II GSK 1073/22

II GSK 1073/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-12-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Patrycja Joanna Suwaj
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Maciejko
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Kr 1156/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-01-27
Skarżony organ
Zarząd Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151, art. 166, art. 133 § 1, art. 3 § 2 pkt 4, art. 134 § 1, art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia NSA Wojciech Maciejko Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 1156/21 w sprawie ze skargi M. D. na akt Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 30 czerwca 2021 r. w przedmiocie odmowy wydania abonamentu postojowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. D. na rzecz Zarządu Dróg Miasta Krakowa 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1156/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. D. (dalej: skarżący) na akt Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 30 czerwca 2021 r. w przedmiocie odmowy wydania abonamentu postojowego.
Sąd I instancji w podstawie prawnej wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej jako: "p.p.s.a.".
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił M. D., zaskarżając powyższy wyrok w całości oraz wnosząc:
– do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na zasadzie art. 179a p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. czynności materialno-technicznej Organu, tj. na odmowę wydania abonamentu postojowego z dnia 30 czerwca 2021 r. wydaną przez Zarząd Dróg Miasta Krakowa - Dyrektora ZDMK.
– do Naczelnego Sądu Administracyjnego: na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Krakowie; na podstawie art. 181 § 1 p.p.s.a. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm prawem przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. przez oddalenie skargi na akt, w sytuacji, kiedy zachodziły przesłanki do jego uchylenia, z uwagi na jego niezgodność z prawem, jak również niezgodność z prawem podstawy jego wydania;
2) art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. przez dokonanie wybiórczej i tym samym niepełnej analizy akt sprawy, czego konsekwencją pozostało arbitralne i całkowicie niezgodne z ich treścią przyjęcie, iż skarżącemu, jako partnerowi spółki partnerskiej, nie przysługuje prawo do odrębnego od spółki abonamentu do miejsc postojowych, pomimo że z natury spółki partnerskiej jednoznacznie wynika, że jest to spółka osobowa;
3) art. 144 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez brak zbadania wszystkich aspektów sprawy sądowoadministracyjnej, w tym zwłaszcza zgodności z prawem uchwały, a także przez lakoniczność uzasadnienia skarżonego wyroku, w którym pominięto ustosunkowanie się do wszystkich argumentów podnoszonych przez skarżącego kasacyjnie, w tym zwłaszcza zupełne pominięcie w uzasadnieniu kwestii wynikających ze specyfiki spółki partnerskiej regulowanej k.s.h. oraz pozycji jej partnerów oraz wynikające z tego możliwości oddzielenia odpowiedzialności prawnej wspólnika od odpowiedzialności spółki;
4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 p.p.s.a. przez brak orzeczenia o uprawnieniach skarżącego kasacyjnie w miejsce organu administracji publicznej pomimo istnienia ku temu podstaw, co jest skutkiem m. in. braku zbadania, czy uchwała stanowiąca podstawę dla wydania odmowy jest aktem prawa miejscowego zgodnym z aktami wyższego rzędu, w tym zwłaszcza k.s.h. oraz Konstytucją RP;
5) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 11 i art. 7a. § 1 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego ("k.p.a.") przez brak stwierdzenia przez Sąd I instancji naruszenia przez organ administracji zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywatela, zaniechanie załatwienia sprawy zgodnie z interesem stron postępowania, naruszenie zasady interpretowania wątpliwości co do treści normy na korzyść strony, jak również przez sformułowanie pisma w sposób niepozwalający na dokładne zidentyfikowanie organu, zrozumienie stanowiska organu i przyczyn stosowania nieprawidłowej wykładni i niewłaściwe uznanie, że powyższe zasady (będące w istocie zasadami ogólnymi dla całego prawa administracyjnego) mają zastosowanie w niniejszej sprawie;
6) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6. k.p.a. przez brak stwierdzenia przez Sąd I instancji naruszenia zasady praworządności przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, nie stosując odpowiednio norm zawartych w przepisach prawa;
II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1) aktu prawa miejscowego, tj. treści pkt 3.2.3.3. i 3.2.3.1. Załącznika nr 2 do Uchwały nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017 r. (odpowiednio: "Załącznik nr 2", "Uchwała") przez jego zastosowanie i niewłaściwą interpretację, wskutek błędnej wykładni zawartego w nim pojęcia "leasingobiorca", pomijającą (i) jeden z celów uchwały, jakim jest zapewnienie miejsc parkingowych mieszkańcom Krakowa mieszkającym w obszarach objętych strefą płatnego parkowania oraz (ii) naturę spółki partnerskiej wynikającą m.in. z art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 95 §1, art. 22 w zw. z art. 31 w zw. z art. 89 Kodeksu spółek handlowych, konsekwencją czego była odmowa wydania skarżącemu abonamentu postojowego;
2) art. 94 Konstytucji RP w zw. z 178 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z pkt. 3.2.3.3. i 3.2.3.1. Załącznika nr 2 do Uchwały nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017 r., przez brak zbadania przez Sąd legalności uchwały i uznanie, że miała ona zastosowanie w niniejszej sprawie, gdy z uwagi na jej sprzeczność z prawem oraz wewnętrzną sprzeczność, nie może być traktowana jako akt mogący stanowić podstawę dla przyznania bądź odmowy przyznania uprawnień, które przewiduje. W konsekwencji na skutek braku odmowy zastosowania w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji uchwały doszło do wydania rozstrzygnięcia nieodpowiadającego prawu przez uznanie, iż istniały w niniejszej sprawie przesłanki do wydania odmowy;
3) art. 87 w zw. z art. 89 k.s.h. przez niewłaściwą interpretację i brak odniesienia się w niniejszej sprawie, wskutek czego zupełne pominięcie w skarżonym wyroku kwestii specyfiki spółki partnerskiej i uznanie, że skarżący kasacyjnie, jako jej wspólnik, nie może ubiegać się o abonament, gdy leasingobiorcą jest spółka, co skutkuje uznaniem, że zarówno odmowa, jak i skarżony wyrok nie odpowiadają prawu;
4) art. 7091 k.c. przez niewłaściwą interpretację i niezgodne z prawem zawężenie znaczenia pojęcia "korzystającego" przez wykluczenie z niego partnera spółki partnerskiej i dokonanie ustalenia tego pojęcia w sposób sprzeczny z obowiązującym prawem;
5) art. 32 Konstytucji, przez naruszenie zasady równości wobec prawa i wydanie odmowy wobec faktu zaprzeczenia, aby to skarżący kasacyjnie był leasingobiorcą, jak również nieuzasadnione żadnymi względami prawnym, jak również niemające oparcia w prawie rozróżnianie sytuacji prawnej osób fizycznych oraz osób prawnych oraz wspólników osób prawnych w uzyskaniu abonamentu.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Odpowiadając na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie jako całkowicie bezzasadnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa dla radcy prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem aktu Zarządu Dróg Miasta Krakowa w przedmiocie odmowy wydania abonamentu parkingowego stwierdził, że akt ten nie jest niezgodny z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku najogólniej rzecz ujmując wynika, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się – określone uchwałą nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat – przesłanki wydania stronie abonamentu postojowego. Z postanowień pkt 3.2.3. załącznika nr 2 do tej uchwały wynika bowiem, że podstawą nabycia abonamentu postojowego jest spełnienie warunków przewidzianych dla określonego typu abonamentu oraz posiadanie pojazdu samochodowego, między innymi, z tytułu: 3.2.3.1. własności; 3.2.3.2. współwłasności; 3.2.3.3. umowy leasingu zawartej przez leasingobiorcę; 3.2.3.4. umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie, w przypadku umowy kredytu na zakup samochodu; 3.2.3.5. umowy z pracodawcą wnioskodawcy o korzystanie z samochodu służbowego do celów prywatnych, z której wynika fakt zatrudnienia na umowę o pracę lub oświadczenie pracodawcy wnioskodawcy o korzystaniu z samochodu służbowego do celów prywatnych i zatrudnienia na umowę o pracę. Wobec treści postanowień wymienionego aktu prawa miejscowego Sąd I instancji