II GSK 1106/14

II GSK 1106/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-04-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca
Inga Gołowska /sprawozdawca/
Zbigniew Czarnik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 439/13 - Wyrok WSA w Warszawie z 2014-01-10
II GZ 455/13 - Postanowienie NSA z 2013-07-31
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 184, art. 174, art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant Sylwia Nerkowska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 439/13 w sprawie ze skargi G. Spółki z o.o. w G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz G. Spółki z o.o. w G. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I.
Wyrokiem z 10 stycznia 2014r. sygn. akt: V SA/Wa 439/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w częściowo uwzględnił skargę G P O i W "P " Sp. z o.o. w G na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw i uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora K- P Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lipca 2012r. nr [...]w zakresie odmowy przyznania pomocy finansowej w wysokości 478.402,80 zł oraz dokonania obniżki należnej kwoty pomocy finansowej w kwocie 478 402, 80 zł, w pozostałym zakresie skargę oddalił i zasądza na rzecz G P O i W P Sp. z o.o. w G od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa częściowy zwrot kosztów postępowania sądowego.
W marca 2012r. Skarżąca wniosła do K -P Oddziału Regionalnego ARiMR w T wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 29 czerwca 2011r. do 28 grudnia 2011r. z załącznikami.
Decyzją z [...] lipca 2012r. Dyrektor K –P Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał Skarżącej pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 121.806,36 zł oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 9.662.322,98 zł za pierwsze półrocze piątego roku realizacji planu dochodzenia do uznania. Równocześnie Dyrektor odmówił Skarżącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 478.402,80 zł i obniżył należną kwotę pomocy finansowej o 478.402,80 zł. Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego oraz w oparciu o przeprowadzoną kontrolę na miejscu stwierdził, iż w poniesionych kosztach inwestycji Skarżąca ujęła wydatki, które nie kwalifikują się do objęcia ich pomocą finansową.
Na skutek rozpoznania odwołania, Prezes ARiMR decyzją z [...] listopada 2012r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Dyrektora K –P Oddziału Regionalnego ARiMR w T, wskazując, że Skarżąca ujęła wartość niekwalifikowanych kosztów inwestycji w tym: 1. wydatki ujęte w kosztorysie powykonawczym na halę magazynową dotyczące: o stawki roboczogodziny na poziomie 16,90 zł przekraczającym średnią stawkę wg Sekocenbud tj.14,46 zł, o ceny konstrukcji stalowej w wysokości 14.829,25 zł/t zawyżonej w stosunku do ceny np. Sekocenbud (7. 237,15 zł/t), o ceny desek iglastych obrzynanych kl. III 38 mm w wysokości 1.200 zł zawyżonej w stosunku do ceny np. Sekocenbud (698,52 zł), o ceny polistyrenu ekstrudowanego w wysokości 139,40 zł zawyżonej w stosunku do ceny np. Sekocenbud (61,92 zł), o pozycji KNR 2-02s 1106/05: Posadzki cementowe wraz z cokolikami utwardzone opiłkami stalowymi, gr. 30 mm – stwierdzono brak uzasadnienia zastosowania współczynnika x2 do robocizny; 2. koszty zrealizowanej inwestycji: "Budowa stacji transformatorowej i rozdzielni"; wartość określona na fakturze VAT nr 20/12/2011 z 23 grudnia 2011r. jest wyższa od wartości kosztorysowej inwestycji określonej w aktualnym kosztorysie sporządzonym na podstawie obmiaru zrealizowanej inwestycji, dlatego kwota 407,40 zł będąca nadwyżką pomiędzy wartością na fakturze VAT nr 20/12/2011 z 23 grudnia 2011r., a kosztorysem powykonawczym na stację transformatorową i rozdzielnię stanowi koszty niekwalifikowane inwestycji. 3. wycena transformatora w operacie szacunkowym (24.500,00 zł) jest niższa od wydatku ujętego w kosztorysie powykonawczym na "Budowę stacji transformatorowej i rozdzielni" stacja transformatorowa (55.700,00 zł). Różnica tych wartości (31.200,00 zł) stanowi koszty niekwalifikowane inwestycji. 4. zrealizowanie inwestycji niezgodnie z dokumentami dołączonymi do wniosku: w kosztorysie powykonawczym i pozycji "Utwardzenie istniejących dróg i placów manewrowych" stwierdzono wykonanie nawierzchni z płyt drogowych betonowych, kwadratowych, o grubości 12 cm, studzienek ściekowych ulicznych betonowych o średnicy 500 mm z osadnikiem bez syfonu - 8 szt., 4 studnie rewizyjne z kręgów betonowych o średnicy 1200 mm o głębokości 3 m wykonane metodą studniarską. Podczas kontroli na miejscu stwierdzono natomiast, że na całej powierzchni została ułożona kostka brukowa o grubości 8 cm, zweryfikowano 6 szt. studzienek ściekowych, nie stwierdzono studni rewizyjnych z kręgów betonowych o średnicy 1200 mm i głębokości 3 m.
