II GSK 1139/21

II GSK 1139/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-10-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek
Joanna Sieńczyło - Chlabicz /przewodniczący/
Krzysztof Sobieralski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne
Telekomunikacja
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 807/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-11-02
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U.UE.L 2012 nr 172 poz 10 art. 6a, art. 6c ust. 1, 2 i 4.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 531/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach  łączności ruchomej wewnątrz Unii
Dz.U.UE.L 2016 nr 344 poz 46 art. 6 ust. 1, 2 i 3, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 ust. 1, 2 i 3.
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/2286 z dnia 15 grudnia 2016 r. ustanawiające szczegółowe przepisy dotyczące stosowania  polityki uczciwego korzystania i metod oceny zrównoważonego charakteru zniesienia dodatkowych opłat z tytułu detalicznych usług roamingu  oraz dotyczące wniosku, jaki ma obowiązek złożyć dostawca usług roamingu na potrzeby tej oceny
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 15 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "P." w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 807/20 w sprawie ze skargi "P." w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na dodatkową opłatę w roamingu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "P." w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwany dalej "Sądem I instancji", wyrokiem z dnia 2 listopada 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 807/20, oddalił skargę [...] Sp. Z o.o. z siedzibą w W., zwanej dalej "skarżącą", na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zwanego dalej "organem", z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na dodatkową opłatę w roamingu.
Spółka złożyła skargę kasacyjną od wyroku zaskarżając go w całości. Zarzuty skargi kasacyjnej oparto na obu podstawach przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".
1. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego, to jest art. 6c ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 531/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (Dz. U. UE L z 2012 r. Nr 172, s. 10 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", w związku z art. 10 ust. 1 i art. 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/2286 z dnia 15 grudnia 2016 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy dotyczące stosowania polityki uczciwego korzystania i metod oceny zrównoważonego charakteru zniesienia dodatkowych opłat z tytułu detalicznych usług roamingu oraz dotyczącego wniosku, jaki ma obowiązek złożyć dostawca usług roamingu na potrzeby tej oceny (Dz. U. UE L z 2016 r. Nr 344, s. 46), zwanego dalej "rozporządzeniem wykonawczym", poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie zezwolenia na stosowanie dodatkowej opłaty wskutek:
- błędnego przyjęcia, że sprostowanie błędów popełnionych przy przedstawianiu danych liczbowych, takich jak zastosowanie nieprawidłowej stawki rozliczeniowej oraz przypisanie liczby do niewłaściwej kategorii danych, nie może nastąpić przez wyjaśnienie istoty błędu oraz dokonanie stosownych przeliczeń, ale wymaga dowodów "potwierdzających wiarygodność" modyfikacji danych, to jest dowodów poniesienia kosztów;
- błędnego uznania, że skarżąca nie sprostała ciężarowi dowodu w niniejszej sprawie, gdyż "w przypadku, gdy określone koszty nie korespondują ze sprawozdaniem finansowym, w każdym przypadku należy przedłożyć odrębne dowody ich poniesienia", a skarżąca poza sprawozdaniem finansowym "nie przedstawiła żadnych innych dowodów potwierdzających wiarygodność kolejno prezentowanych modyfikacji danych" – podczas gdy skarżąca nie wskazywała na poniesienie jakichkolwiek dodatkowych kosztów ponad ujęte w sprawozdaniu finansowym, ani nie dokonywała żadnych modyfikacji wniosku w zakresie kosztów – co w konsekwencji doprowadziło do zaakceptowania przez Sąd I instancji oddalenia wniosku wskutek nieprzedstawienia przez skarżącą dowodów mających wykazać okoliczności, które nie zaistniały i których skarżąca nie podnosiła.
2. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w przepisie, w szczególności poprzez pominięcie argumentacji skarżącej ujętej w skardze.
W oparciu o postawione zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka sformułowała wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną (wniesionej z uchybieniem terminu – data wpływu do NSA [...] października 2024 r.) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 P.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej.
