II GSK 117/07

II GSK 117/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-08-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kisielewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Edward Kierejczyk
Małgorzata Korycińska
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
III SA/Po 217/06 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2006-11-28
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędziowie NSA Edward Kierejczyk Małgorzata Korycińska Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 listopada 2006 r. sygn. akt III SA/Po 217/06 w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 19 sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 28 listopada
2006 r. o sygn. akt III SA/Po 217/06 uwzględnił skargę S. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura ARiMR w K. z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...].
Sąd orzekał na podstawie następujących okoliczności faktycznych i prawnych.
W dniu 3 czerwca 2004 r. S. B. złożył wniosek o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2004 r. dla działek rolnych o numerach ewidencyjnych: 25/1, 80, 81, 83/1, 105/1, 414, 449, 270, 274 oraz 290 położonych w województwie [...], powiat K., gmina P., obręb M. Następnie w dniu 29 czerwca 2004 r. wnioskodawca uzupełnił wniosek o kolejne działki o numerach ewidencyjnych 369/3, 394/2, 369/1, 395/3, 492, 490, 488, 393, 368, 365 i 364 położone w gminie P., obręb M. oraz o działkę nr 410/7 znajdującą się gminie P., obręb P.. Weryfikacja wniosku dokonana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. wykazała, że działki objęte wnioskiem uzupełniającym S. B. zostały również zgłoszone przez innego producenta rolnego we wniosku o dopłaty ONW. Pismem z dnia 12 lipca 2004 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wezwał S. B. do złożenia stosownych wyjaśnień w tej kwestii. W odpowiedzi wnioskodawca pismem z dnia 20 kwietnia 2005 r. oświadczył, że od 2003 r. uiszcza podatek od spornych gruntów rolnych, które zostały bezprawnie zagospodarowane przez A. Z. (innego wnioskodawcę). Ponadto podkreślił, że sporne nieruchomości nabył na własność na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 4 września 2003 r.
Decyzją z dnia 21 kwietnia 2005 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał S. B. płatność ONW w wysokości 0 złotych. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wnioskodawca podając we wniosku sporne działki rolne bezpodstawnie zawyżył powierzchnię gruntów stanowiących podstawę przyznania pomocy finansowej. Za te nieprawidłowości organ I instancji na podstawie art. 70 i 71 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej nałożył na wnioskodawcę sankcję pieniężną w wysokości 2840,73 zł.
Od tej decyzji S. B. wniósł odwołanie, w którym wnioskował o umorzenie wymierzonej kary pieniężnej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawca nie był uprawniony do dopłat ONW dla spornych działek rolnych, gdyż nie posiadał i nie użytkował tych działek. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. Nr 6, poz. 40 ze zm.) organ podkreślił, że o płatności może ubiegać się wyłącznie posiadacz gospodarstwa rolnego w odniesieniu do gruntów pozostających w jego faktycznym władaniu. Na podstawie art. 32 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 organ wskazał, że w sytuacji gdy ustalona różnica miedzy zadeklarowanym obszarem a obszarem wyznaczonym jest większa niż 20 %, żadna płatność ONW producentowi rolnemu nie przysługuje. W przypadku S. B. różnica ta wynosiła 99,87%.
S. B. wniósł skargę od decyzji ostatecznej Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P.. Sąd uwzględniając skargę uchylił decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 8 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ ten wymierzając karę pieniężną S. B. z powodu zawyżenia powierzchni działek deklarowanych we wniosku nie wskazał w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej umożliwiającej zastosowanie takiej sankcji oraz nie wyjaśnił sposobu jej obliczenia.
Sąd stwierdził, że organ odwoławczy słusznie odmówił S. B. przyznania płatności ONW do spornych gruntów rolnych wskazując na brak użytkowania tych nieruchomości zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust.1 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Tytuł własności przysługujący skarżącemu w stosunku do spornych działek rolnych nie jest wystarczającą przesłanką uprawniającą wnioskodawcę do otrzymania pomocy finansowej dla obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Sąd jednak podniósł, że ze względu na oświadczenia i dokumenty składane przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego należało szczegółowo rozpatrzyć kwestię ewentualnego zwolnienia skarżącego od zapłacenia wymierzonej sankcji pieniężnej. Zgodnie z postanowieniami nr 41 uwag wstępnych oraz art. 44 rozporządzenia Komisji WE nr 2419/2001 nie powinno stosować się obniżek i wyłączeń w przypadku zawyżenia danych zawartych w zgłoszeniu, gdy rolnik może wykazać, że nie ponosi za to winy. Zdaniem Sądu organ odwoławczy powinien był zbadać kwestię winy po stronie wnioskodawcy. Sąd uznał, że S. B. uzupełniając wniosek o dodatkowe nieruchomości, które nabył na własność w na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 4 września 2003 r., mógł działać w dobrej wierze, gdyż utożsamiał otrzymanie dopłat z prawem własności do spornych gruntów rolnych. Ponadto Sąd podkreślił, że nie on zataił przed organem faktu użytkowania spornych działek przez A. Z., co oznacza, że okoliczność ta nie miała dla niego znaczenia w sprawie. Zdaniem Sądu organ odwoławczy uznając działanie wnioskodawcy jako zawinione zobowiązany był przedstawić wyczerpująco sposób obliczenia kwoty sankcji pieniężnej .
Sąd stwierdził, że organ odwoławczy powinien był wziąć pod uwagę treść art. 32 ust.1 Rozporządzenia KE nr 2419/2001, zgodnie z którym w przypadku różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a ustaloną przekraczającą 20 %, pomocy obszarowej należy odmówić dla danej grupy upraw - w tej sprawie kukurydzy. Tymczasem w pierwszym wniosku skarżący zadeklarował inne uprawy tj. jęczmień, buraki cukrowe, pszenicę oraz żyto.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. Dyrektor [...] Oddziału ARiMR w P. wniósł skargę kasacyjną.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na niezasadnym przyjęciu przez Sąd, że skarżący w sposób niezawiniony zawyżył obszar działek wnioskując o przyznanie mu płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, co spowodowało, że Sąd stwierdził naruszenie przez organ przepisów postępowania administracyjnego polegające na niewłaściwym uzasadnieniu decyzji. Ponadto zarzucił Sądowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez niezasadne uznanie, że organ niewłaściwie zastosował przepisy art. 32 ust. 1, 41 i 44 a) Rozporządzenia Komisji WE Nr 2419/2001 z 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady EWG nr 3508/92, co spowodowało naruszenie przez Sąd prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7, 8 i 107 § 3 k.p.a. i w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ skarżący podniósł, że prowadził akcje informacyjną dotycząca warunków przyznawania różnych form pomocy finansowej ze środków unijnych, w tym płatności tytułu prowadzenia działalności na obszarach ONW. Skarżący uczestniczył w jednym z takich spotkań informacyjnych zorganizowanym przez Biuro Powiatowe ARiMR w K., na którym szczegółowo omówiono zasady składania wniosków o płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach ONW. Zatem S. B. składając wniosek o przyznanie dofinansowania powinien znać zasady udzielenia takiej pomocy, co potwierdził własnym podpisem złożonym pod odpowiednim oświadczeniem zawartym w formularzu wniosku.
Nieuzasadniony jest również zarzut Sądu dotyczący wadliwości uzasadnienia decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego uchybienia w uzasadnieniu decyzji administracyjnej mogą być sanowane przez organ odwoławczy. Zatem Prezes Oddziału Regionalnego ARiMR w P. mógł utrzymać decyzję organu I instancji uzasadniając własne rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami k.p.a. Skarżący podkreślił, że organ odwoławczy zawarł w zaskarżonej decyzji wyliczenie dotyczące sposobu obliczenia sankcji oraz szczegółowo przedstawił podstawy prawne rozstrzygnięcia w tym zakresie.
Zdaniem skarżącego nietrafne jest twierdzenie Sądu, że wnioskodawca mógł działać w dobrej wierze deklarując sporne nieruchomości i przyjmując za podstawę ubiegania się o płatności tytuł własności do tych działek. W tym zakresie niewłaściwe zastosował pkt 41 uwag wstępnych oraz art. 44 Rozporządzenia KE nr 2419/2001. Według skarżącego działania wnioskodawcy nosiły znamiona zachowań celowych i świadomych, dlatego organ był zobligowany wymierzyć sankcję pieniężną.
Ponadto Sąd dokonał błędnej wykładni art. 32 ust.1 rozporządzenia KE nr 2419/2001 przyjmując, że ewentualne sankcje z tytułu zawyżenia powierzchni deklarowanych działek mogą dotyczyć jedynie jednej grupy upraw według rodzaju uprawianej rośliny – w tej sprawie kukurydzy. Skarżący zarzucił, że zgodnie z art. 30 pkt e wspomnianego rozporządzenia KE za grupę upraw uważa się "obszary uprawne do których stosowane są rożne stawki pomocy". Zatem do takich grup upraw zalicza się płatności z tytułu prowadzenia działalności na obszarach ONW.
Wobec powyższego Prezes Oddziału Regionalnego ARiMR w P. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną S. B. podniósł, że zadeklarowanie spornych działek we wniosku uzupełniającym nie było zawinione, gdyż przed złożeniem tego wniosku zasięgnął wyczerpujących informacji u pracowników Agencji. Wniosek o dopłaty na sporne grunty złożył po uprzednim przedstawieniu sprawy pracownikowi Agencji, który stwierdził, że ma prawo ubiegać się o dopłaty do tych działek, gdyż jest ich właścicielem. Podkreślił, że wniosek uzupełniający wypełnił zgodnie z instrukcjami udzielonymi przez pracownika Agencji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. tj. na zarzucie naruszenia przez Sąd przepisów postępowania oraz zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię.
W ramach naruszenia przepisów postępowania Dyrektor Regionalnego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. zarzucił Sądowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że S. B. występując z wnioskiem uzupełniającym o dopłaty dla działek o numerach 369/3, 394/2, 369/1, 395/3, 492, 490, 488, 393, 368, 365 i 364 z tytułu działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, dalej ONW, działał w dobrej wierze. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej konsekwencją błędnie przyjętych ustaleń Sądu co do braku winy S. B. jest uznanie, że organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a. w ten sposób, że nie odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu decyzji. Innymi słowy, gdyby Sąd "prawidłowo" przyjął za organem, że zgłoszenie spornych działek przez S.B., faktycznie użytkowanych przez innego producenta rolnego, do objęcia dopłatami z tytułu ONW było celowe i świadome, wówczas nie zarzuciłby organowi I instancji a następnie organowi II instancji na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. uchybień formalnych dotyczących uzasadnień decyzji, skutkujących ich uchyleniem. Należy jednak zaznaczyć, że skarżący organ nie wskazał w podstawie kasacyjnej konkretnego przepisu postępowania przed sądami administracyjnymi, któremu uchybił Sąd kontrolując decyzje administracyjne w tym zakresie. Brak zakwalifikowania przez skarżącego naruszenia Sądu I instancji do określonego przepisu ustawy p.p.s.a. uniemożliwia ustosunkowanie się Sądu kasacyjnego do tego zarzutu. Zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest bowiem domyślanie się, jaki przepis ustawy skarżący miał konkretnie na myśli, tym bardziej, że postępowanie kasacyjne cechuje wysoki stopień profesjonalizmu przejawiający się w tym, że środki zaskarżenia mogą być sporządzane wyłącznie przez osoby o określonych kwalifikacjach zawodowych tj. radców prawnych, adwokatów itp. W tej sytuacji ustalenia faktyczne podjęte przez Sąd I instancji należy uznać za prawidłowe. Podkreślić należy, że Sąd nie stwierdził w sposób przesądzający, czy S. B. występując z wnioskiem uzupełniającym o dopłaty ONW działał w dobrej wierze. Rolą Sądu nie jest dokonywanie ustaleń w materii zastrzeżonej dla organów administracji publicznej. Sąd, w ramach przyznanych mu ustawowo kompetencji kontrolnych jedynie wskazał, że istniały przesłanki do zbadania braku winy po stronie wnioskodawcy i przytoczył okoliczności (powołanie się wnioskodawcy na tytuł prawny do spornych działek, wniosek o przeprowadzenie kontroli w gospodarstwie A. Z.), które były znane organowi w trakcie postępowania w tym zakresie.
Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wymierzając S.B. sankcję pieniężną za podanie we wniosku o dopłaty zawyżonej powierzchni działek w stosunku do powierzchni działek rolnych rzeczywiście przez niego użytkowanych, nie wskazał w decyzji z 21 kwietnia 2005 r. podstawy prawnej do zastosowania takiej sankcji, jak również nie przedstawił stronie postępowania sposobu obliczenia tej kwoty. Niewątpliwie tak skonstruowane uzasadnienie decyzji jest obarczone wadą formalną w świetle art. 107 § 3 k.p.a., która może skutkować uchyleniem decyzji. Organ II instancji utrzymując w mocy decyzje organu I instancji był zobligowany do przestrzegania wymogów formalnych określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Uchylając te decyzje Sąd zasadnie podniósł, że jeżeli organ uznał działanie S. B. za zawinione, to powinien był wyjaśnić motywy rozstrzygnięcia w tej kwestii z uwzględnieniem znanych mu faktów (tj. wniosek o przeprowadzenie kontroli w gospodarstwie A. Z., tytuł własności do spornych działek potwierdzony postanowieniem Sądu Rejonowego w K.), przedstawić sposób obliczenia kary pieniężnej oraz przyczyny jej wymierzenia. Zgodnie z poglądem prezentowanym w doktrynie i orzecznictwie organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie i ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji (por. wyrok NSA z 14 sierpnia 1987 r., IV SA 385/87, GAP 1987, Nr 21, s. 40).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego schemat wyliczenia przedstawiony w decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w P. w żaden sposób nie wyjaśnia obliczenia sankcji pieniężnej w określonej wysokości. Można jedynie wnioskować, że odnosi się on do obliczenia tzw. różnicy obszarowej wyrażonej w procentach między obszarem zadeklarowanym a obszarem rzeczywiście uprawianym przez S. B. (art. 32 ust.1 rozporządzenia Komisji WE nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r.). Zatem twierdzenia skarżącego, że szczegółowo przedstawił sposób obliczenia kary pieniężnej oraz podstawy prawne rozstrzygnięcia w tym zakresie nie zasługują na aprobatę Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W skardze kasacyjnej skarżący podniósł zarzut niewłaściwego zastosowania art. 32 ust.1 w zw. z uwagą 41 oraz art. 44 rozporządzenia Komisji WE nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady EWG nr 3508/92. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 32 ust 1 rozporządzenia Komisji WE nr 2419/2001 z 11 grudnia 2001 r. jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 31 ust. 2 rozporządzenia pomoc finansowa obliczana jest na podstawie obszaru ustalonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeżeli różnica jest większa niż 3% lub dwa hektary, lecz nie więcej niż 20 % ustalonego obszaru. Zdanie drugie tego przepisu stanowi, że jeżeli różnica ta jest większa niż 20 % ustalonego obszaru pomoc obszarowa nie jest przyznawana dla danej grupy upraw. Oczywiście chodzi tutaj o "grupę upraw" w rozumieniu art. 30e powyższego rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie art. 32 ust.1 stanowił podstawę do odmowy przyznania S. B. pomocy finansowej dla zgłoszonych przez niego gruntów rolnych, ponieważ wnioskodawca nie był ich faktycznym użytkownikiem w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o dopłatach bezpośrednich do gruntów rolnych. Trudno jednak zgodzić się z poglądem skarżącego, że przepis ten stanowił podstawę prawną do wymierzenia S. B. sankcji pieniężnej w kwocie 2840,73 zł. Przepis art. 32 w ust. 1 określa sankcję jaką organy/podmioty odpowiedzialne za przyznawanie śródków unijnych rolnikom powinny zastosować wobec nieuczciwych wnioskodawców w postaci pomniejszonej wysokości pomocy finansowej lub odmowy jej przyznania. Podstawą nałożenia takiej sankcji nie może być również przepis art. 32 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia. Według art. 32 ust. 2 rozporządzenia wnioskodawcy potrąca się kwotę pomocy finansowej przyznanej w oparciu o ustalony dla niego obszar upraw od kwoty, która miałaby zostać przyznana rolnikowi w okresie trzech lat w ramach systemów pomocy określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady EWG nr 3508/92 obejmujących produkcję roślinną i zwierzęcą, jeżeli różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym we wniosku a obszarem ustalonym dla danej grupy upraw przekracza 50%. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że takie potrącenie może nastąpić w przyszłości bezpośrednio od udzielonej pomocy. Nie można zatem takiego potrącenia dokonywać awansem w oderwaniu od przyznanej pomocy, czyniąc z niego w istocie nieprzewidzianą prawem karę pieniężną. Również przepisy rozporządzenia Komisji WE nr 817/2004 z 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady WE nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej nie zawierają regulacji prawnej, która nakazywałaby nałożenie na wnioskodawcę dodatkowej sankcji pieniężnej z powodu złożenia fałszywej deklaracji co do działek zgłoszonych o dopłaty ONW. W sekcji 6 rozporządzenia zatytułowanego: wnioski, kontrole i kary nie przewidziano tego rodzaju "dolegliwości". Katalog kar obejmuje dopłaty w pomniejszonej wysokości lub wykluczenia od ich przyznania np. gdy beneficjent - rolnik złożył nieprawdziwą deklarację w wyniku poważnego zaniedbania, zostaje wykluczony ze wszystkich śródków dla rozwoju obszarów wiejskich na dany rok (art. 72). Co więcej takiej dodatkowej sankcji nie przewidział ustawodawca w polskich przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 73, poz. 657) będącego aktem wykonawczym do ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273). Na marginesie należy już tylko podnieść pewną niekonsekwencję Sądu I instancji, który rozpatrując ewentualne zastosowanie przez organ odwoławczy uwagi wstępnej nr 41 i art. 44 rozporządzenia KE nr 2419/2001 z 11 grudnia 2001 r. jako warunków do odstąpienia od wymierzenia sankcji pieniężnej nie zwrócił uwagi na kwestię istnienia podstawy prawnej do wymierzenia takiej sankcji. Jednakże fakt ten nie ma znaczenia w rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawie, bowiem zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odpowiada prawu.
Z powodów wyżej wymienionych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.