II GSK 1044/23

II GSK 1044/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek /przewodniczący sprawozdawca/
Gabriela Jyż
Krzysztof Sobieralski
Symbol z opisem
6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Sygn. powiązane
V SA/Wa 5109/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-11-10
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 107 § 1 pkt 8, art. 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 5109/21 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 22 października 2021 r. nr DUS-III.501.1.10.2021.JŻ w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wystawiania zaświadczeń lekarskich oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
I.
Decyzją z 10 września 2021 r., nr 360000/6330-000001/2021/7366790, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Siedlcach (dalej: organ I instancji, ZUS) cofnął skarżącemu J. M. (dalej: skarżący) uprawnienia do wystawiania zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarnie i całodobowe świadczenia zdrowotne albo o konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny, na okres 12 miesięcy, działając na podstawie art. 60 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1133, dalej: u.świad.ub.społ.)
W uzasadnieniu wskazano, że w wyniku przeprowadzonej przez Oddział ZUS w Siedlcach kontroli stwierdzono nieprawidłowości orzekania przez J. M., posiadającego uprawnienia do wydawania zaświadczeń lekarskich udzielone mu decyzją z 14 września 1999 r., o czasowej niezdolności do pracy oraz wystawiania zaświadczeń lekarskich. Kontrolą objęto 157 zaświadczeń lekarskich wystawionych przez skarżącego dla różnych ubezpieczonych, w przypadku 125 zaświadczeń lekarskich lekarz orzecznik stwierdził nieprawidłowości z zakresie sposobu ich wystawienia, a w przypadku 5 zaświadczeń lekarskich określił wcześniejszą datę ustania niezdolności do pracy. Kontrola obejmowała okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 maja 2021 r. W wyniku kontroli ustalono, że skarżący wielokrotnie wystawił zaświadczenia lekarskie o czasowej niezdolności do pracy bez udokumentowania rozpoznania stanowiącego podstawę do orzeczonej czasowej niezdolności do pracy, co stanowi naruszenie art. 60 ust. 1 pkt 2 u.świad.ub.społ. Stwierdzono również, że sporządzona przez skarżącego dokumentacja medyczna stanowiąca postawę wystawiania zaświadczeń lekarskich nie pozwala na potwierdzenie prawidłowości ustaleń w zakresie orzeczonej w danym przypadku czasowej niezdolności do pracy i jej okresu (wpisy w dokumentacji są lakoniczne, co w konsekwencji budzi wątpliwości co do określenia rzeczywistego stanu zdrowia ubezpieczonych oraz powoduje brak możliwości ustalenia autentycznych faktów medycznych); skarżący nie udokumentował w wystarczający sposób przeprowadzenia badania lekarskiego podmiotowego (wywiadu lekarskiego) oraz przedmiotowego (badania fizykalnego), wskazującego na rozpoznanie stanowiące podstawę orzeczonej czasowej niezdolności do pracy (w sporządzonej przez stronę dokumentacji medycznej brak jest pełnych informacji dotyczących: stanu zdrowia pacjentów, procesu diagnostycznego i leczniczego, opisu udzielonych świadczeń zdrowotnych, zaleceń).
Minister Rodziny i Polityki Społecznej (dalej: organ II instancji, organ) decyzją z 22 października 2021 r., nr DUS-III.501.1.10.2021.JŻ, uchylił ww. decyzję z 10 września 2021 r. w części dotyczącej okresu, na który upoważnienie do wystawiania zaświadczeń lekarskich zostało cofnięte i w tym zakresie orzekł o ostatecznym cofnięciu upoważnienia na okres 4 miesięcy, utrzymując jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności decyzji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja ZUS z 10 września 2021 r. została prawidłowo podpisana przez [...] - Głównego Lekarza Orzecznika Oddziału ZUS w Siedlcach, co nastąpiło na mocy upoważnienia nr 7984/2021/ZLA, udzielonego 25 marca 2021 r. przez [...] - Prezesa ZUS, które obejmuje wydawanie w imieniu ZUS decyzji w zakresie upoważnienia, odmowy upoważnienia, cofnięcia upoważnienia oraz wygaśnięcia upoważnienia do wystawiania zaświadczeń lekarskich - na zasadach określonych w ustawie zasiłkowej oraz k.p.a. Odnosząc się do zarzutu braku oznaczenia w decyzji organu administracji publicznej tj. ZUS, Minister odwołał się do treści art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 423, ze zm., dalej: u.s.u.s.) i wskazał, że w skład ZUS wchodzą: (pkt 1) centrala; (pkt 2) terenowe jednostki organizacyjne. Podkreślił również, że w myśl art. 66 ust. 1 i 4 ww. ustawy w zw. z art. 60 ust. 1 u.świad.ub.społ. organem administracji publicznej jest ZUS. Zgodnie z art. 72 pkt 1 u.s.u.s. Prezes Zakładu jest jedynie organem Zakładu jako osoby prawnej, a więc podmiotem podejmującym działania, w tym wydającym decyzje administracyjne, w zakresie wyznaczonym mu przez ustawę (art. 73 u.s.u.s.) za Zakład (organ administracji publicznej). Prezes Zakładu nie jest natomiast organem administracji publicznej i nie działa we własnym imieniu. Minister uznał zatem, że ZUS Oddział w Siedlcach został prawidłowo umocowany do działania jako organ administracji publicznej.
