VI SA/Wa 490/08

VI SA/Wa 490/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2008-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-03-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Maliszewska
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Sygn. powiązane
II GSK 963/08 - Wyrok NSA z 2009-06-17
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 97 par. 1 pkt 4,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2008 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy 1000 nr R-138908 oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. nr [...] Urząd Patentowy RP utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] czerwca 2007 r. odmawiające T. Sp. z o. o. z siedzibą w C. zawieszenia postępowania wszczętego wnioskiem B. O. o unieważnienie prawa ochronnego udzielonego spółce T. na znak towarowy 1000 o nr R - 138 908.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 oraz art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.) - dalej p.w.p.
Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:
W dniu 14 listopada 2005 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek B. O. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. w R. o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego 1000 nr R - 138 908 udzielonego na rzecz T. Sp. z o.o. z siedzibą w C. - w części dotyczącej czasopism i krzyżówek ujętych w klasie 16.
Na rozprawie w dniu [...] czerwca 2007 r. uprawniona T. Sp. z o. o. w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wniosła o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na złożenie do Sądu Okręgowego w [...] powództwa o odszkodowanie przez pana R. O. prowadzącego "P.", męża wnioskodawczyni. Roszczenie obejmowało szkodę wyrządzoną wykonaniem postanowienia ww. Sądu z dnia [...] marca 2000 r. wraz z wnioskiem o zabezpieczenie powództwa. Sąd wydał postanowienie o tymczasowym zajęciu praw majątkowych T. Sp. z o.o., w tym prawa z rejestracji spornego znaku towarowego.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. Urząd Patentowy RP odmówił zawieszenia postępowania, wskazując w szczególności na brak łącznego spełnienia przesłanek z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zaznaczył, iż związek rozstrzyganej sprawy z zagadnieniem wstępnym polega na uwarunkowaniu rozstrzygnięcia tej sprawy wcześniejszym rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego.
W ocenie organu między postępowaniem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego 1000 nr R - 138 908, a postępowaniem toczącym się przed Sądem Okręgowym w [...] w sprawie [...] nie występuje zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zabezpieczenie roszczenia odszkodowawczego na prawie z rejestracji spornego znaku towarowego, w stosunku do którego przed Urzędem Patentowym RP toczy się postępowanie o unieważnienie nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu, bowiem rozstrzygnięcie sporu sądowego o odszkodowanie za szkodę wyrządzoną R. O. nie może wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy spornej przed Urzędem Patentowym RP.
Zdaniem organu, w świetle art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. tylko Urząd Patentowy RP jest organem właściwym do rozpatrzenia sprawy o unieważnienie praw wyłącznych, w tym prawa z rejestracji znaku towarowego. Jeżeli w ogóle można mówić o zależności między postępowaniem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego, a zabezpieczeniem roszczeń odszkodowawczych na prawie z tej rejestracji, to ta zależność jest odwrotna. To decyzja Urzędu Patentowego RP jako organu właściwego do spraw o unieważnienie praw wyłącznych będzie miała wpływ na skuteczność zabezpieczenia roszczenia odszkodowawczego na tym prawie.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonym do Urzędu Patentowego RP w dniu 24 lipca 2007 r. T. Sp. z o.o. podniosła okoliczności dotyczące pozwu R. O. do Sądu Okręgowego w [...], wskazała, że orzeczenie będzie miało charakter prejudycjalny, mające znaczenie dla oceny interesu prawnego wnioskodawcy. W przypadku zajęcia tego prawa jako przedmiotu zabezpieczenia roszczeń, rodzi to po stronie uprawnionej spółki obowiązek podejmowania wszelkich działań prawem przewidzianych, które zmierzają do zachowania tego prawa w niepogorszonym stanie.
Wnioskodawczyni w sprawie o unieważnienie B. O. wnosiła o oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania. Ustosunkowując się do argumentacji zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazała, iż stroną postępowania przed Sądem Okręgowym w [...] jest R. O. i uwzględnienie wniosku blokowałoby wnioskodawczynię, posiadającą własny interes prawny w dochodzeniu dalej idących skutków prawnych wobec prawa do spornego znaku towarowego niż tylko jego zajęcie.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. nr [...] Urząd Patentowy RP utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] czerwca 2007 r. odmawiające zawieszenia postępowania.
