II GSK 1123/10

II GSK 1123/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-09-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kuba
Gabriela Jyż /przewodniczący/
Zofia Przegalińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 570/10 - Wyrok WSA w Warszawie z 2010-05-31
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 75 § 1, art. 77, art. 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
art. 18 ust. 5 lit. b), art. 92, art. 92a ust. 1 i 4
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S.-T. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 570/10 w sprawie ze skargi S.-T. Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 31 maja 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 570/10, oddalił skargę S.-T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia:
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] stycznia 2010 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 18 ust. 5 lit. b), art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, ze zm., dalej: u.t.d.), lp. 1.7 i 2.9 pkt 2 załącznika do ww. ustawy, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Spółki od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z [...] listopada 2009 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.500 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w kwestionowanej części w mocy.
Organ wskazał, iż w dniu [...] sierpnia 2009 r. w K., przy ul. Z. Z. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki M.-B. o numerze rejestracyjnym [...], którym wykonywano okazjonalny transport drogowy osób w imieniu przedsiębiorcy S.-T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. W momencie kontroli zakończony został przewóz dwóch osób, a pojazdem kierował H. W. Kierowca okazał dowód rejestracyjny pojazdu, prawo jazdy, ubezpieczenie OC pojazdu oraz zaświadczenie o spełnieniu wymogów ustawy odnośnie badań lekarskich i psychologicznych. Ponadto okazał raport dobowy z kasy fiskalnej sporządzony w dniu [...] sierpnia 2009 r. oraz paragon fiskalny z dnia [...] sierpnia 2009 r., z których wynikało, iż przewoźnikiem jest S.-T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Kierowca okazał także upoważnienie, podpisane przez W. K., pełnomocnika Zarządu S.-T. Sp. z o.o., do wystawiania faktur oraz "Regulamin organizacyjny świadczenia usług przewozu osób [...]". Podczas kontroli kierowca nie okazał wypisu z licencji na krajowy transport drogowy osób.
W charakterze świadka przesłuchano kierowcę kontrolowanego pojazdu, który zeznał, iż wykonuje krajowy transport drogowy osób w imieniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S.-T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Oddział K. Samochód, który prowadzi, oznakowany jest urządzeniem technicznym (lampą) umieszczonym na dachu pojazdu, zawierającym nazwę i telefon przedsiębiorcy. Dodatkowo pojazd opatrzony jest naklejonymi na nadwoziu informacjami z numerem telefonu, pod którym można zamówić usługę przewozu osób, będącym jednocześnie adresem strony internetowej. W pojeździe zamontowany jest drogometr, na podstawie którego rozliczana jest usługa z pasażerem oraz kasa fiskalna. Kierowca stwierdził, iż nie posiada przy sobie wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, gdyż nie otrzymał takiego dokumentu.
W toku przeprowadzonych czynności kontrolnych oraz oględzin pojazdu wykonano dokumentację fotograficzną oraz stwierdzono, iż na bokach karoserii samochodu umieszczony jest nr telefonu "[...]", a za nim mniejszy napis "[...]" wraz z poprzedzającym je emblematem słuchawki telefonicznej. Ponadto z protokołu z czynności kontrolnych wynika, iż w obecności kierowcy jeden z kontrolujących zadzwonił pod numer telefonu umieszczony na kontrolowanym pojeździe, tj. [...]. Pod numerem tym zgłosiła się centrala S. C., a w trakcie rozmowy kontrolujący został poinformowany, iż można zamówić usługę przewozu osób, a opłata za kilometr wynosi [...] zł.
W świetle powyższego stwierdzono wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Ponadto stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Kierowca nie wniósł żadnych uwag do protokołu kontroli.
W toku postępowania wyjaśniającego organ uzyskał z Urzędu Miasta Stołecznego W. informację, iż skarżąca Spółka posiada licencję na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób o nr [...], do której w dniu [...] lipca 2007 r. został zgłoszony kontrolowany pojazd. W związku z powyższym, organ pismem z dnia [...] września 2009 r. ponownie zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, jednocześnie informując o zmianie kwalifikacji prawnej naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, na naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.