podniósł, że skarżący nie jest leasingobiorcą, albowiem jest nim – co nie jest w sprawie sporne – spółka partnerska, która ma zdolność prawną i może nabywać prawa i obowiązki we własnym imieniu, co prowadzi do wniosku, że nie został spełniony warunek posiadania pojazdu z tytułu umowy leasingu zawartej przez leasingobiorcę, a tezy przeciwnej nie uzasadnia – wbrew stanowisku skarżącego – argument, że stroną umowy leasingu jest spółka partnerska, zaś o abonament ubiega się jej wspólnik (partner), albowiem postanowienia uchwały nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017 r. są w tej mierze jednoznaczne i nie budzą wątpliwości interpretacyjnych. W odpowiedzi na argumentację strony Sąd I instancji podniósł również, że w pierwotnym brzemieniu uchwały była mowa o posiadaniu pojazdu samochodowego z tytułu "umowy leasingu", zaś aktualnie obowiązująca uchwała operuje formułą "umowy leasingu przez leasingobiorcę", co prowadzi do wniosku, że wola prawodawcy lokalnego została wyrażona w sposób jeszcze bardziej wyraźny i jednoznaczny.
Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Z całą pewnością – zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13) – zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa zarzut z pkt I. ppkt 3) petitum skargi kasacyjnej.
W tej mierze – i abstrahując już nawet od tego, że strona skarżąca nie wskazuje, ani też nie wyjaśnia, o którą z jednostek redakcyjnych przepisów prawa, których naruszenie zarzuca, miałoby chodzić – wobec konstrukcji omawianego zarzuty wymaga wyjaśnienia, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. – albowiem, jak wynika z konstrukcji omawianego zarzutu oraz jego uzasadnienia, strona podważa zgodność z prawem zaskarżonego wyroku z pozycji tezy o wadliwości jego uzasadnienia (s. 9) – może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną zasadniczo w dwóch przypadkach, a mianowicie, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sporządzone zostało w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyroki NSA z dnia: 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1071/17; 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1363/17; 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3998/17) oraz, jeżeli uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).
Uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu administracyjnego I instancji, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia. Zawiera elementy wymagane art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym stanowisko odnośnie do stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania oraz wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej, a mianowicie przepisów prawa stanowiących wzorce kontroli legalności zaskarżonego w rozpatrywanej sprawie działania organu administracji, a także ocenę wyrażającą się w braku ich naruszenia.
Inną natomiast kwestią jest siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi z kolei do wniosku, że brak przekonania strony odnośnie do trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa – którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych – czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, których rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Co więcej, również brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze sam w sobie nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem jest, czy też może nim być – to jest uchybieniem stanowiącym uzasadnioną podstawę uchylenia wyroku – pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz – co istotne – wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby jednak inaczej orzec w sprawie (zob. np. wyroki NSA z dnia: 15 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 850/17; z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 358/15; zob. również np. wyroki NSA z dnia: 29 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2765/22; 17 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 271/14).
Uwzględniając powyższe trzeba stwierdzić, że o wadliwości zaskarżonego wyroku nie sposób jest wnioskować na tej tylko podstawie, że kontrolując legalność zaskarżonego aktu sąd administracyjny uznał go za zgodny z prawem podzielając argumentację organu wydającego ten akt odnośnie do przyjętego w tymże akcie kierunku oraz sposobu załatwienia sprawy.