Uznał brak podstaw do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wobec braku zależności postępowania o unieważnienie prawa ochronnego toczącego się przed Urzędem Patentowym RP, a postępowaniem toczącym się przed Sądem Okręgowym o odszkodowanie i zabezpieczenie powództwa.
Także za nieuzasadnione uznał twierdzenie uprawnionego do spornego znaku towarowego, że rozstrzygnięcie w postępowaniu sądowym określi jednocześnie istnienie interesu prawnego w postępowaniu spornym. Urząd Patentowy RP w toku postępowania spornego samodzielnie ocenia interes prawny wnioskodawcy, który domaga się unieważnienia prawa ochronnego z uwagi na brak spełnienia ustawowych warunków wymaganych do uzyskania tego prawa.
Organ podkreślił, że jeżeli w ogóle można mówić o zależności między postępowaniem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego, a zabezpieczeniem roszczeń odszkodowawczych na prawie z tej rejestracji, to zależność ta jest wręcz odwrotna. Decyzja Urzędu Patentowego RP jako organu właściwego do spraw o unieważnienie praw wyłącznych będzie miała wpływ na zabezpieczenie roszczenia odszkodowawczego na prawie ochronnym.
Organ wskazał, że nielogicznym i nieuzasadnionym byłoby zablokowanie wnioskodawcy w dochodzeniu dalej idących skutków prawnych wobec prawa do spornego znaku towarowego, niż tylko jego zajęcia. Uwzględnił przy tym fakt, że oba postępowania toczą się z inicjatywy innych osób.
Ostatecznie organ podkreślił brak charakteru prejudycjalnego postępowania przed sądem powszechnym jako jednej z przesłanek zawieszenia postępowania przed organem administracji uniemożliwia uwzględnienie wniosku złożonego w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
W skardze na powyższe postanowienie Urzędu Patentowego RP T. Sp. z o. o. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenia kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego wadliwą wykładnię, jak również naruszenie art. 29 ustawy o znakach towarowych poprzez jego wadliwą wykładnię.
Wskazując na stan faktyczny w obu postępowaniach: sądowym i administracyjnym wskazała, że w postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP B. O. dochodzi unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1000, z którego zamierza zaspokoić swe roszczenia jej małżonek R. O., a zatem z ewentualnej licytacji ma nastąpić powiększenie ich majątku wspólnego. W związku z powyższym skarżąca nie ma interesu prawnego do unieważnienia znaku 1000, ponieważ i jej majątek ma zostać powiększony z licytacji prawa dochodzonego przez współmałżonka z tytułu zaspokojenia roszczeń odszkodowawczych w kwocie [...] mln zł.
W ocenie skarżącej właściwe ustalenie interesu prawnego B. O. wymaga rozstrzygnięcia zasadności sprawy odszkodowawczej dochodzonej przez R. O., gdzie roszczenia mają być zaspokajane ze spornego znaku, a tej kwestii Urząd Patentowy RP nie może badać samodzielnie. Dopiero prawomocne orzeczenie sądu powszechnego pozwoli na poprawne rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej, czy zachodzi przesłanka materialno-prawna w żądaniu przez B. O. unieważnienia prawa ochronnego.
Zdaniem skarżącej, nie można dysponować interesem prawnym w unieważnianiu znaku towarowego, jeżeli zachowanie rejestracji tego znaku miałoby pozytywny wpływ na sferę praw majątkowych B. O., skoro z tego przedmiotu jej małżonek zamierza zaspokajać swe roszczenia.
Skarżąca spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, który zagadnienie prejudycjalne, o którym mowa w art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a., sprowadził do sytuacji, w której rozstrzygnięcie postępowania przed innym urzędem lub sądem miałoby doprowadzić do eliminacji spornego znaku. Instytucja zagadnienia wstępnego jest zdecydowanie szersza i obejmuje każdy przypadek, w którym rozstrzygnięcie innego postępowania wywiera wpływ na rozstrzygnięcie danej sprawy.
