II GSK 1148/19

II GSK 1148/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-09-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący sprawozdawca/
Mirosław Trzecki
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2235/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-02-25
Skarżony organ
Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 8 par. 1, art. 15, art. 105 par. 1.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2019 poz 499
art. 94a ust. 1, 2 i 3, art. 112 ust. 1 i 3, art. 129b ust.1.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r Prawo farmaceutyczne - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. S.A. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2235/18 w sprawie ze skargi D. S.A. w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 24 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie nakazania zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy aptek oraz nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 25 lutego 2019 r., oddalił skargę D. S.A. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 24 września 2018 r., w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
decyzją z 2 listopada 2017 r., Małopolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Krakowie: stwierdził naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 499., dalej: u.p.f.), poprzez prowadzenie za pośrednictwem firmy Five Media sp. z o. o. w Warszawie w okresie od 8 stycznia - 28 lutego 2017 r. reklamowej kampanii telewizyjnej w postaci emisji spotów telewizyjnych, reklamujących produkty "D. P." reklamując w ten sposób jednocześnie 50 aptek ogólnodostępnych, które występują pod nazwą "D. o Z." na terenie województwa małopolskiego; umorzył postępowanie w części dotyczącej nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy apteki i ich działalności w sposób opisany w pkt. l decyzji wobec jej zaprzestania.; nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 45.000 złotych z tytułu naruszenia zakazu o którym mowa w art. 94a ust. 1 u.p.f. w zakresie stwierdzonego naruszenia.
Główny Inspektor Farmaceutyczny objętą skargą decyzją, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.
Organ wskazał, że skarżąca dopuściła się niedozwolonej reklamy działalności aptek ogólnodostępnych działających na terenie województwa małopolskiego należących do sieci aptek D. A. D. o Z., za pomocą 4 spotów reklamowych "D. p." emitowanych w ogólnopolskich stacjach telewizyjnych począwszy od 8 stycznia 2017 r. do 28 lutego 2017 r. Spoty emitowane były zgodnie z oświadczeniem skarżącej w 91 kanałach telewizyjnych.
Zdaniem organu poprzez promocję "D. P.", spółka w sposób pośredni reklamowała również działalność aptek ogólnodostępnych należących do jej sieci. Wskazał, że identyfikacja apteki lub aptek, których dotyczy reklama, może polegać w szczególności na wskazaniu logo/logotypu/marki, jaką posługują się apteki. W przedmiotowych spotach reklamowych nie wskazano konkretnych aptek sieci – D.. D. o Z., niemniej przekaz filmu pozostawał czytelny - promowane były produkty marki "D.".
Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że organy prawidłowo dostrzegły podobieństwo zachodzące między oznaczeniem stosowanym do "D. P." oraz "A. D. D. o Z.", które umożliwia konsumentom właściwe powiązanie reklamy konkretnego asortymentu z miejscem jego sprzedaży. Logo "D. P." oraz "D. A. D. o Z." zaprojektowane zostały w podobny sposób. Oba zawierają ten sam sygnet - tj. na białym tle charakterystyczny pomarańczowo - granatowy krzyż. Z kolei w Iogotypie, do niezmiennego elementu w postaci akronimu D.- od słów D. o Z. dodane są określenia precyzujące rodzaj oferowanej usługi, produktu lub działalności i tak w logo "D. P." zamieszczony jest dopisek "P." zaś w logo A. D. - widnieje hasło "d. o z. A.".
Za niewątpliwe wobec tego Sąd I instancji uznał, że w sprawie zaistniała tzw. reklama skojarzeniową. Podobieństwo logo "D. P." oraz "D. A. D. o Z." zasadnie, zdaniem Sądu, pozwoliło organom na przyjęcie, że wyemitowane spoty telewizyjne stanowiły informację adresowaną do pacjentów nakierowaną na zakup wymienionych produktów w konkretnych aptekach.
Sąd podzielił stanowisko organów, że skarżąca zlecając emitowanie spotów telewizyjnych prowadziła również reklamę aptek i ich działalności przez informowanie potencjalnych pacjentów o możliwości zakupu wskazanych produktów w placówkach obrotu aptecznego działających pod wspólną marką "D. A. D. o Z." na terenie województwa małopolskiego.