Stosownie do treści art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.); naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach przewidzianych w art. 174 P.p.s.a.
Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. CBOSA). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11; wyrok NSA z dnia 7 marca 2024 r., sygn. akt IIGSK 69/21, CBOSA). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd I instancji oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd I instancji podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, CBOSA), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 P.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16, CBOSA).
Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego.
Po pierwsze, skarżąca kasacyjnie jako naruszony przepis prawa materialnego wskazała art. 6c ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 531/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii w związku z art. 10 ust. 1 i art. 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/2286 z dnia 15 grudnia 2016 r. Przepis art. 6c ust. 4 rozporządzenia nie jest przepisem prawa materialnego, lecz przepisem prawa procesowego. Zgodnie z treścią tego przepisu obowiązująca w chwili wydawania zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (tj. [...] stycznia 2020 r.), w ciągu miesiąca od otrzymania wniosku zgodnie z ust. 2 krajowy organ regulacyjny wyraża zgodę na dodatkową opłatę, chyba że wniosek jest oczywiście bezzasadny lub zawiera niewystarczające informacje. Jeżeli krajowy organ regulacyjny uzna, że wniosek jest oczywiście bezzasadny lub uzna, że przekazane informacje są niewystarczające, w ciągu kolejnych dwóch miesięcy i po umożliwieniu dostawcy usług roamingu bycia wysłuchanym podejmuje ostateczną decyzję o wyrażeniu zgody na dodatkową opłatę, jej zmianie lub o odmowie wyrażenia na nią zgody. Przepis ten reguluje jedynie tok postępowania w sprawie wyrażenia przez krajowy organ regulacyjny zgody na dodatkową opłatę i nie zawiera normy o charakterze materialnoprawnym.
Po drugie, nie doszło do naruszenia art. 10 ust. 1 i art. 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/2286 z dnia 15 grudnia 2016 r. w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że stosowanie dodatkowej opłaty w roamingu regulowanym, zgodnie z rozporządzeniem nr 531/2012, musi zostać poprzedzone decyzją krajowego organu regulacyjnego, który wobec braku szczegółowych unormowań proceduralnych w przepisach unijnych, zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej, działa na podstawie krajowych przepisów o postępowaniu administracyjnym. Tym samym ustawodawca unijny powierzył krajowemu organowi regulacyjnemu weryfikację, czy wnioskodawca zrealizował określone warunki uzyskania zgody na dodatkową opłatę roamingu, tj.:
- ujemna marża netto sprzedaży detalicznej w roamingu wnioskodawcy jest równa 3% lub więcej marży usług łączności ruchomej (art. 10 ust. 1 rozporządzania wykonawczego) oraz
- nie występują przesłanki negatywne, tj. nie wstępują okoliczności, które powodują, że nie jest prawdopodobne zagrożenie zrównoważonego charakteru modelu opłat krajowych z uwagi na którąś z określonych w art. 10 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego okoliczności, że:
- wnioskodawca jest częścią grupy i są dowody na istnienie wewnętrznych cen transferowych na rzecz innych spółek zależnych grupy w Unii, w świetle istotnych rozbieżności opłat hurtowych roamingu stosowanych wewnątrz grupy;
- poziom konkurencji na rynkach krajowych oznacza, że jest zdolność absorpcji niższych marż;
- stosowanie bardziej restrykcyjnej polityki uczciwego korzystania, nadal zgodnie z art. 3 i 4, mogłoby zmniejszyć marżę netto sprzedaży detalicznej w roamingu o odsetek wynoszący mniej niż 3% albo
- operator ma ujemną marżę usług łączności ruchomej oraz ujemną marżę netto z tytułu świadczenia detalicznych usług roamingu.