Prezes ARiMR ustalił, iż wartość wnioskowanych przez Skarżącą wydatków związanych z realizacją inwestycji, ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, wyniosła 14.158.838,10 zł, a Skarżąca wystąpiła o 10.619.128,58 zł pomocy finansowej. W ocenie Prezesa ARiMR niekwalifikowane koszty inwestycji będące podstawą nienależnie wnioskowanej kwoty pomocy wyniosły łącznie 637.870,40 zł. Tak więc kwalifikowana kwota wydatków związanych z realizacją inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania wyniosła 13.520.967,70 zł, a kwota żądanej pomocy finansowej wynosiła 10.140.725,78 zł. Różnica pomiędzy kwotą wnioskowana a należną stanowi kwotę 478.402,80 zł. Organ odwoławczy nie podzielił argumentów Skarżącej, uzasadniających wyłączenie jej odpowiedzialności za objęcie wnioskiem niekwalifikowalnej kwoty pomocy (art. 117 ust. 3 rozporządzenia nr 543/2011). W jego ocenie Skarżąca, będąc zarówno beneficjentem pomocy finansowej jak i inwestorem, zobowiązana była do przedstawienia aktualnego kosztorysu, sporządzonego z zastosowaniem cen rynkowych, na podstawie obmiaru zrealizowanej inwestycji, z potwierdzonym przez kierownika budowy albo przez inwestora, zakresem wykonanych robót, potwierdzonego przez inspektora nadzoru budowlanego. Organ uznał, że na Skarżącej ciążył obowiązek weryfikacji sporządzonego kosztorysu, nawet w przypadku, gdy został on przygotowany przez podmiot "fachowy". Stwierdził również, że katalog Sekocenbud, w oparciu o który dokonano weryfikacji wniosku, został opracowany na podstawie badań cen rynkowych. Także kosztorysy sporządzone dla Skarżącej przez W. W. wskazywały jako bazę wyceny katalog Sekocenbud.
II.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] listopada 2012r. Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. art. 77§1 kpa poprzez ograniczenie materiału dowodowego wyłącznie do weryfikacji kosztorysu powykonawczego złożonego przez nią w formie adnotacji rzeczoznawcy nie zaś w formie opinii biegłego oraz pominięcie innych dostępnych czynności dowodowych np. wystąpienie do wykonawców prac o wyjaśnienie przyczyn przyjęcia określonych stawek i cen;
2. art. 7 kpa w postaci braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz braku podjęcia przez organ wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego (nie powołanie biegłego celem sporządzenia opinii oraz niewykonanie dostępnych czynności dowodowych);
3. art. 80 kpa poprzez oparcie decyzji wyłącznie o wyniki weryfikacji kosztorysu z katalogiem nakładów rzeczowych Sekocenbud,
4. art. 84§1 kpa poprzez odstąpienie przez organ od powołania w sprawie biegłego rzeczoznawcy w zakresie kosztorysowania prac budowlanych w sytuacji, gdy wiedza specjalistyczna była konieczna i zastąpienie opinii adnotacjami rzeczoznawcy oraz korespondencją elektroniczną z rzeczoznawcą;
5. art. 85§1 kpa poprzez odstąpienie od dodatkowych oględzin w toku prowadzenia postępowania w sytuacji wątpliwości co do zastosowanych materiałów budowlanych;
6. art. 9 kpa poprzez nienależyte informowanie Skarżącej o jej uprawnieniach w zakresie postępowania dowodowego, w szczególności przerzucenie na Skarżącą obowiązku weryfikacji kosztorysu powykonawczego;
7. art. 11 kpa w związku z art. 107§1 i §3 kpa poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia, dlaczego organ nie uznał, iż ceny zawarte w kosztorysie powykonawczym są nierynkowe, w oparciu o jakie fakty i dowody stwierdził powyższe oraz dlaczego odmówił wiary twierdzeniom Skarżącej;
8. art. 10§1 kpa w z związku z art. 66a§1 kpa poprzez udostępnienie Stronie akt sprawy w sposób uniemożliwiający zapoznanie się z zawartymi w aktach dokumentami potwierdzającymi dokonanie czynności procesowych, wnioskami z dokonanych czynności procesowych oraz uniemożliwiając Skarżącej złożenie dalszych wniosków dowodowych;
9. §2 ust. 1 pkt 4 lit a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 czerwca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz.U. z 2009r. Nr 98, poz. 822) poprzez przyjęcie w oparciu wyłącznie o korektę kosztorysu powykonawczego przeprowadzoną z naruszeniem przepisów postępowania, że sporządzony kosztorys powykonawczy nie zawiera cen rynkowych.