Wobec zasadnie stwierdzonego naruszenia WSA uznał, że również zasadnie została na stronę nałożona kara, której wysokość nie była wygórowana.
W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej: p.p.s.a.).
D. S.A. w W., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:
A. naruszenie prawa materialnego, to jest:
a) przepisu art. 94a ust. 1 P.f. poprzez jego błędną wykładanię polegającą na uznaniu za niedozwoloną reklamę 50 aptek ogólnodostępnych, które występują pod nazwą "D. o z." na terenie województwa małopolskiego (wskazanych w treści decyzji organu I instancji i ich działalności prowadzenie za pośrednictwem firmy F. M. Sp. z o.o. w W. w okresie od dnia 8 stycznia do dnia 28 lutego 2017 r. reklamowej kampanii telewizyjnej w postaci emisji spotów telewizyjnych, reklamujących produkty "D. P.";
b) przepisów art. 129b ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 94a ust. 1 P.f, poprzez ich błędną wykładanię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że prowadzenie za pośrednictwem firmy F. M. Sp. do dnia 28 lutego 2017 r. reklamowej kampanii telewizyjnej w postaci emisji spotów telewizyjnych, reklamujących produkty "D. P." stanowiło niedozwoloną reklamę 50 aptek ogólnodostępnych, które występują pod nazwą "D. o z." na terenie województwa małopolskiego (wskazanych w treści decyzji organu I instancji i ich działalności oraz powinno skutkować nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 45.000 zł w związku z prowadzeniem tej reklamy;
B. naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 p.p.s.a poprzez jego zastosowanie i oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi pomimo, iż zaskarżona decyzja znak [...] Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 24 września 2018 r. naruszała wskazane wyżej przepisy prawa materialnego, jak również przepisy postępowania, tj.:
a) art. art. 6, 7, 11, 75 § 1, 77 § 1 i § 4, 80 i art. 107 k.p.a., oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 94a ust. 2 P.f., poprzez niedopuszczenie jako dowodów wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie było sprzeczne z prawem oraz brak wszechstronnej i wyczerpującej oceny materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało błędnymi ustaleniami dotyczącymi charakteru i istoty prowadzenia za pośrednictwem firmy F. M. Sp. z o.o. w W. w okresie od dnia 8 stycznia do dnia 28 lutego 2017r. reklamowej kampanii telewizyjnej w postaci emisji spotów telewizyjnych, reklamujących produkty "D. P." a w konsekwencji do wadliwego uznania tych działań za reklamę 50 aptek ogólnodostępnych, które występują pod nazwą "D. o z." na terenie województwa małopolskiego (wskazanych w treści decyzji organu I instancji) i ich działalności,
b) art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 94a ust. 1 P.f. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na umorzeniu postępowania administracyjnego w części dotyczącej nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy apteki i ich działalności w sposób opisany w pkt I decyzji, z uwagi na zaprzestanie prowadzenia reklamy przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, a w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji znak [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Krakowie z dnia 2 listopada 2017 r. w zakresie pkt III decyzji, pomimo nieprowadzenia przez skarżącą reklamy aptek ogólnodostępnych wymienionych w pkt I ww. decyzji i ich działalności,
c) art. 15 i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz bezstronności, poprzez zajęcie merytorycznego, odmiennego od stanowiska organu I instancji w takich sprawach, stanowiska przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego rozstrzygniętego decyzją znak [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Krakowie z dnia 2 listopada 2017 r. przed wydaniem tej decyzji przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Krakowie, co miało bezpośredni wpływ na treść decyzji znak [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Krakowie z dnia 2 listopada 2017 r. poprzez przyjęcie merytorycznego stanowiska organu II instancji;
- co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi skutkujące brakiem wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwych decyzji administracyjnych – Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 24 września 2018 r., znak [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Krakowie z dnia 2 listopada 2017 r., znak [...] - wydanych w niniejszej sprawie, a w rezultacie naruszenie art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjnie poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 24 września 2018 r., znak [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Krakowie z dnia 2 listopada 2017 r., znak [...]. W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Główny Inspektor Farmaceutyczny, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw albowiem podniesione w niej zarzuty wraz z pomieszczoną w uzasadnieniu argumentacją nie podważają prawidłowości oceny rozstrzygnięć organów inspekcji farmaceutycznej, jakiej dokonał Sąd I instancji.