Wskazać należy, że jedną z podstawowych zasad wspólnego rynku telekomunikacyjnego UE jest zapewnienie, aby dostawcy usług roamingu nie pobierali od klientów w żadnym państwie członkowskim opłat dodatkowych, poza krajową ceną detaliczną z tytułu wykonania lub odebrania połączenia realizowanego w roamingu regulowanym, wysłania wiadomości SMS w roamingu regulowanym bądź transmisji danych w roamingu regulowanym, w tym wiadomości MMS (zob. art. 6a rozporządzenia nr 531). Zasada ta doznaje pewnych wyjątków, podyktowanych - jak wskazano w punkcie 23 preambuły rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/2120 z 25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego internetu i dotyczące opłat detalicznych za regulowane usługi łączności wewnątrzunijnej oraz zmieniające dyrektywę 2002/22/WE, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 (Dz. U. UE. L z 2015 r. Nr 310, s. 1) - szczególnymi i wyjątkowymi okolicznościami, tj.: "gdy dostawca usług roamingu nie jest w stanie odzyskać całkowitej wartości swoich rzeczywistych i prognozowanych kosztów świadczenia detalicznych usług roamingu regulowanego z całkowitej kwoty swoich rzeczywistych i prognozowanych dochodów ze świadczenia takich usług". W takich przypadkach, jak postanowiono dalej w tej samej jednostce redakcyjnej preambuły, dostawca usług "powinien mieć możliwość wystąpienia o zezwolenie na stosowanie dodatkowej opłaty z myślą o zapewnieniu zrównoważonego charakteru modelu opłat krajowych". Opłata ta obciąża klientów danego dostawcy, determinuje więc wysokość cen na rynku regulowanym. Stanowi zatem pewien mechanizm sterowania rynkiem, a więc ingerencję w sferę wolności gospodarczej.
W konsekwencji wystąpienia uregulowanej w art. 6c ust. 1 rozporządzenia 531 przesłanki domniemywać nie można i musi ona być wykazana ponad wszelką wątpliwość. Wspomniany przepis określa ją jako stan, w którym przedsiębiorca nie może odzyskać całkowitych, rzeczywistych i prognozowanych kosztów świadczenia usług roamingu regulowanego, z całkowitej kwoty swoich rzeczywistych i prognozowanych dochodów ze świadczenia takich usług. Zgodnie z art. 10 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia wykonawczego, wyrażenie zgody na stosowanie opłaty dodatkowej uzależnione jest od ustalenia przez organ regulacyjny, że ujemna marża netto sprzedaży detalicznej w roamingu wnioskodawcy jest równa 3% lub więcej marży usług łączności ruchomej. W art. 10 ust. 1 zdanie drugie i trzecie tego aktu doprecyzowano, że "marżę netto z tytułu świadczenia detalicznych usług roamingu stanowi kwota pozostała po odliczeniu kosztów świadczenia detalicznych usług roamingu regulowanego od przychodów ze świadczenia takich usług, określonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Aby ją określić, krajowy organ regulacyjny dokonuje przeglądu danych zawartych we wniosku w celu zapewnienia zgodności z metodą określania kosztów i przychodów określoną w art. 7, 8 i 9". Ponadto zgoda na opłatę dodatkową stosowana jest wyjątkowo, jeżeli - jak stanowi art. 10 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego – "operator ma ujemną marżę usług łączności ruchomej oraz ujemną marżę netto z tytułu świadczenia detalicznych usług roamingu". Zgoda na stosowanie opłaty dodatkowej roamingu jest ponadto wydawana na podstawie analizy danych dotyczących kosztów i przychodów wnioskodawcy, które są udostępniane krajowemu organowi regulacyjnemu, przy czym:
- dane dotyczące kosztów i przychodów wnioskodawcy są oparte na sprawozdaniach finansowych, które są udostępniane krajowemu organowi regulacyjnemu;
- dane dotyczące kosztów i przychodów wnioskodawcy mogą być dostosowane do szacowanej wielkości pul (art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego);
- odchylenia od danych liczbowych wynikających z poprzednich sprawozdań finansowych przy prognozowaniu kosztów uwzględnia się, gdy są poparte dowodem zaciągnięcia zobowiązań finansowych w okresie objętym prognozowaniem.