W piśmie z dnia [...] lipca 2009 r., działający w imieniu strony skarżącej pełnomocnik, ustosunkowując się do powyższego zawiadomienia, wniósł o przeprowadzenie wskazanych przez niego dowodów oraz podniósł, że materiał dowodowy zebrano w toku kontroli z mającym wpływ na wynik postępowania naruszeniem art. 89 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 1 oraz art. 72 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ zabezpieczono dowód w postaci paragonu fiskalnego lub raportu dobowego z kasy fiskalnej. Organy administracyjne wymienione w art. 89 omawianej ustawy nie mają prawa do żądania oraz zabezpieczenia ww. dowodów. Ponadto wskazał, że protokół kontroli sporządzono wadliwie i bez należytej staranności.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] października 2009 r. wydał postanowienie, w którym nie uwzględnił żądania dotyczącego przeprowadzenia dowodu dokonania oględzin skontrolowanego samochodu przy udziale pełnomocnika strony oraz dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, natomiast dopuścił dowody w postaci fotografii zgromadzonych w aktach sprawy oraz z zeznań świadka, tj. kierującego pojazdem H. W.
Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. organ I instancji nałożył na S.-T. Sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 10.500 zł, na którą składały się kary:
- 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty,
- 5.000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy,
- 5.000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
Od powyższej decyzji skarżąca Spółka wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a., naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i bezkrytyczne przyjęcie zeznań kierowcy, iż nie został on wyposażony przez skarżącą w odpowiednie dokumenty, naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepowołanie w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w części nakładającej karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. Ponadto skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji poprzez uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał wskazaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu organ podtrzymał argumentację zawartą w decyzji I instancji. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, organ stwierdził, że faktu, iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr jest numerem telefonu, nie zmienia okoliczność, że po tym ciągu cyfr znajduje się napis "[...]", co stanowi również adres strony internetowej skarżącego. Nie ma tu bowiem znaczenia "ubranie" numeru telefonu w inne dodatkowe znaki graficzne. Bezspornym pozostaje, iż umieszczony na pojeździe ciąg znaków zawierał w sobie numer telefonu, pod którym można było zamówić usługę przewozu osób. Czynność ta zastała wykonana i udokumentowana za pomocą protokołu z przeprowadzenia czynności dowodowej. W takiej sytuacji nie można mieć wątpliwości, że naruszony został zakaz określony w art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym.
Ponadto organ odwoławczy podniósł, że bezspornym jest, iż w chwili kontroli kierowca nie posiadał wypisu z licencji i nie mógł przez to wypełnić dyspozycji przepisu art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Kierowca H. W. zeznał, iż przedmiotowego dokumentu nie otrzymał od strony. W opinii organu odwoławczego, powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują na zaniedbanie przez przedsiębiorcę swoich obowiązków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę za prawidłowe uznał stanowisko organu administracyjnego, że w dniu kontroli przedsiębiorca wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Umieszczenie na boku pojazdu napisu z numerem telefonu stanowiło naruszenie zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń wymienionych w przepisie art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Zaś nieokazanie przez kierowcę, będącego pracownikiem skarżącej, stosownej licencji na wykonywanie transportu drogowego stanowiło z kolei naruszenie art. 87 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy.
Sąd I instancji stwierdził, że konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym zakazów w art. 18 ust. 5 lit. a - c, zgodnie z którymi przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru; b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy oraz c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Przepis ten ma na celu ochronę przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy taksówką na podstawie licencji, przed nieuzasadnioną konkurencją ze strony przedsiębiorcy wykonującego przewozy okazjonalne.