Na wstępie odnieść się należy do podniesionego w motywach skargi kasacyjnej, wytkniętej przez jej autora, wadliwości wyroku polegającej na błędnym powołaniu się przez Sąd I instancji "na nieistniejącą jednostkę redakcyjną art. 94a p.f. - ust, 1 tego przepisu", gdzie kasator podniósł, iż przepis ten "nie zawiera bowiem podziału na punkty, w konsekwencji nie zawiera pkt 3)".
Istotnie przepis art. 94a u.p.f. nie zawiera w swojej konstrukcji norm uszeregowanych w punktach, a jedynie zawiera kolejne ustępy dotyczące zakazu reklamy oraz prowadzonego w tym zakresie nadzoru, sprawowanego przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Również istotnie Sąd I instancji wadliwie posłużył się w swoich wywodach dotyczących przeprowadzonego postępowania dowodowego powołaną regulacją błędnie wskazując na art. 94a ust. 1 pkt 3 ustawy. Błąd ten nie miał jednakże istotnego znaczenia dla sprawy albowiem w pozostałej części swoich wywodów Sąd I instancji posługiwał się i dokonywała wykładni art. 94a ust. 1 u.p.f., zaś wywód, w którym pomieszczono błędnie wskazaną jednostkę powołanego przepisu, jednoznacznie odnosił się do istniejącej regulacji zawartej w ustępie 3 przepisu, dotyczącej kompetencji i nakazanych działań organu w przypadku stwierdzenia naruszenia zakazu, o którym mowa w ustępie 1 art. 94a u.p.f.
Wskazania natomiast wymaga w ramach analizowanej części wywodów skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji wbrew stanowisku strony, nie prowadził wywodów odnoszących się do "konkurencyjności" przepisu art. 94a ust. 2 u.p.f. względem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w aspekcie prowadzenia przez organy inspekcji postępowania dowodowego.
Odnosząc się do zarzutów pomieszczonych w petitum skargi kasacyjnej odnieść się należy w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu z punktu B ppkt c) jej petitum, w ramach którego strona podnosi naruszenie art. 15 i art. 8 § 1 k.p.a. związanego z pismem Głównego Inspektora Farmaceutycznego dotyczącym zapoznania się przez wojewódzkiego Inspektora z aktualnym orzecznictwem odnoszącym się do kwestii zakazu określonego w art. 94a u.p.f. przy rozstrzyganiu spraw w tym przedmiocie oraz powiadomienia GIF o podjętych działaniach, w którym to piśmie i wynikającymi z niego konsekwencjami strona upatruje naruszenia zasad postępowania określonych w powołanych przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a które to naruszenie skutkowało zaakceptowaniem przez Sąd I instancji istnienia wadliwych decyzji.
Jak słusznie uznał Sąd I instancji treść pisma Głównego Inspektora Farmaceutycznego nie zawierała nakazu podjęcia przez organ I instancji konkretnego rozstrzygnięcia. Pismo to zawierało w istocie polecenie dotyczące konieczności zapoznania się z aktualnym orzecznictwem i rozważnie zasadności wszczęcia postępowania w sprawie. Wbrew temu co zdaje się sugerować autor skargi kasacyjnej, nie ma żadnych podstaw do stwierdzenia, że rzeczone pismo nakazywało organowi niższej instancji określony kierunek rozstrzygania w sprawach w przedmiocie badania naruszenia zakazu z powołanego art. 94a ust. 1 u.p.f. Nie zmierzało również do "wymuszenia" zmiany dotychczasowego stanowiska na wojewódzkim inspektorze farmaceutycznym i narzucenia odmiennego załatwiania spraw związanych z zakazem reklam aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Jak już wskazano Główny Inspektor Farmaceutyczny wyłącznie polecił organowi I instancji zapoznanie się z aktualnym orzecznictwem związanym z zakazem reklamy, co znajduje swoje racjonalne uzasadnienie w fakcie, iż ustawa prawo farmaceutyczne nie zawiera na potrzeby ustanowionego zakazu definicji reklamy, która w sposób precyzyjny określałaby co jest, a co nie jest reklamą naruszającą zakaz z art. 94a ust. 1 ustawy.