Odpowiadając na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o oddalenie skargi.
III.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W częściowo uwzględnił skargę wskazując, że zaskarżona decyzja Prezesa ARiMR z 6 listopada 2012r. oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja Dyrektora K –P Oddziału Regionalnego ARiMR w T z [...] lipca 2012 r. w części przyznającej Stronie pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 121.806,36 zł oraz w części przyznającej Stronie pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 9.662.322,98 zł za pierwsze półrocze piątego roku realizacji planu dochodzenia do uznania są prawidłowe; nie naruszają przepisów postępowania administracyjnego ani stosownych i w decyzjach tych wskazanych norm prawa materialnego krajowego i wspólnotowego. Skutkuje to oddaleniem skargi w tym zakresie.
Za zasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ wskazanych w niej przepisów postępowania w zakresie prowadzącym do przyjęcia, iż sporządzony i załączony do wniosku przez Skarżącą kosztorys powykonawczy nie zawiera cen rynkowych co do części kwalifikowanych kosztów inwestycji w wysokości 478.402,80 zł. To ustalenie organu legło u podstaw odmowy przyznania Skarżącej pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 478.402,80 zł i obniżenia należnej jej kwoty pomocy finansowej o 478.402,80 zł. G P Oi W"P" Sp. z o.o. w G zgodnie z §2 ust. 1 pkt 4 lit a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 czerwca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz.U. z 2009r. Nr 98, poz. 822) zobowiązana była do przedstawienia aktualnego kosztorysu, sporządzonego z zastosowaniem cen rynkowych. Przyjęcie przez organ, iż jedyną i wystarczającą weryfikacją przedłożonego przez Stronę kosztorysu jest jego weryfikacja poprzez odniesienie się do katalogu SEKOCENBUD-było nieprawidłowe. Na gruncie §2 ust. 1 pkt 4 lit a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 czerwca 2009r. nie ma podstaw do utożsamiania "cen rynkowych" z cenami z katalogu Sekocenbud. Cena rynkowa w swojej istocie jest bowiem odbiciem sytuacji "na rynku" i dla jej prawidłowego ustalenia katalog może być jedynie jednym z dowodów, zawierającym ceny uśrednione. Istotne znaczenie dla ustalenia cen rynkowych w inwestycjach podejmowanych przez Skarżącą miało miejsce i czas usługi a także aktualny popyt na roboty danego rodzaju. Przy weryfikacji kosztorysu organ winien zatem uwzględnić fakt przeprowadzenia przez Stronę konkursu ofert na przeprowadzenie inwestycji oraz czas (przed Euro 2012), gdy inwestycje te były realizowane.
W ocenie Sądu Spółka przeprowadzając proces zapytań ofertowych i przedkładając uwzględniający je kosztorys sporządzony przez podmiot fachowy zrealizowała obowiązek przedstawienia dowodów uzasadniających jej stanowisko w kwestii kosztów kwalifikowanych. Nie powinno to zwalniać organu od wnikliwego i starannego rozpoznania sprawy i precyzyjnego ustosunkowania się do materiału zawartego we wniosku i załącznikach. Odwołanie się wyłącznie do danych z katalogu, zdaniem Sądu, było niewystarczające i zamknęło drogę do rozpatrzenia wszelkich zastrzeżeń Strony, co do oceny tego materiału oraz wyjaśnienia przyczyn poczynionych ustaleń. W konsekwencji, w ocenie Sądu, organ administracji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.