Sąd I instancji podniósł, iż wbrew twierdzeniu skarżącej, okoliczność zamieszczenia na pojeździe ciągu cyfr, który jest telefonem przedsiębiorcy - jego Oddziału w K., nie może zostać zmieniona tym, iż cały napis stanowi adres strony internetowej. W aktach sprawy znajduje się protokół z czynności dokonanych w trakcie kontroli, z którego wynika, iż inspektorzy w obecności kontrolowanego kierowcy wykonali telefon pod zamieszczony na pojeździe numer, pod którym zgłosiła się centrala S. C. S. C. jest głównym członem adresu internetowego skarżącej Spółki – Oddziału w K. – www.[...].pl. Inspektorzy ustalili, że dzwoniąc pod wskazany numer można zamówić usługę przewozu osób wykonywaną przez skarżącą.
Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że kierowca nie okazał licencji, natomiast organ ustalił, że skarżąca posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ze zgłoszonym do niej kontrolowanym pojazdem. Wskutek powyższego została zmieniona kwalifikacja prawna naruszenia: z wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji na wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, który to obowiązek ciążył na skarżącej jako przedsiębiorcy zgodnie z art. 87 ust. 3 u.t.d. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, powyższa odpowiedzialność przedsiębiorcy na gruncie ustawy transportowej ma charakter obiektywny. W świetle art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za zgodne z prawem wykonywanie przewozu drogowego, a zatem również za naruszenia obowiązków przez osoby, którymi się posługuje. W związku z tym, zdaniem Sądu I instancji, zarzut bezkrytycznego przyjęcia przez organ wyjaśnień kierowcy o niewyposażeniu go w odpowiednie dokumenty, należało uznać za nietrafny. Przedsiębiorca nie może zwolnić się od odpowiedzialności za stwierdzony podczas kontroli brak wymaganych dokumentów.
W konsekwencji Sąd I instancji uznał, iż skoro w dniu [...] sierpnia 2009 r. przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany był przez skarżącą z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały dyspozycję art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.7, 2.9.2 załącznika do tej ustawy, który karami o sumie 5.500 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem powyższych zakazów.
Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. (zakaz reformationis in peius), bowiem zgodnie z ustawą o transporcie drogowym, kara pieniężna w wysokości 5.000 zł nakładana jest w przypadku tylko umieszczenia telefonu i nie podlega zwielokrotnieniu po stwierdzeniu, iż występuje jeszcze nazwa lub adres przedsiębiorcy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., organy administracji w rozpoznawanej sprawie oparły się na prawidłowo zebranym w toku kontroli materiale oraz dokonały jego wszechstronnej oceny, zaś stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach obu instancji zostało uzasadnione w sposób wymagany przez normę określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
S.-T. Sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła powyższy wyrok oraz wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a., mające wpływ na wynik postępowania - poprzez błędne przyjęcie przez WSA, iż organy administracyjne obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, tj. okoliczność, iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr i liter "[...]" stanowi numer telefonu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą S. T. Sp. z o.o., podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, zaś powyższe błędne ustalenie skutkowało uznaniem, iż wskazana okoliczność stanowi delikt administracyjny określony w art. 18 ust. 5 lit. b);
2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 lit. c) - poprzez przyjęcie przez WSA, iż zgromadzony w sprawie materiał fotograficzny oraz zeznania świadka kierowcy p. H. W. stanowią dowód na to, iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr i liter jest numerem telefonu skarżącego przedsiębiorcy, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:
- niedokonanie przez Sąd subsumpcji i nieprzedstawienie dokładnego wyjaśnienia na jakiej podstawie Sąd uznał ciąg cyfr i liczb za numer telefonu przedsiębiorcy, oraz
- nieuzasadnione przyjęcie, iż dokonane ustalenia faktyczne znajdują należyte oparcie w materiale dowodowym i są wystarczające do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. b);
3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. b) - poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż z ustalonego materiału dowodowego w sprawie, wynika iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr i liter stanowi numer telefonu przedsiębiorcy w związku z powyższym wypełnia hipotezę ww. normy prawnej;
4. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 92a ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie, albowiem w przedmiotowej sprawie w świetle ustaleń dokonanych przez organy obu instancji – kierowca został wyposażony przez przedsiębiorcę w niezbędne dokumenty, a tylko w chwili kontroli ich nie posiadał, co stanowi naruszenie art. 92 ww. ustawy ust. 1 i stanowi okoliczność wskazaną w ust. 4 art. 92a, na którą przedsiębiorca nie miał wpływu.
Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym kasator podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie sądu kasacyjnego zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.
Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślać bądź w inny sposób korygować.
Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony bez naruszenia przepisów procesowych.
W związku z poprzedzeniem wszystkich zarzutów procesowych powołaniem przepisu art. 141 i 141 § 4 p.p.s.a. w podstawie kasacyjnej należy zauważyć, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku. Autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił szczegółowo powyższego zarzutu, nie wykazał jakiego elementu nie zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku i jaki to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił w nim bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie.
Dotyczy to w szczególności oceny prawidłowości przyjętych za podstawę wyroku ustaleń Sądu I instancji, dotyczących umieszczenia na pojeździe ciągu cyfr i liter, stanowiących numer telefonu skarżącego przedsiębiorcy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalenia te znajdują potwierdzenie w treści protokołu z przeprowadzonej kontroli, a także w zgromadzonym w aktach sprawy materiale fotograficznym, tj. zdjęciach pojazdu sporządzonych przez przeprowadzającego kontrolę inspektora transportu drogowego.
Pozostałe podstawy kasacyjne, odnoszące się do omawianej grupy zarzutów procesowych, dotyczą art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 77 oraz art. 107 k.p.a. W zarzutach tych skarżąca kwestionuje prawidłowość przyjętych za podstawę wyroku, a dokonanych przez organy administracji, ustaleń stanu faktycznego. Dotyczy to prawidłowości ustaleń odnoszących się do uznania, że umieszczony na pojeździe ciąg cyfr i liter stanowił numer telefonu skarżącego przedsiębiorcy oraz, że w jego imieniu wykonywano okazjonalny przewóz osób.
Stwierdzić należy, że Sąd I instancji zasadnie uznał te ustalenia organu za prawidłowe, gdyż znajdują one potwierdzenie w treści protokołu z kontroli pojazdu, w treści protokołu przesłuchania w charakterze świadka kierowcy pojazdu, a także wynikają ze zdjęć pojazdu, dołączonych w poczet materiału dowodowego w sprawie. Zgodnie zaś z art. 75 § 1 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zawarta w tym przepisie zasada równej mocy środków dowodowych dopuszcza w postępowaniu administracyjnym środki dowodowe niewymienione w art. 75 k.p.a., a więc także zdjęcia, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny, przeprowadzając kontrolę instancyjną ustaleń Sądu I instancji, w szczególności prawidłowości przyjętych za podstawę wyroku ustaleń dotyczących umieszczenia na pojeździe ciągu cyfr i liter, uznanych za numer telefonu skarżącego przedsiębiorcy stwierdził, iż ustalenia te znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
Sąd I instancji zasadnie więc uznał, że okoliczności zaistniałe w rozpoznawanej sprawie oraz wykazane w trakcie przeprowadzanej kontroli, tj. umieszczenie na pojeździe ciągu cyfr i liter, stanowiących w rzeczywistości numer telefonu skarżącego przedsiębiorcy, spełniają kryteria zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych zabrania się umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za niezasadny należało uznać zarzut skarżącej błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że z ustalonego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr stanowi numer telefonu przedsiębiorcy prowadzącego działalność pod firmą S.-T. Sąd I instancji miał uzasadnioną podstawę do przyjęcia powyższych ustaleń oraz uznania naruszenia zakazu ustanowionego w art. 18 ust. 5 lit. b) powołanej ustawy. Przepis ten nie może być rozumiany w taki sposób, że do naruszenia zawartego w nim zakazu dochodzi tylko wtedy, gdy nazwa przedsiębiorcy umieszczona na pojeździe jest tożsama z firmą pod jaką przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze. W przepisie tym ustawodawca nie posłużył się bowiem pojęciem "firmy" lecz "nazwy", która może być nadana przez przedsiębiorcę i różnić się od jego firmy. W związku z umieszczeniem przez skarżącą na dachu i boku pojazdu nazwy "S. C." – co wynika ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji fotograficznej (karty akt administracyjnych: 7-12) – Sąd I instancji zasadnie przyjął, że okoliczność ta stanowi naruszenie wskazanego zakazu.
