II GSK 1151/22

II GSK 1151/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Czaja
Joanna Sieńczyło - Chlabicz
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Sygn. powiązane
III SA/Łd 447/21 - Wyrok WSA w Łodzi z 2022-01-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 471
art. 6 ust. 4, art. 81 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 447/21 w sprawie ze skargi D. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 24 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. T. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 4.050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 26 stycznia 2022 r., oddalił skargę D. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 24 lutego 2021 r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
w wyniku przeprowadzonej w dniu 27 września 2017 r., kontroli w lokalu przy ulicy B. G. W. [...] Łodzi ujawniono urządzenie o nazwie: APEX nr [...]. Przeprowadzony na nim eksperyment wykazał, że automat eksploatowany był w celach komercyjnych, zaś gra na urządzeniu zawierała element losowości. Grający nie ma wpływu na wynik gier, a jego zdolność percepcji i sprawność nie dawały gwarancji wpłynięcia w pożądany sposób na wynik, a o odpowiedniej konfiguracji bębnów decydował mechanizm urządzenia, a nie działanie gracza. Stwierdzono, że urządzenie przyjmowało i wypłacało pieniądze. Stwierdzono również brak zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier hazardowych oraz ważnego świadectwa rejestracji, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm., dalej: u.g.h.).
Ustalenia kontroli stały się podstawą decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno - Skarbowego w Łodzi, z dnia 14 czerwca 2019 r., którą wymierzono skarżącej, jako posiadaczowi zależnemu lokalu, w którym urządzane były gry na niezarejestrowanym automacie, karę w wysokości 100.000 zł.
Objętą skargą decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ stwierdził, że skarżąca była najemcą lokalu znajdującego się przy B. G. W. [...], o czym świadczył zgromadzony materiał dowodowy i spełniała przesłanki definicji "posiadacza zależnego" zawartej w art 336 Kodeksu cywilnego. Wskazał, że strona świadomie podejmowała współpracę z właścicielami automatów, zapewniając odpowiednio przystosowaną do zainstalowania automatów powierzchnię. Zdaniem organu strona aktywnie brała udział w procederze nielegalnego urządzania gier na automatach. Wobec powyższego zaistniały, zdaniem organu, podstawy do zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h.
Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję wskazał, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz ustalenia z innych zawisłych przed sądem spraw skarżącej, że sposób urządzania przez nią gier polegał na wyszukiwaniu odpowiednich lokali na terenie Ł. i zawieraniu umowy ich najmu (dzierżawy) na dłuższy okres czasu. Następnie jako najemca zawierała ona umowy podnajmu z podmiotami, które wstawiały do tych lokali automaty do gier hazardowych (z reguły były to te same podmioty w rożnych lokalach).
Sąd I instancji wskazał, że podczas kontroli lokalu przy ul. B. G. W. [...] m. [...] nie było żadnej osoby obsługującej ten punkt, jedynie znajdowała się kamera monitoringu. Okoliczność ta świadczyła zdaniem Sądu, że urządzający nielegalne gry hazardowe starali się wyeliminować jakiekolwiek fakty, które mogłyby świadczyć o ich odpowiedzialności za urządzanie nielegalnych gier.
W ocenie Sądu organy celne trafnie uznały, że gra na ujawnionym podczas kontroli automacie spełniała przesłanki określone w przepisie art. 2 ust. 3 u.g.h. Sąd stwierdził, że czynności kontrolne, w trakcie których ujawniono przedmiotowe urządzenie, miały miejsce w dniu 27 września 2017 r., a zatem pod rządami ustawy o grach hazardowych w znowelizowanym, brzmieniu.
Za niesporną Sąd uznał okoliczność, że ujawnione automaty nie były zarejestrowane w rozumieniu art. 23a u.g.h. i na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1171).
Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że skarżącą należało uznać za posiadacza zależnego w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., co wynikało z ustaleń, iż skarżąca była najemcą całego lokalu użytkowego o powierzchni użytkowej ok. 18 m2, znajdującego się w Ł. przy ulicy B. G. W. [...] na podstawie umowy najmu zawartej w dniu 28 listopada 2016 r. z B. R. E. Sp. z o.o. w Ł.. W zakresie spełnienia przesłanki "prowadzenia działalności gastronomicznej, handlowej lub usługowej". Sąd uznał, że prawidłowo organ oparł swoje stanowisko o treść informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i umowy najmu, z których wynikało, że przeważająca działalność gospodarcza skarżącej to wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, stąd zasadnie uznano, że skarżąca realizowała w lokalu prowadzoną przez siebie działalność usługową w postaci najmu przedmiotowego lokalu i oferowania go klientom.