Zwłaszcza, gdy w korespondencji do powyższego podkreślić, że wbrew stanowisku strony skarżącej w rozpatrywanej sprawie doszło również do naruszenia art. 134 (§ 1) p.p.s.a., w którego rozumieniu granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa (sprawa administracyjna) będąca przedmiotem zaskarżenia, której treść i zakres wyznaczają normy prawa determinujące treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzujące czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07; wyrok NSA z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97), co w relacji do sprawy stanowiącej przedmiot orzekania Sądu I instancji oraz jej istoty odnosi się do kontroli zgodność z prawem aktu, o którym stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – o czym jeszcze mowa dalej – a mianowicie aktu w przedmiocie odmowy wydania abonamentu postojowego. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie potwierdza, że rozpoznając sprawę ze skargi na wymieniony akt Sąd I instancji nie uwzględnił znaczenia konsekwencji wynikających z przywołanego przepisu prawa, a mianowicie, że nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić – co jak należałoby przyjąć, wymagałoby wykazania, że było jednak inaczej – lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy, co gdyby istotnie nastąpiło, mogłoby stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 2349/17; wyrok NSA z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3805/18). Jeżeli z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika (s. 3 – 11, a zwłaszcza s. 9), aby strona wykazała zaistnienie którejkolwiek z wymienionych powyżej sytuacji lub sytuacji rodzajowo im podobnej, która mogłaby uzasadniać twierdzenie, że Sąd I instancji naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a., to zarzut naruszenia tego przepisu prawa trzeba uznać za nieusprawiedliwiony.
Zwłaszcza – jeżeli nie przede wszystkim – z tego powodu, że strona skarżąca nie uwzględnia również w dostatecznym stopniu znaczenia wszystkich konsekwencji wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a. – o czym była mowa powyżej – a w tym kontekście tej istotnej okoliczności, że Sąd I instancji orzekał w sprawie ze skargi, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a mianowicie w sprawie ze skargi na inne – niż decyzje administracyjnej lub postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenia albo kończące postępowanie, a także na rozstrzygające sprawę co do istoty lub na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie – akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie zaś w sprawie ze skargi, o której jest mowa w pkt 5 § 2 art. 3 p.p.s.a., co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że oczekiwanego przez nią skutku nie mogą odnieść zarzuty z pkt II ppkt 2) oraz ppkt 5 petitum skargi kasacyjnej.
Wobec przywołanego powyżej rozumienia art. 134 § 1 p.p.s.a. trzeba stanowczo stwierdzić, że zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa, ani zarzut naruszenia art. 94 w związku z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP w związku z pkt 3.2.3.3. i 3.2.3.1. załącznika nr 2 do uchwały Rady Miasta Krakowa "[...] przez brak zbadania przez Sąd legalności uchwały i uznanie, że miała ona zastosowanie w niniejszej sprawie [...]", ani też zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP "[...] przez naruszenie zasady równości wobec prawa i wydaniem Odmowy wobec faktu zaprzeczenia, aby to Skarżący [...] był leasingobiorcą, jak również nieuzasadnione [...] rozróżnienie sytuacji prawnej osób fizycznych oraz osób pranych oraz wspólników osób prawnych w uzyskaniu abonamentu". Wobec prawnej formy zaskarżonego działania administracji publicznej, a co za tym idzie wobec przedmiotu rozpatrywanej sprawy, oczekiwania formułowane na gruncie tych zarzutów nie są usprawiedliwione, albowiem – co oczywiste w świetle przedstawionych argumentów – ich właściwym adresatem nie był i nie mógł być Sąd I instancji, który – co trzeba ponownie podkreślić – orzekał w sprawie ze skargi, o której jest mowa w pkt 4 § 2 art. 3 p.p.s.a.
W tym też kontekście trzeba stwierdzić, że skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie mógł również odnieść zarzut z pkt I. ppkt 5) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 11, art. 7a § 1 i art. 9 k.p.a.
Jeżeli bowiem – czego strona skarżąca nie kwestionuje – zaskarżony akt jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym jest mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a więc – co trzeba podkreślić – aktem podejmowanym poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formę decyzji lub postanowienia, który odpowiada formule nie tyle stosowania prawa, co jego wykonywania, to nie sposób jest twierdzić – zwłaszcza, gdy odwołać się do znaczenia argumentu z treści oraz funkcji art. 1 pkt 1 k.p.a. – że wymienione przepisy prawa (art. 7, art. 77 § 1, art. 11, art. 7a § 1 i art. 9 k.p.a.) mogłyby zostać naruszone przez Sąd I instancji, jako adekwatne wzorce kontroli legalności zaskarżonego aktu, którym odmówiono jego adresatowi wydania abonamentu postojowego.
Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa również zarzut błędnej wykładni – a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania – postanowień pkt 3.2.3.3. i 3.2.3.1. załącznika nr 2 do uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017 r. stawiany w powiązaniu z przepisami art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 95 § 1, art. 22 w związku z art. 31 w związku z art. 89 k.s.h. (pkt II. ppkt 1) petitum skargi kasacyjnej), ani też zarzut błędnej wykładni art. 87 w związku z art. 89 k.s.h., czy też zarzut błędnej wykładni art. 7091 k.s.h. (odpowiednio, pkt II. ppkt 3) oraz ppkt 4) petitum skargi kasacyjnej).
Zwłaszcza, gdy w tej mierze podkreślić – albowiem nie jest to bez znaczenia – że błędna wykładnia, to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co – aby zarzut naruszenia prawa przez jego błędną wykładnię mógł być rozpatrzony – wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, i co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej – a więc innymi słowy, wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe (zob. np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15).
Wobec przedstawionego rozumienia błędu wykładni oraz koniecznych wymogów, którym powinien czyni zadość zarzut błędnej wykładni, trzeba podkreślić, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika (s. 11 – 14), aby przepisy art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 95 § 1, art. 22 w związku z art. 31 w związku z art. 89 k.sh., czy też art. 87 w związku z art. 89 k.s.h. lub art. 7091 k.s.h stanowiły przedmiot – zwłaszcza, że nie zostały nawet w nim przywołane – jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych, w rezultacie których miałby zostać wyrażony pogląd kwestionowany przez stronę skarżącą, co siłą rzeczy – i niezależnie już nawet od innych jeszcze deficytów skargi kasacyjnej w tym zakresie – prowadzi do wniosku o braku skuteczności zarzutów błędnej wykładni wymienionych przepisów prawa, albowiem na ich gruncie strona podjęła polemikę z poglądem nieistniejącym.
Jakkolwiek – i niezależnie już nawet od enigmatyczności samego terminu "bezpośredniego rozumienia prawa" oraz wynikających z tego konsekwencji o niepożądanym charakterze – faktem jest, że dane rozumienie teksu prawnego zawsze stanowi rezultat – niekiedy nawet nieuświadamianego – procesu wykładni, co uzasadnia twierdzenie, że omnia sunt interpretanda (M. Zieliński, Osiemnaście mitów w myśleniu o wykładni prawa, "Palestra", 2011, nr 3 - 4, s. 20 i n), to jednak nie jest tak, aby zasadnie – a co za tym idzie skutecznie – można było podważyć prawidłowość podejścia Sądu I instancji do rozumienia postanowień pkt 3.2.3.3. i 3.2.3.1. załącznika nr 2 do uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017 r.
Jeżeli bowiem na ich gruncie – co siłą rzeczy nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 6 k.p.a (pkt I. ppkt 6 petitum skargi kasacyjnej) – lokalny prawodawca stanowi – co wymaga podkreślenia i zarazem przypomnienia – że podstawą do nabycia abonamentu postojowego jest spełnienie warunków przewidzianych dla określonego typu abonamentu oraz posiadanie pojazdu samochodowego, między innymi, z tytułu: 3.2.3.1. własności; 3.2.3.2. współwłasności; 3.2.3.3. umowy leasingu przez leasingobiorcę, to nie ma podstaw, aby w relacji do przedmiotu przywołanej regulacji prawnej oraz celu jej ustanowienia – o którym trzeba wnioskować na podstawie pierwotnego brzemienia tej uchwały, w której była mowa o posiadaniu pojazdu samochodowego z tytułu "umowy leasingu" oraz motywów, które legły u podstaw zmian wprowadzonych uchwałą nowelizującą z dnia 17 lipca 2019 r. (zob. s. 4 – 5 odpowiedzi na skargę kasacyjną) – nadawać intencjom lokalnego prawodawcy, a co a tym idzie celowi jego działania oraz treści spornej w sprawie regulacji prawnej inne znaczenie, niż rzeczywiste. Operowanie przez lokalnego prawodawcę konwencją językową, o której jest mowa w pkt 3.2.3.3. załącznika nr 2 do uchwały z dnia 22 listopada 2017 r. nie pozostawia wątpliwości, że wobec przedmiotu regulacji tej uchwały oraz celu jej ustanowienia, jest w nim mowa o umowie leasingu pojazdu samochodowego, której stroną jest leasingobiorca, nie zaś – co trzeba podkreślić w opozycji do stanowiska strony skarżącej – rzeczywisty użytkownik pojazdu, o czym – a to, wobec tożsamości tej konwencji językowej – trzeba również wnioskować na podstawie postanowień pkt 3.2.3.4. oraz pkt 3.2.3.5. wymienionego załącznika nr 2.
