sąd pierwszej instancji jedynie arbitralnie wypowiedział się o końcowym terminie realizacji uprawnienia z punktu 31 in fine regulaminu, jak również powołał się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w sprawie o podobnym stanie faktycznym i prawnym (wyrok NSA z 5 11 2010 r., II GSK 1208/10), dla wykazania braku przeszkód, aby strona jeszcze przed upływem terminu do składania wniosków o dofinansowanie projektu wniosła o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pomijając zasadniczą kwestię, iż z tego rodzaju konkluzją można byłoby wystąpić dopiero po analizie w toku postępowania podniesionych przez uczestnika konkursu faktów i ocen w kontekście przepisu pkt 31 in fine regulaminu, co nie miało miejsca, to należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie we wskazanym wyroku NSA wydane zostało na tle wyraźnie odmiennego stanu faktycznego.
W przywołanej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną akcentowała okoliczność, iż jako spółka utworzona została już w trakcie konkursu, co - jej zdaniem - winno usprawiedliwiać opóźnienie w złożeniu wymaganych dokumentów. W tym kontekście należy podzielić stanowisko NSA, iż stworzenie konkretnemu podmiotowi warunków do uzupełnienia wniosku po terminie obowiązującym inne podmioty w istocie oznaczałoby uprzywilejowanie później utworzonych podmiotów kosztem tych, które podjęły trud odpowiednio wcześniejszego zakończenia stadium organizacyjnego po to, aby móc uczestniczyć w konkursie.
Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że przedstawiona w punkcie 31 (a także 61) regulaminu reguła i zakres wyjątków od niej nie pozostaje w sprzeczności z żadną z zasad wymienionych w powołanych przepisach ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
Dokonując ocen we wskazanym zakresie należy jednak mieć na uwadze, że uczestnik konkursu nie może ponosić konsekwencji prawnych braku odpowiednich regulacji, w tym np. wystarczającego i czytelnego określenia końcowej daty możliwego uzupełnienia materiałów konkursowych, jak również nierzetelnego i niesprawnego działania organów administracji publicznej (co narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego). Na podmioty prawa nie może być przerzucany ciężar ryzyka gospodarczego, w tym konsekwencji narzucania nierealnych terminów działań o charakterze konstytutywnym. Zakreślanie precyzyjnych terminów przedstawienia prawomocnych rozstrzygnięć wynikających z regulaminu konkursowego (np. pkt 31 w zw. pkt 18.6 regulaminu) pozwala na złożenie Instytucji Zarządzającej wyjaśnień lub uzupełnień o formalnym charakterze (w tym trybie można nakładać na stronę np. obowiązki nanoszenia poprawek, korekt i uzupełnień w zakresie złożonego wniosku o dofinansowanie).
Nie ma jednak podstaw, aby w tym trybie zobowiązywać stronę do podejmowania działań o charakterze konstytutywnym, w tym do wszczynania postępowań (sądowych, administracyjnych) mających niekiedy na celu ukształtowanie w istocie nowej pozycji prawnej danego podmiotu (wnioskodawcy). W tym zakresie zasadne są zarzuty skargi kasacyjnej, iż ocena działalności Spółki, np. w aspekcie wywiązania się z obowiązku terminowego przedstawienia kompletu prawomocnych decyzji lokalizacyjnych, powinna następować nie na etapie formalnej oceny wniosku, lecz w fazie merytorycznego rozstrzygania sprawy. (por. wyrok NSA z 18 01 2011 r., sygn. akt II GSK 1468/10)
Wniosek ten ma istotne znaczenie dla rozważań związanych z przesłankami z art. 31 in fine regulaminu. Ta kwestia powinna być badana (zarówno przez organ odwoławczy, jak też przez sąd administracyjny) na gruncie każdej rozstrzyganej sprawy. Dopiero wówczas można zająć stanowisko, czy naruszenie terminów w postępowaniu konkursowym, w powiązaniu z oceną skuteczności dowodu ekskulpującego, mogło wpłynąć na wynik konkretnej sprawy.
Zarzuty skargi kasacyjnej, sprowadzające się w szczególności do kwestii naruszenia zasady równego dostępu do pomocy przez niezasadne pozbawienie prawa ubiegania się o dofinansowanie, odnoszą się do kwestii praw i obowiązków stron postępowania, co pozwala na traktowanie ich jako zarzutów o charakterze materialnoprawnym.
Zachodzi w tej sytuacji podstawa do wydania orzeczenia reformatoryjnego.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 30c ust. 3 pkt 1) ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jak w sentencji wyroku.
Wobec braku wniosku, NSA nie orzekał w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego.