II GSK 1152/22

II GSK 1152/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Sieńczyło - Chlabicz
Urszula Wilk
Zbigniew Czarnik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne
Prawo geologiczne i górnicze
Sygn. powiązane
III SA/Łd 1160/21 - Wyrok WSA w Łodzi z 2022-03-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1064
art. 7 ust. 1 i 2, art. 80 ust. 5
Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 106 § 3, art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 marca 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 1160/21 w sprawie ze skargi J.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 29 grudnia 2020 r. nr SKO.4176.19.2020 w przedmiocie negatywnego zaopiniowania projektu decyzji zatwierdzającej projekt robót geologicznych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 9 marca 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 1160/21 oddalił skargę J.B. (dalej: skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: SKO, Kolegium) z 29 grudnia 2020 r. w przedmiocie negatywnego zaopiniowania projektu decyzji zatwierdzającej projekt robót geologicznych.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Zaskarżonym postanowieniem Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy Z. (dalej: organ pierwszej instancji) z 20 listopada 2020 r. negatywnie opiniujące projekt decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu robót geologicznych na rozpoznanie i udokumentowanie złoża kruszywa naturalnego "[...]" w kategorii C1 położonego w miejscowości W., gmina Z., powiat z. na działce oznaczonej nr ewid. [...] (obręb [...] W.).
W uzasadnieniu SKO przywołało treść art. 7 i art. 80 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1064 ze zm.; dalej: p.g.g.) i wskazało, że aktualne jest stanowisko wypracowane na tle poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, że jedynym kryterium dla uzgodnienia projektu robót geologicznych jest zgodność tych robót z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli jest uchwalony lub z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków przestrzennego zagospodarowania gminy. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji uznał, że skoro brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wskazanej działki, to istotne znaczenie dla dokonania uzgodnienia projektu robót geologicznych ma Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Z. (dalej: Studium), z którego wynika, że działka o nr ewid. [...] w obrębie W. położona jest na terenach, których podstawowym przeznaczeniem jest działalność gospodarcza typu rzemiosło produkcyjne, przemysł, bazy, składy, logistyka i usługi komercyjne, obsługa techniczna oraz w części droga powiatowa. A zatem roboty geologiczne polegające na rozpoznaniu i udokumentowaniu złoża kruszywa naturalnego nie mieszczą się w zakresie przeznaczenia tej nieruchomości. Oceny tej nie zmienia załączone do zażalenia postanowienie z 10 maja 2012 r. tj. pozytywna opinia projektu robót geologicznych, gdyż nie świadczy ono jeszcze o tym, że dokumentacja geologiczna została sporządzona.
Wyrokiem z 9 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 352/21 WSA w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie SKO z 29 grudnia 2020 r. oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy Z. z 20 listopada 2020 r. i zasądził zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu sąd stwierdził, że organy administracji słusznie przyjęły, że skoro brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...], to uwzględnić należało treść Studium, jednak w kontrolowanym postępowaniu organ nie przeprowadził żadnej analizy, która wskazywałaby, że przedłożony projekt robót geologicznych w jakikolwiek sposób pozostaje w sprzeczności z zapisami Studium. Ponadto skarżąca w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji podniosła, że postanowieniem z 10 maja 2012 r. Wójt Gminy Z. zaopiniował pozytywnie wniosek J.D. w sprawie wydania decyzji zatwierdzającej projekt robót geologicznych na rozpoznawanie złoża kruszywa naturalnego "W." zlokalizowanego na działce nr [...], nadto dokumentacja geologiczna dla złoża sporządzona w oparciu o ten projekt została zatwierdzona 2 listopada 2012 r. i znajduje się w posiadaniu organu pierwszej instancji. W ocenie WSA organ pierwszej instancji nie uwzględnił i nie przeanalizował będących w jego posiadaniu i znanych mu z urzędu dokumentów dotyczących złoża kopalin na działce nr [...] wydając arbitralne rozstrzygnięcie. SKO natomiast, mimo okoliczności wskazanych przez stronę w zażaleniu, wydało rozstrzygnięcie w sprawie bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego czym naruszyło art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako: k.p.a.).
Działając na skutek skargi kasacyjnej SKO, wyrokiem z 26 listopada 2021 r. sygn. akt II GSK 2138/21, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA, sąd drugiej instancji) uchylił wyrok WSA z 9 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 352/21 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz Kolegium. W uzasadnieniu NSA wskazał, że wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji, żadnego znaczenia nie miał i nie mógł mieć fakt wydania przez Wójta Gminy Z. postanowienia z 10 maja 2012 r., którym pozytywnie zaopiniowano wniosek w sprawie wydania decyzji zatwierdzającej projekt robót geologicznych na rozpoznawanie złoża kruszywa naturalnego "W." zlokalizowanego na wskazanej działce, a to dlatego, że wymienione postanowienie – jakkolwiek odnoszące się do działki nr [...] – wydane zostało w konsekwencji postępowania (w sprawie wydania decyzji zatwierdzającej projekt robót geologicznych) zainicjowanego wnioskiem J.D., a ponadto w stanie prawnym bez ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy sposobu wykorzystania działki (art. 7 ust. 2 p.g.g.). Natomiast obecnie kontrolowane postępowanie zostało wszczęte z wniosku skarżącej oraz w stanie prawnym, w którym obowiązywało zatwierdzone uchwałą Rady Gminy Z. z 25 października 2012 r. Studium, z którego wynika, że działka o nr ewid. [...] w obrębie W. jest położona na terenach o podstawowym przeznaczeniu dla lokalizacji działalności gospodarczej typu rzemiosło produkcyjne, przemysł, bazy, składy, logistyka i usługi komercyjne, obsługa techniczna oraz w części na teren drogi powiatowej. Jednocześnie w ocenie NSA z uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA nie wynika, aby sąd ten podważył prawidłowość (słusznego, co NSA podkreślił) stanowiska SKO, że w rozpatrywanej sprawie – z uwagi na jej przedmiot – nie mają zastosowania przepisy art. 95 ust. 2 i art. 96 ust. 1 pkt 1 p.g.g. Zdaniem sądu drugiej instancji niezasadnie również WSA przypisał organom administracji publicznej naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.
Ponownie rozpoznając sprawę zaskarżonym wyrokiem z 9 marca 2022 r. WSA w Łodzi oddalił skargę J.B. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.).
W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji podkreślił, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie to dotyczy stanowiska wyrażonego zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. Mając na uwadze powyższe oraz stanowisko wyrażone przez NSA, sąd pierwszej instancji wskazał, że w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie narusza ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach. Poza sporem jest, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia Gmina Z. nie posiadała miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr ewid. [...], w obrębie [...] W., gmina Z. W ocenie WSA zasadnie organy uznały, że planowane przez skarżącą roboty geologiczne (mające na celu udokumentowanie złoża kruszywa naturalnego na działce) nie mieszczą się w zakresie przeznaczenia działki nr [...] przewidzianego w Studium. Nie można także uznać, że prace te nie naruszają sposobu wykorzystania nieruchomości ustalonego w Studium, gdyż nie pozwala on na prowadzenie na tej działce działalności określonej ustawą p.g.g, w tym wypadku na wykonywanie prac geologicznych (art. 1 ust. 1 pkt 1). W konsekwencji nie jest możliwe pozytywne zaopiniowanie projektu decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu robót geologicznych na rozpoznanie i udokumentowanie złoża kruszywa naturalnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca zaskarżając go w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości, uchylenia zaskarżonego postanowienia SKO oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Jednocześnie zrzekła się rozpoznania sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 7 ust. 1 i 2 p.g.g. w zw. z art. 80 ust. 5 p.g.g. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż z uwagi na okoliczność, że zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z. w obrębie W., gm. Z. zatwierdzonym Uchwałą nr XXV/228/i2 Rady Gminy Z. z 25 października 2012 r. działka o nr ewid. [...] w obrębie W., gm. Z., położona jest na terenach o podstawowym przeznaczeniu dla lokalizacji działalności gospodarczej typu rzemiosła produkcyjnego, przemysłu, baz, składów logistyki i usług komercyjnych, usługi technicznej oraz w części na terenie drogi powiatowej, to nie ma możliwości realizacji prac geologicznych polegających na rozpoznaniu i udokumentowaniu złoża kruszywa naturalnego, gdyż brak jest w Studium expressis verbis zapisu zezwalającego na planowane przez skarżącą roboty geologiczne polegające na poszukiwaniu i rozpoznaniu złoża kruszywa naturalnego w sytuacji, gdy nawet brak wprowadzenia udokumentowanego złoża kopaliny do dokumentów planistycznych gminy nie stanowi przeszkody dla uzyskania zatwierdzenia projektu robót geologicznych a istotne znaczenie ma jedynie okoliczność czy planowana działalność nie naruszy przeznaczenia nieruchomości a w związku z tym pozytywne zaopiniowanie projektu decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu robót geologicznych na rozpoznanie i udokumentowanie złoża kruszywa naturalnego nie może być uzależnione od spełnienia innych warunków;
2. naruszenie przepisów prawa procesowego co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to:
a) art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie naruszało:
- art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej, polegający na braku przeprowadzenia przez organy jakichkolwiek czynności lub dokonania ustaleń co do wpływu planowanych prac geologicznych na przeznaczenie nieruchomości - działki nr ewid. [...] w W.;
- art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej przejawiającej się w braku podjęcia czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia, gdzie organ w praktyce nie podjął żadnych czynności w tym kierunku, a swoje stanowisko oparł na z góry powziętej tezie o braku możliwości realizacji robót geologicznych polegających na rozpoznaniu i udokumentowaniu złoża kruszywa naturalnego na obszarze działki o nr ewid. [...], położonej w W., obręb W., gmina Z.;
- art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 86 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania, a także zbadania i rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego i przedłożonego w przedmiotowej sprawie, niewyjaśnienie lub pominięcie istotnych okoliczności, co rzutowało na nieprawidłową ocenę całokształtu sprawy, gdzie nie dokonano całościowej analizy jej okoliczności, jak chociażby zasadność i cele pozyskania wnioskowanego ww. zatwierdzenia projektu decyzji w sprawie zatwierdzania projektu ww. robót geologicznych;
- art. 107 § 1 pkt 6 i 7 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przez organy pełnej podstawy faktycznej i prawnej, a co za tym idzie brak pełnej oceny i analizy przesłanek warunkujących wydanie postanowień
w stopniu mogącym mieć wpływ na wynika sprawy, co powinno skutkować ich uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;
b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak dostatecznego uzasadnienia przez WSA swojego stanowiska w zakresie wpływu planowanych prac geologicznych na przeznaczenie nieruchomości tj. działki o nr ewid. [...] położonej w W.;
c) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo niekompletnych akt sprawy przy jednoczesnym stwierdzeniu przez sąd braku podstaw do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, co implikowało zastosowanie przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.
W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie przedstawiła argumenty na poparcie zarzutu sformułowanego w petitum skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z 13 września 2022 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2021, poz. 2095 ze zm.) sprawa została skierowana do rozpoznania w dniu 8 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym zostali poinformowani telefonicznie lub mailowo strony i uczestnicy postępowania.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.
Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna J.B. oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji sąd drugiej instancji w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w tej skardze zarzuty procesowe, a dopiero w dalszej naruszenia prawa materialnego. Zachowanie takiej kolejności rozpoznania zarzutów wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.
W ocenie NSA niezasadne są podniesione w tej skardze zarzuty procesowe. Odnoszą się one do różnych naruszeń prawa procesowego, jednak najszerszym spośród nich jest zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut odnoszący się do tego przepisu w przypadku trafności staje się samoistną przesłanką kasacyjną, która zawsze musi prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku i nie daje podstaw do odnoszenia się do innych zarzutów kasacyjnych, bowiem wada uzasadnienia wyroku nie pozwala ocenić poprawności stanowiska prezentowanego przez sąd pierwszej instancji. Zatem wyrok z wadliwym uzasadnieniem nie poddaje się kontroli kasacyjnej i z tego powodu zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy rozpoznać w pierwszej kolejności.
W rozpoznawanej sprawie NSA stwierdza, że wyrok sądu pierwszej instancji nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynikają elementy formalne uzasadnienia wyroku, zatem składowe, które musi zawierać każde uzasadnienie. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera tych elementów. Natomiast przepis ten nie może być podstawą do kwestionowania merytorycznej strony uzasadnienia, a więc jego treści. W tym zakresie jeżeli sąd narusza prawo, to należy zwalczać tego typu naruszenia poprzez zarzuty materialne lub procesowe stawiane we właściwej podstawie kasacyjnej. Z tego więc względu rozpoznawany zarzut należało uznać za niezasadny, bowiem analiza treści uzasadnienia prowadzi do wniosku, że sąd pierwszej instancji zrealizował wytyczne wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a.
Za nietrafny należy także uznać zarzut naruszenia art. 133 § 1 w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. Naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji wyrokowałby przed zamknięciem rozprawy albo wydawałby wyrok nie mając akt sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Tym bardziej jest to oczywiste, że zaskarżony wyrok zapadł po uchyleniu przez NSA wcześniejszego orzeczenia WSA w Łodzi. NSA wyrokiem z 26 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 2138/21 uchylił wyrok WSA w Łodzi z 9 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 352/21 i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Oznacza to, że obecnie rozpoznawana skarga kasacyjna powinna uwzględniać treść art. 190 p.p.s.a. Dla rozpoznawanego zarzutu oznacza to, że musi on być uznany za nietrafny, bowiem NSA w wyroku z 26 listopada 2021 r. nie zakwestionował kompletności akt sprawy. Co więcej, w tym wyroku sąd kasacyjny nakazał sądowi pierwszej instancji dokonanie oceny na podstawie ujawnionych w aktach administracyjnych dokumentów i okoliczności z nich wynikających. W zaskarżonym wyroku ta wytyczna została zrealizowana.
W ocenie NSA niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. z odesłaniem do art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 86 k.p.a., a także art. 107 § 1 pkt 6 i 7 oraz § 3 k.p.a. Zarzut ten nie został w skardze kasacyjnej poprawnie uzasadniony. To jest błąd formalny skargi kasacyjnej, bowiem z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna ma zawierać zarzuty i ich uzasadnienie. Uzasadnienie zarzutów ma wyjaśniać na czym polegało naruszenie prawa i ma przedstawiać prawidłowe ich stosowanie. Obowiązek takiego ujęcia zarzutów kasacyjnych obciąża stronę, bowiem sąd drugiej instancji nie może w tym zakresie działać z urzędu, tym samym nie może samodzielnie ustalać kierunków i zakresu weryfikacji zaskarżonego orzeczenia. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej uzasadnienie zarzutu obejmującego wiele norm procesowych sprowadza się do ogólnego stwierdzenia, że organy dopuściły się naruszenia licznych przepisów proceduralnych, których skutkiem było nieustalenie czy projektowane prace geologiczne wpłyną na przeznaczenie nieruchomości wynikające z dokumentów planistycznych. Takie uzasadnienie zarzutu nie spełnia wskazanego kryterium ustawowego.
Zdaniem sądu drugiej instancji nietrafny jest zarzut kasacyjny podnoszący naruszenie prawa materialnego. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie sąd pierwszej instancji zaakceptował błędną wykładnię art. 7 ust. 1 i 2 w związku z art. 80 ust. 5 p.g.g., gdyż przyjął, że działka nr [...] położona w obrębie W., gm. Z. położona jest na terenach, które nie zostały wprost wyłączone spod możliwości prowadzenia prac geologicznych polegających na rozpoznaniu złóż kruszywa naturalnego, tym samym wadliwie uznał, że tego rodzaju prace są sprzeczne z przeznaczeniem nieruchomości wynikającym z dokumentów planistycznych.
Odnosząc się do tak stawianego zarzutu stwierdzić należy, że prowadzenie i wykonywanie działalności regulowanej w p.g.g. jest co do zasady zabronione. Zatem tylko w wyjątkowych sytuacjach takie roboty mogą być prowadzone (zob. B. Rakoczy, Komentarz do art. 7 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, opubl. LEX). Oznacza to, że pozytywna opinia właściwego organu może być możliwa tylko wtedy, gdy z przepisów planistycznych wskazanych w art. 7 p.g.g. lub przepisów odrębnych jednoznacznie wynika dopuszczalność ich prowadzenia. Stanowisko takie jest konsekwencją ochrony własności nieruchomości. Skutkiem tego musi być ścisłe rozumienie dopuszczalności prowadzenia robót geologicznych, zatem takie które wprost zostało określone w aktach planistycznych gminy. W sytuacji, gdy akty te nie dopuszczają prowadzenia tych robót nie można ich dopuszczalności przyjmować na podstawie rozszerzającej interpretacji treści planu miejscowego lub studium, interpretacji, która oparta byłaby na założeniu niesprzeczności tych robót z przeznaczeniem nieruchomości. Z tego powodu rozpoznawany zarzut należało uznać za niezasadny, bowiem oparty został na braku tej sprzeczności, a nie ustaleniach wynikających z zapisów obowiązującego dla tej działki Studium.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.