Podkreślając w tym też kontekście, że w rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że skarżący nie jest leasingobiorcą, albowiem jest nim spółka partnerska, której jest wspólnikiem, za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw należało również uznać zarzut adresowany wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, a mianowicie zarzut naruszenia art. 133 w związku z art. 166 p.p.s.a. (pkt I. ppkt 2) petitum skargi kasacyjnej).
Wyjaśnienia wymaga bowiem – abstrahując już nawet od tego, że nie jest w ogóle zrozumiały zarzut naruszenia art. 166 p.p.s.a., który stanowi, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej – że naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd przyjął jakiś fakt na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, a mianowicie wówczas, gdy naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej z faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym zakaz wykraczania poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym wydaniem kontrolowanego aktu (zob. np. wyroki NSA z dnia: 19 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1645/09; 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I GSK 67/13). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika jednak, aby skarżący wykazał zaistnienie którejkolwiek z wymienionych powyżej sytuacji lub sytuacji rodzajowo im podobnej, w świetle której za uzasadnione należałoby uznać twierdzenie, że Sąd I instancji wykroczył poza wyznaczone aktami administracyjnymi granice, w których mógł operować, a w konsekwencji, że oparł orzeczenie na ustaleniach, które nie znajdują oparcia w aktach sprawy, a których źródłem miałyby być dowody lub fakty nieznajdujące odzwierciedlenia w tych aktach, co wymagałoby oczywiście wyjaśnienia i wskazania, o jakie dowody lub fakty miałoby chodzić oraz z jakiego źródła – innego niż akta sprawy – miałyby one pochodzić. Co więcej, zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny przyjętego za podstawę wyrokowania w sprawie stanu faktycznego, ani też kwestionowaniu wniosków wyprowadzanych na podstawie akt sprawy (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1888/21; 22 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 211/22; 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I GSK 1172/21; 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1158/18).
Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie może również odnieść zarzut naruszenia art. 151 w zawiązku z art. 146 § 1 p.p.s.a., ani tez zarzut naruszenia art. 151 w związku z art. 146 § 2 p.p.s.a. (odpowiednio, pkt I ppkt 1) oraz ppkt 4 petitum skargi kasacyjnej).
Wymienione przepisy prawa, których naruszenie zarzuca strona są bowiem tzw. przepisami wynikowymi, które regulują sposób rozstrzygnięcia sprawy, i które tym samym nie mogą stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej (zob. np.: wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2077/10; wyrok NSA z 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1925/12; wyrok NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2458/12). Błędne oddalenie skargi, samo w sobie nie polega na błędnym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a., a tym samym na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub lit. c) p.p.s.a. lub art. 146 § 1 i § 2 p.p.s.a. przez ich niezastosowanie, albowiem stanowi skutek błędu popełnionego na etapie poprzedzającym, a mianowicie na etapie kontroli zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa, które wojewódzki sąd administracyjny stosował lub powinien był zastosować, jako normatywne wzorce kontroli legalności tego aktu. Błędne rozstrzygnięcie, jest więc jedynie następstwem błędu zasadniczego polegającego na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej.
W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna, jako niezasadna, podlegała oddaleniu.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.
-----------------------
4