Skoro ramy interpretacyjne dozwolonej lub zabronionej reklamy kształtowane są przez praktykę i linię orzeczniczą sądów, zasadnym było skierowanie przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego, jako organ wykonujący zadania z inspekcji farmaceutycznej i organ odwoławczy (art. 112 ust. 1 i 3 u.p.f.), do organu niższej instancji zalecenia zapoznania się z aktualną linią orzeczniczą kształtującą zakres rozumienia reklamy, jako działania niedozwolonego ustawą. Nie można takiemu działaniu GIF przypisać charakteru narzucającego czy przymuszającego do konkretnego rozumienia, interpretowania i stosowania niezdefiniowanych pojęć zawartych w ustawie, a jedynie odczytywać je należy jako podejmowane działań zmierzających do ujednolicenia praktyki organów inspekcji w stosowaniu przepisów ustawy nakładających na podmioty trudniące się obrotem szeroko rozumianych produktów farmaceutycznych zakazu określonych działań w związku z prowadzoną działalnością. W konsekwencji nie można również uznać, że pismo to jako zalecenie, nie zaś nakaz konkretnego i kierunkowego rozumienia i stosowania art. 94a u.p.f. powodowało niejako bezwarunkowe narzucenie przez organ odwoławczy swojego stanowiska interpretacyjnego organowi I instancji w sprawach naruszenia zakazu reklamy.
Podsumowując brak jest podstaw do uznania, że sporne pismo Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 3 marca 2017 r, skutkowało naruszeniem zasady zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) oraz zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), co czyni niezasadnym omawiany zarzut.
Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, tak naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania rozpoznane zostaną łącznie z uwagi na swój komplementarny charakter, który w swojej istocie zmierza do podważenia prawidłowość zarówno wyroku, jak i zaskarżonej decyzji z uwagi na błędną, w ocenie strony, interpretację art. 94a ust. 1 u.p.f. i rozumienia niedozwolonej reklamy w aspekcie stanu faktycznego niniejszej sprawy.
Powołany przepis stanowi, że zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego.
Jak już wskazano, ustawa prawo farmaceutyczne nie zawiera legalnej definicji reklamy apteki. Ta została wypracowana w orzecznictwie organów i sądów administracyjnych.
Dominująca i aktualna w orzeczeniach definicja określa, że reklamą jest każde działanie, które ma na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (por. wyroki NSA: z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1710/21; z dnia 27 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 1243/22; z dnia 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1139/19; z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 1318/19 i inne).
Wskazania również wymaga, że wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez jego adresatów. Wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1020/19).
Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy podzielić należy stanowisko organów i Sądu I instancji, że działania skarżącej związane z reklamą jej produktów w formie kampanii telewizyjnej prowadzonej w okresie od 8 stycznia do 28 lutego 2017 r., stanowiły niedozwoloną reklamę aptek w rozumieniu art. 94a ust. 1 u.p.f.
Za słuszne uznać należy, zaaprobowane przez Sąd I instancji, stanowisko organów, że skarżąca spółka w ramach wymienionej kampanii reklamowej (spotów reklamowych) produktów "D. P." w sposób pośredni reklamowała również działalność sieci aptek "D. A. D. o Z.".
Za trafnością tego stanowiska przemawiało, dostrzeżone przez organy, podobieństwo oznaczenia reklamowanych produktów - "D. P." z oznaczeniem punktów aptecznych - "A. D. D. o Z.". Jak słusznie stwierdziły organy i Sąd I instancji, loga "D. P." oraz "D. A. D. o Z." zaprojektowane zostały w podobny sposób. Zawierały one ten sam sygnet - na białym tle charakterystyczny pomarańczowo - granatowy krzyż zaś w logotypie do stałego elementu, jakim jest akronim części słownej loga D. o Z. "D." dodano określenia wskazujące na rodzaj oferowanej usługi, działalności lub produktu. W logo "D. P." zamieszczony jest dopisek "P." zaś w logo A. D. umieszczono hasło "d. o z. A.".