Ponadto zarzut skarżącej Spółki, iż spornego ciągu cyfr nie można uznać za numer telefonu, gdyż zgodnie z prawem telekomunikacyjnym winien on być poprzedzony numerem prefix, jest nietrafny. Sam pełnomocnik stwierdza bowiem, że organy ustalenia w tej materii oparły na protokole połączenia telefonicznego wykonanego przez kontrolującego inspektora. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł jakichkolwiek nieprawidłowości w tych ustaleniach oraz niezgodności z przepisami prawa. Sąd kasacyjny konsekwentnie podziela stanowisko Sądu I instancji i zauważa ponadto, że na gruncie ustawy o transporcie drogowym obowiązują odmienne zasady wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (pojazdem niebędącym taksówką) i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego - taksówką. Konsekwencją odmienności charakteru powyższych przewozów osób jest wprowadzony w art. 18 ust. 5 u.t.d. zakaz umieszczania i używania taksometru oraz umieszczania na pojeździe oświetlenia i oznakowania charakterystycznego dla taksówki, w przypadku, gdy pojazdem do 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany jest przewóz okazjonalny w transporcie drogowym. Ratio legis wprowadzenia zakazów, określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (por. uzasadnienie do projektu ustawy, druk sejmowy nr 3930). Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (w omawianym znaczeniu) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie posiada standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką. Wprowadzając omawiane zakazy, ustawodawca miał na celu zapewnienie skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony przedsiębiorców niemających stosownej licencji oraz zapewnienia ochrony pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do wykonywanego przejazdu.
W związku z przedstawionymi powyżej okolicznościami oraz przeprowadzoną oceną prawidłowości ustaleń przyjętych przez Sąd I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwione uznaje zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się zarówno do naruszenia przepisów postępowania, jak też do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. zarzutu określonego w punkcie trzecim skargi kasacyjnej.
Odnosząc się zaś do postawionego w punkcie czwartym skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżąca upatruje naruszenia art. 92 ustawy o transporcie drogowym w jego niewłaściwym zastosowaniu, natomiast art. 92a ust. 1 i 4 cytowanej ustawy w jego niezastosowaniu. Podkreślenia wymaga, iż sposób sformułowania powyższych zarzutów jest chaotyczny i w zasadzie niemożliwa staje się kontrola kasacyjna w zaskarżonym zakresie. Zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 u.t.d. kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: 1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych; 2) o czasie pracy kierowców; 3) o odpadach; 4) o ochronie zwierząt; 5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów; 6) o bezpieczeństwie żywności i żywienia; 7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych; 8) wspólnotowych, dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż autor skargi kasacyjnej nie wskazał dokładnie jednostki redakcyjnej powołanego przepisu. W świetle zaś przedstawionych w niniejszej sprawie okoliczności, bezsprzecznie należało uznać, iż Sąd I instancji, na skutek ustalenia, że doszło do wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów cytowanej ustawy, prawidłowo stwierdził, że organy administracji właściwie zastosowały w sprawie dyspozycję przytoczonego przepisu.
Natomiast w kwestii postawionego zarzutu niezastosowania przez Sąd I instancji art. 92a ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z okoliczności sprawy oraz zgromadzonych dowodów nie wynika jednoznacznie, jakoby podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Przeciwnie, z protokołu przesłuchania świadka – kierowcy pojazdu – (karta akt administracyjnych: 16 i 17) wynika, iż nie otrzymał on od przedsiębiorcy odpowiedniego dokumentu w postaci wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W świetle powyższego, za zasadne należało uznać stanowisko Sądu I instancji, iż odpowiedzialność za wykonywanie przewozu drogowego zgodnie z prawem spoczywa na przedsiębiorcy, a co za tym idzie ponosi on również odpowiedzialność za naruszenia obowiązków przez osoby, za pomocą których realizuje prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą.
W świetle przedstawionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.