Krajowy organ regulacyjny, określając marżę netto z tytułu detalicznych usług roamingu regulowanego, dokonuje przeglądu danych zawartych we wniosku w celu zapewnienia zgodności z metodą określania kosztów i przychodów określoną w art. 7, 8 i 9 rozporządzenia wykonawczego (zob. art. 10 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego). Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 3 tego aktu, wnioskodawca dostarcza wszystkie niezbędne dane wykorzystywane do określenia marży usług łączności ruchomej i całkowitych rzeczywistych i prognozowanych kosztów i przychodów związanych ze świadczeniem usług roamingu regulowanego w danym okresie, natomiast zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, dane dotyczące kosztów i przychodów wnioskodawcy są oparte na sprawozdaniach finansowych, które są udostępniane krajowemu organowi regulacyjnemu i mogą być dostosowane do szacowanej wielkości pul zgodnie z ust. 1.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko, iż jeżeli krajowy organ regulacyjny uzna, że przekazane przez wnioskodawcę informacje są niewystarczające, po umożliwieniu dostawcy usług roamingu bycia wysłuchanym, wydaje decyzję o odmowie wyrażenia zgody na dodatkową opłatę roamingu, zgodnie z art. 6c ust. 4 rozporządzenia 531.
Sąd I instancji zasadnie podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca dołączyła sprawozdanie finansowe za 2018 r., a także sprawozdanie za pierwszą połowę 2019 r., w celu wykazania wartości określonych we Wniosku, jednak pomimo dwukrotnych zmian danych historycznych za okres od dnia [...] lipca 2018 r. do dnia – [...] czerwca 2019 r. nie dostarczyła żadnych innych dowodów potwierdzających wiarygodność kolejno prezentowanych modyfikacji danych, pozostających sprzeczne z danymi określonymi pierwotnie we wniosku. Natomiast w zaskarżonej decyzji Prezes UKE szczegółowo opisał modyfikacje danych przekazywanych przez skarżącą w kolejnych pismach. Wykazał, że dane przedstawiane przez skarżącą nie były spójne, gdyż spółka w toku postępowania przekazała odmienne wartości przychodów z opłat detalicznych, pobieranych na podstawie art. 6e rozporządzenia 531/2012 za ruch o wielkości stanowiącej naruszenie polityki uczciwego korzystania stosowanej przez dostawcę (Przychody FUP), tj. w piśmie spółki z dnia [...] października 2019 r. na kwotę 13 651 090 EUR oraz w piśmie spółki z dnia [...] listopada 2019 r. na kwotę 8 994 615,54 EUR, które to dane pozostawały sprzeczne z przedstawianymi równocześnie wyjaśnieniami skarżącej oraz nie sumowały się do wartości odpowiadającej dokonanej modyfikacji. Organ wskazał także na sprzeczność z danymi przekazywanymi Prezesowi UKE w pismach spółki z dnia [...] czerwca 2019 r. oraz z dnia [...] września 2019 r., zgodnie z którymi wartość Przychodów FUP w tym samym okresie danych rzeczywistych (tj. [...] lipca 2018 r. -[...]czerwca 2019 r.) wynosiła 13 558 048,95 EUR. Organ regulacyjny wyjaśnił tym samym dlaczego uznał, że skarżąca nie wykazała, że wartość przyjętych do wyliczenia ujemnej marży netto sprzedaży detalicznej w okresie prognozowanym tj. w okresie od dnia [...] lutego 2020 r. do dnia [...] stycznia 2021 r. przychodów wynikających bezpośrednio z detalicznych usług łączności ruchomej zainicjowanych w odwiedzanym państwie członkowskim będzie wynosić 11 716 115,87 EUR.
Z tych względów na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).