Taka konstrukcja oznaczenia produktu i sieci aptek słusznie powoduje, że ich umieszczenie w ramach reklamy umożliwi konsumentowi – nabywcy produktu jego powiązanie z konkretną apteką lub siecią aptek, jak w przypadku skarżącej. Reklama, jak zasadnie wskazał organ, przez cały czas jej trwania wyświetlała opisane logo produktu, które umieszczone było również na mikrofonie osoby występującej w spocie reklamowym. Podobieństwo logo produktu z logo sieci aptek wskazujące na unikalną i charakterystyczną markę przedsiębiorcy niewątpliwie budzić musi w odbiorcy reklamy skojarzenie pomiędzy reklamowanym produktem i podmiotem wytwarzającym i oferującym w sprzedaży rzeczone produkty.
Wobec tego za zasadną uznać należy konstatację, że skojarzeniowy charakter reklamy powodował, że zawierała ona również informację adresowaną do nabywców nakierowaną na zakup wymienionych w reklamie produktów w konkretnych aptekach.
W konsekwencji słusznym było również stwierdzenie, że emitowana w ramach kampanii reklama była niedozwoloną reklamą w rozumieniu art. 94a ust. 1 u.p.f.
Skoro zaś niewadliwie dokonano klasyfikacji emitowanych spotów reklamowych, również niewadliwie organ zastosowała art. 129b ust. 1 u.p.f., stanowiąc, że karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności.
Poczynione rozważania odnośnie zasadności stwierdzonego charakteru reklamy i jej zaklasyfikowania jako niedozwolonej, czynią równie niezasadnym zarzut z punktu B ppk b) petitum skargi kasacyjnej w ramach, którego strona podnosząc naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 94a ust. 1 u.p.f. wywodzi, że "podstawą umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie powinno być nieprowadzenie przez skarżącą reklamy aptek ogólnodostępnych wymienionych w pkt I decyzji organu I instancji i ich działalności, a nie zaprzestanie prowadzenia reklamy". Jak już stwierdzono, strona prowadziła zabronioną działalność reklamową, wobec zaś zaprzestania emisji spotów reklamowych przed wydaniem przez organ I instancji decyzji, bezprzedmiotowe było zastosowanie przez tenże organ art. 94a ust. 3 u.p.f., obligującego organ inspekcji do nakazania zaprzestanie prowadzenia niedozwolonej reklamy. Wobec tego niewadliwym było rozstrzygnięcie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Krakowie, pomieszczone w punkcie 3 jego decyzji, umarzające postępowanie w tym zakresie.
Poczynione rozważania dotyczące prawidłowości stwierdzonego naruszenia zakazu reklamowego, iż prowadzona przez stronę kampania reklamowa produktów poprzez wynikające z użytych form graficznych logotypów produktów tworzyło skojarzenie z siecią aptek "D.", czyni niezasadnym ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej, pomieszczony w punkcie B ppk a) jej petitum. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, organy w sposób kompletny ustaliły stan faktyczny w sprawie, a także zastosowały do niego właściwe przepisy prawa materialnego. Istotnie bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, czy emitowane w ramach kampanii reklamy były wyłącznie reklamą produktu, czy też z uwagi na wskazane podobieństwa logotypów sieci aptek i produktów, reklama poprzez swój skojarzeniowy charakter stanowiła niedozwoloną w rozumieniu art. 94a ust. 1 u.p.f. reklamę działalności sieci aptek.
Wskazania wymaga, że argumentacja skargi kasacyjnej odnosząca się do tego zarzutu nie wskazuje na konkretne wady postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy, w tym na dowodowy, jakie organ mógł lub powinien w ocenie strony przeprowadzić. W istocie motywy omawianego zarzuty stanowią polemikę strony opartą wyłącznie na jej przekonaniu o wyłącznym reklamowaniu produktu z wykładnią organu normy zawartej w art. 94a ust. 1 u.p.f. i zastosowaniu tego przepisu w ustalonym stanie faktycznym sprawy.
Reasumując, brak jest podstaw do stwierdzenia aby dokonując kontroli objętego skargą rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Farmaceutycznego, Sąd I instancji dopuścił się naruszenia wymienionych w petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa procesowego i prawa materialnego, w konsekwencji czego zasadnie skargę strony oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.