W niniejszej sprawie związek ten wynika z faktu, iż ustalenie interesu prawnego B. O. w postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP, uzależnione jest od wyniku postępowania przed sądem powszechnym, bowiem unieważnienie spornego znaku miałoby negatywny, a nie pozytywny wpływ na sferę jej praw.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wskazał, że w interesie obu stron postępowania jest jak najszybsze rozpatrzenie sprawy o unieważnienie spornego znaku.
Uczestnik postępowania, B. O. w piśmie z dnia 5 maja 2008 r. poparła stanowisko Urzędu Patentowego RP w przedmiocie braku podstaw do zawieszenia postępowania. Wskazała na stanowisko zajęte przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 21 czerwca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 645/07 wydanym w analogicznej sprawie oddalającym skargę na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie o unieważnienie znaku 444 PANORAMICZNE, gdzie skarżąca podnosiła identyczne argumenty.
Podnosiła bezzasadność skargi z uwagi na brak jakiegokolwiek uzasadnienia wymaganego w świetle art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), wykazującego istotny wpływ podnoszonego naruszenia procedury administracyjnej art. 7, 77 i 80 oraz art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a. na wynik sprawy. Ten sam brak dotyczy zarzutu wadliwej wykładni art. 29 u.z.t., przy czym powoływała się na własny interes prawny w dochodzeniu unieważnienia spornego znaku wywodzący się z wytoczenia przeciwko niej powództwa przed Sądem Okręgowym w [...] domagającego się m.in. zakazania wprowadzania do obrotu czasopism opatrywanych oznaczeniem 1000, które jest w toku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej zwanej p.p.s.a.).
Kwestę zagadnienia wstępnego jako powodu zawieszenia postępowania zawiera przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne zawiesza się, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla rozpatrzenia sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej.
Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie.
Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi więc o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Z przepisu art. 97 § 1 pkt 4 wynika, że zagadnienie to nie było jeszcze przedmiotem postępowania przed właściwymi organami albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii. Należy ponadto przyjąć, że istnieje konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, co należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii – mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania okaże się, że ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu.
Innymi słowy, związek zagadnienia wstępnego ze sprawą merytoryczną wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda dla wydania decyzji w prowadzonej przez Urząd Patentowy RP sprawie.
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie występuje sytuacja uzależnienia, uwarunkowania postępowania prowadzonego w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji od rozstrzygnięcia sprawy o odszkodowanie prowadzonej przed sądem powszechnym.
Postępowanie prowadzone przez sąd powszechny nie stanowi także zagadnienia otwartego, którego treścią mogłaby być wypowiedź co do uprawnienia, czy obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innych okoliczności mających znaczenie prawne.
Sąd w pełni podziela argumentację Urzędu Patentowego RP zawartą w zaskarżonym postanowieniu, iż kwestia zagadnienia wstępnego unormowana w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniająca obligatoryjność zawieszenia postępowania nie zachodzi w okolicznościach sprawy niniejszej.
Urząd Patentowy prowadzący postępowanie sporne w sprawie unieważnienia prawa ochronnego ze znaku towarowego (także w kwestii istnienia interesu prawnego wnioskodawcy) nie jest zdeterminowany w prowadzeniu tego postępowania i podjęciu rozstrzygnięcia od uznania zasadności, bądź nie, pozwu o odszkodowanie w sprawie cywilnej.
Postępowanie w sprawie o odszkodowanie prowadzone przed sądem powszechnym przez małżonka wnioskodawczyni sprawy o unieważnienie znaku towarowego nie ma żadnego wpływu na postępowanie administracyjne o unieważnienie znaku. Jak słusznie zauważył Urząd Patentowy RP – zależność ta jest odwrotna. W przypadku bowiem unieważnienia prawa z rejestracji roszczenie odszkodowawcze osoby trzeciej utraciłoby podstawę prawną wynikającą z prawa rejestracji.
Organ słusznie zwrócił uwagę na to, że strony dochodzące roszczeń w postępowaniu administracyjnym i przed sądem powszechnym powołują się na własne prawa jako odrębne podmioty gospodarcze.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.