Reasumując Sąd I instancji uznał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca jako posiadacz zależny ponosiła odpowiedzialność na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy.
W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: p.p.s.a.).
D. T., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:
I. Naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:
a. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie odniesienia się do wszystkich podniesionych w skardze na decyzję organu zarzutów, z ograniczeniem się de facto do ustalenia, że inne sprawy zawisłe przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi wskazują na to, że skarżąca bierze czynny udział w procederze urządzania gier hazardowych, bez odniesienia się do stanu faktycznego w niniejszej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do nienależytego rozpoznania ww. skargi;
b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 7a § 1 k.p.a, art. 8 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez oddalenie skargi mimo niezebrania i nierozpatrzenia przez organ II i I instancji w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego;
c. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji oraz złożenia wniosków dowodowych;
d. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a., nadto art. 88 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w niniejszej sprawie, zaniechanie dopuszczenia wnioskowanego przez skarżącą wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadka prezesa zarządu spółki W. sp. z o.o. – T. P. oraz zaniechanie zwrócenia się do spółki W. sp. z o.o. o potwierdzenie rzetelności danych zawartych w umowie najmu ze skarżącą D. S. - zgodnie z wnioskiem skarżącej - który został uwzględniony przez organ, lecz nie został przeprowadzony z uwagi na brak reakcji ze strony ww. świadka i ww. spółki - a nadto zaniechanie wdrożenia przewidzianych prawem środków dyscyplinujących świadka, określonych w art. 88 k.p.a. - mimo że okoliczności te mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, nadto zaniechanie podjęcia ponownej próby (poza jednokrotnie skierowanym, a niepodjętym przez spółkę pismem) zwrócenia się do organów spółki G. S. Sp. z o.o, tj. właściciela numeru telefonu [...], celem ustalenia, kto był użytkownikiem ww. numeru telefonu, w szczególności czy była nim skarżąca;
e. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie dopuszczenia wnioskowanego przez skarżącą wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadka M. T., na okoliczność wynajmu przedmiotowego lokalu na rzecz osób trzecich, pobierania stałego czynszu z tego tytułu i jego rozliczania, braku urządzania przez skarżącą gier hazardowych ani uczestniczenia przez skarżącą na jakimkolwiek etapie tego procederu;
f. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie dopuszczenia wnioskowanego przez skarżącą wniosku o zwrócenie się do Izb Skarbowych w: Białymstoku, Bydgoszczy, Gdańsku, Katowicach, Kielcach, Krakowie, Lublinie, Olsztynie, Opolu, Poznaniu, Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie, we Wrocławiu i w Zielonej Górze o wskazanie, czy wobec Spółki W. Sp. z o.o. we właściwości Izby były prowadzone lub są prowadzone postępowania o urządzenie gier hazardowych, o wskazanie czy najemcami lokali na rzecz tej spółki była skarżąca;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci:
a. art. 89 ust. 1 pkt. 2 ustawy o grach hazardowych, poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ustalenia, że odpowiedzialność na podstawie niniejszego przepisu ponosi skarżąca;
b, art. 89 ust. 1 pkt. 3 ustawy o grach hazardowych, poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ustalenia, że odpowiedzialność na podstawie niniejszego przepisu ponosi skarżąca jako posiadacz zależny podczas gdy lokal był oddany w dalsze posiadanie firmie W. sp. z o.o.;
c. art 6 ust. 4 ustawy o grach hazardowych, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że odpowiedzialności na podstawie art. 89 ustawy mogą ponosić jedynie podmioty wskazane w art. 6 ust.4 ustawy.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie od organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, wg norm przepisanych.
Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.
Za nieusprawiedliwiony uznać należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania wymaga, że powołany art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może służyć do zwalczania ustaleń faktycznych, czy oceny materiału dowodowego przyjętych za podstawę orzekania (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1156/07; wyrok NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1652/11). Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 867/05).
Ponadto, nie stanowi naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nieodniesienie się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi, ponieważ o czym była już mowa uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną.
Zamierzonego skutku nie mogły także odnieść zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 88 § 1 k.p.a..