W toku ponownego rozpoznania sprawy organ winien w ocenie kwalifikowalności kosztów w zakwestionowanej kwocie 478.402,80 zł odnieść się do podnoszonych przez Stronę w odwołaniu i w skardze okoliczności, traktując katalog Sekocenbud jako jedną z płaszczyzn a nie wyłączną płaszczyznę weryfikacji cen, określonych jako rynkowe. Zaniechanie tego obowiązku przez organ doprowadziło do naruszenia art. 77§1 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 80 k.p.a.
IV.
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw z § 2 ust. 1 pkt 4 lit a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz.U. z 2009 Nr 98, poz. 822) oraz art. 141§4 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez stwierdzenie, że posłużenie się w sprawie wyłącznie danymi zawartymi w katalogu Sekocenbud w celu ustalenia cen rynkowych było nieprawidłowe oraz twierdzenie , że ,,nie ma podstaw do utożsamiania ,,cen rynkowych" z cenami z katalogu Sekocenbud.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów wg norm przypisanych.
Uzasadniając skargę kasacyjną skarżąca przedstawiła uzasadnienie wniesionych zarzutów oraz stanowisko w sprawie.
Odpowiadając na skargę kasacyjną, pełnomocnik G P wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
V.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 183§1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w §2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na jednej podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Niezasadny też jest zarzut naruszenia art. 141§4 p.p.s.a. Art. 141§4 p.p.s.a. zawiera regulację wskazującą elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Są nimi: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy; zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić zatem przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141§4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. To, że strona nie jest przekonana o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku.
Zarzut naruszenia art. 141§4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy. Art. 141§4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną - art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - jeżeli uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010r. sygn. akt: II FPS 8/09, publ. ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 30, wyrok NSA z 7 maja 2013r., sygn. akt: II GSK 260/12, Lex nr 1329705). Sąd I instancji odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze, wyjaśnił zastosowane przepisy prawa, a polemika skarżącego kasacyjnie organu ze stanowiskiem Sądu nie może uzasadniać zarzutu naruszenia art. 141§4 p.p.s.a.
Chybiony jest także zarzut naruszenia §2 ust. 1 pkt 4 lit a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 czerwca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania.
Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że istota problemu prawnego w rozpatrywanej sprawie odnosi się do kwestii oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stwierdził, że zaskarżona decyzja w części nie jest niezgodna z prawem. Według Sądu I instancji, ceny z katalogu Sekocenbud, nie są cenami rynkowymi o których mowa w wyżej cytowanym rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zasadnie WSA w W zaznaczył, że cena rynkowa stanowi jest odzwierciedlenie sytuacji "na rynku" a katalog Sekocenbudu może być jednym z dowodów, który podlega ocenie. Prawidłowo Sąd I instancji wskazał, że przydatne dla ustalenia cen rynkowych w inwestycjach podejmowanych przez Skarżącą miało miejsce i czas usługi a także aktualny popyt na roboty danego rodzaju.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w W właściwie dostrzegł, że Spółka przeprowadzając proces zapytań ofertowych i przedkładając uwzględniający je kosztorys sporządzony przez podmiot fachowy zrealizowała obowiązek przedstawienia dowodów uzasadniających jej stanowisko w kwestii kosztów kwalifikowanych. Z pewnością, organ administracji powinien wnikliwie ustosunkować się do całokształtu materiału zawartego w aktach sprawy. Odwołanie się wyłącznie do danych z katalogu, należało ocenić jako niewystarczające. Katalog Sekocenbud, istotnie jest jednym z dowodów ale nie wystarczającym do weryfikacji cen, określonych jako rynkowe.
Kierując się zatem przedstawionymi wyżej względami Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań w związku z czym, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę oddalił. Wynagrodzenie pełnomocnika spółki w kwocie 3.600,00 zł określono na podstawie §18 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 461).