Należy podkreślić, że w postępowaniu dotyczącym wymierzenia kary pieniężnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a nie przepisy k.p.a. Stanowią o tym przepisy art. 8 i art. 91 u.g.h. Z art. 8 u.g.h. wynika, że do postępowań w sprawach określonych w u.g.h. stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, chyba że ustawa o grach hazardowych stanowi inaczej. Natomiast art. 91 u.g.h. stanowi, że do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa. Skoro zarzucane przez autora skargi kasacyjnej przepisy k.p.a. nie miały zastosowania w rozpoznawanej sprawie, to w konsekwencji nie mogło dojść do ich naruszenia w sposób wskazany w skardze kasacyjnej.
Podkreślenia wymaga, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Należy przy tym wskazać, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia: 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 2048/08).
W konsekwencji należy uznać, że stan faktyczny ustalony przez organy i przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania nie został skutecznie zakwestionowany.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego całkowicie nieusprawiedliwione są zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 89 ust. 1 pkt 2 i 3 u.g.h. poprzez błędną wykładnię tychże przepisów, podniesione w pkt 2a-b petitum skargi kasacyjnej.
Przede wszystkim należy podkreślić, w rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę wymierzenia skarżącej kary pieniężnej stanowił art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., nie zaś art. 89 ust. 1 pkt 2 i 3 u.g.h. Skarga kasacyjna nie zarzuca zaś naruszenia pierwszego z wymienionych przepisów u.g.h. Brak w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do przesłanek uznania skarżącej za podmiot urządzający gry w rozumieniu tego przepisu. O czym już była wcześniej mowa, to sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej.
Natomiast z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji odpowiadając na zarzuty skargi dokonał wykładni art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. stwierdzając, że niezależnie od uznania skarżącej za podmiot urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., wobec skarżącej spełnione zostały także przesłanki wymierzenia kary pieniężnej określone w art. 89 ust.1 pkt 3 u.g.h. Jak trafnie stwierdził Sąd i instancji, skarżąca była najemcą całego lokalu użytkowego o powierzchni użytkowej ok. 18 m2, znajdującego się w Ł. przy ulicy B. G. W. [...] na podstawie zawartej w dniu 28 listopada 2016 r. z B. R. E. Sp. z o.o. w Ł. umowy najmu wymienionego lokalu. Została zatem posiadaczem zależnym tego lokalu w rozumieniu art. 336 Kodeksu cywilnego.
Fakt podnajęcia przez skarżącą lokalu spółce W., która wstawiła do lokalu automat do gier, nie spowodowała przeniesienia odpowiedzialności na ten podmiot, bowiem tak jak posiadacz samoistny nie traci posiadania w wyniku oddania rzeczy innej osobie w posiadanie zależne, tak - w drodze analogii do art. 337 k.c. - posiadacz zależny nie traci posiadania w wyniku oddania rzeczy innej osobie w dalsze posiadanie zależne. Oznacza to, że nie uległa zmianie sytuacja skarżącej po tym jak przekazała lokal w dalsze posiadanie zależne. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. stanowi o posiadaczu zależnym lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier. Dla przypisania odpowiedzialności i nałożenia sankcji w trybie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. nie ma znaczenia czy niezarejestrowany automat do gier jest własnością posiadacza lokalu, czy jest ono przedmiotem dzierżawy, czy też prawa do niego przysługują podmiotowi trzeciemu. Dla nałożenia kary wystarczające jest bowiem, aby niezarejestrowany automat do gier znajdował się w danym lokalu.
Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przez błędną jego wykładnię, gdyż Sąd I instancji nie dokonywał wykładni tego przepisu, który nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie, a więc nie mógł go naruszyć.
Nieusprawiedliwiony okazał się także ostatni z podniesiony w pkt 2.c petitum skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia art 6 ust. 4 u.g.h. Według kasatora do naruszenia tego przepisu doszło poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że odpowiedzialności na podstawie art. 89 u.g.h. mogą ponosić jedynie podmioty wskazane w art. 6 ust. 4 tej ustawy.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, że zgodnie treścią z art. 6 ust. 4 u.g.h., w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, działalność w zakresie określonym w ust. 1-3 jest prowadzona na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy.
Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, że z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. wynika, że karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Przepis ten nie doprecyzowuje ani rodzaju podmiotów urządzających gry na automatach ani też rodzaju i formy działalności, w ramach której gry takie są urządzane poza kasynem. Jak stwierdził NSA w uchwale z dnia 16 maja 2016 r., II GPS 1/16, podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy, tzn. osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry i to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry. Zatem przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach.
Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego, jak w punkcie 2 sentencji postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 265).