Uzasadniając utrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Minister wskazał, że za jego zastosowaniem przemawia interes społeczny tj. konieczność wyeliminowania przypadków wprowadzania do obrotu prawnego dokumentów niespełniających wymogów określonych w obowiązujących przepisach prawa. Organ uznał, że materiał zgromadzony w toku postępowania potwierdza naruszenie przez skarżącego art. 55 ust. 4 u.świad.ub.społ. oraz § 2, 3 i 5 rozporządzenia w sprawie orzekania o czasowej niezdolności do pracy, bowiem stwierdzono, że skarżący naruszył procedury dokumentowania czynności orzekania. Jednocześnie, uwzględniając argumentację skarżącego zgłoszoną w toku postępowania oraz sytuację związaną z pandemią Covid-19 - za uzasadnione organ uznał złagodzenie stopnia dolegliwości cofnięcia upoważniania i skrócił okres cofnięcia upoważnienia do 4 miesięcy.
III.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 listopada 2022r., sygn. akt V SA/Wa 5109/21, oddalił skargę J. M. na powyżej opisaną decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z 22 października 2021 r.
W uzasadnieniu sąd stwierdził, że w działaniu organów orzekających w sprawie nie dopatrzył się nieprawidłowości, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że w skardze skarżący nie kwestionuje ustaleń organu w zakresie naruszenia przez niego procedur dokumentowania czynności orzekania o czasowej niezdolności do pracy, podważa natomiast możliwość wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia przez Oddział ZUS oraz wskazuje na brak upoważnienia po stronie Głównego Lekarza Orzecznika Oddziału ZUS w Siedlcach do podpisania decyzji. Jednocześnie za rażące naruszenie prawa uznaje wydanie przez Ministra decyzji w stosunku do pisma, które nie jest decyzją administracyjną.
Odnosząc się do tych zarzutów, Sąd na podstawie art. 60 u.świad.ub.społ. wskazał, że organem właściwym do cofnięcia upoważnienia do wystawiania zaświadczeń lekarskich jest ZUS. Ustrój, zadania i kompetencje ZUS określa ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych. Z jej treści wynika, że jest to jednostka organizacyjna (osoba prawna), która jako całość jest organem administracji publicznej (art. 66 ust. 4 u.świad.ub.społ.). ZUS wykonuje swoje podstawowe zadania z zakresu ubezpieczeń społecznych za pośrednictwem terenowych jednostek organizacyjnych. Dlatego, zdaniem Sądu, wydana przez ZUS Oddział w Siedlcach decyzja z 10 września 2021 r. jest decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydaną za pośrednictwem terenowej jednostki organizacyjnej (oddziału).
Sąd wskazał także, że zgodnie art. 74 ust. 5 u.s.u.s. minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, na wniosek Prezesa Zakładu, zaopiniowany przez Radę Nadzorczą Zakładu, nadaje, w drodze rozporządzenia, statut Zakładowi, w którym określa w szczególności strukturę organizacyjną Zakładu oraz zakres rzeczowy działania centrali i terenowych jednostek organizacyjnych Zakładu oraz tryb funkcjonowania i kompetencje organów Zakładu. Zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 4 marca 2021 r. w sprawie nadania statutu Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, Prezes Zakładu może upoważnić pracowników Zakładu do wydawania decyzji w określonej przez siebie sprawie.
Sąd wskazał, że decyzja z 10 września 2021 r. podpisana została przez [...] - Głównego Lekarza Orzecznika Oddziału ZUS w Siedlcach, której Prezes ZUS udzielił w dniu 25 marca 2021 r. upoważnienia do wydawania w imieniu ZUS decyzji administracyjnych w zakresie upoważnienia, odmowy upoważnienia, cofnięcia upoważnienia oraz wygaśnięcia upoważnienia do wystawiania zaświadczeń lekarskich - na zasadach określonych w ustawie zasiłkowej oraz k.p.a. Dlatego Sąd pierwszej instancji uznał, że osoba podpisana pod decyzją była upoważniona do działania w imieniu organu w zakresie jej wydania, a brak ujawnienia w treści decyzji pieczęci o działaniu z upoważnienia, przy jednoczesnym załączeniu do akt sprawy stosownego upoważnienia, nie może budzić wątpliwość co do kompetencji tej osoby.
W związku z powyższym Sąd uznał, że decyzja z 10 września 2021 r. została wydana przez organ uprawniony oraz podpisana przez osobę upoważnioną do działania w jego imieniu. Tym samym wydana przez Ministra Rodziny i Polityki Społecznej decyzja z 22 października 2021 r. nie narusza prawa w zakresie wskazanym przez skarżącego i nie jest dotknięta wadą nieważności.
Sąd wskazał również, że z uwagi na stwierdzone w toku kontroli uchybienia, związane z wystawianiem przez skarżącego zwolnień lekarskich, organ był uprawniony do cofnięcia skarżącemu przedmiotowego upoważnienia. Zważywszy natomiast na szczególne okoliczności związane m.in. z pandemią Covid-19, złagodzenie przez organ odwoławczy stopnia dolegliwości cofnięcia upoważnienia było w pełni uzasadnione. Skoro zatem, jak ustalono w toku postępowania, skarżący wystawiał zaświadczenia lekarskie ZUS ZLA bez właściwego udokumentowania rozpoznania będącego podstawą orzeczonej niezdolności do pracy, to zdaniem Sądu organ zasadnie przyjął, że za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności przemawiają względy społeczne, tj. konieczność wyeliminowania przypadków wprowadzenia do obrotu prawnego dokumentów niespełniających wymogów określonych w obowiązujących przepisach prawa.
IV.
J. M. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej znak DUS-III.501.1.10.2021.JŻ z dnia 22 października 2021 r. oraz decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Siedlcach z dnia 10 września 2021 r. znak 360000/6330-000001/2021/7366790 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto, skarżący wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz oświadczył, że nie wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej znak DUS-III.501.1.10.2021.JŻ z dnia 22 października 2021 r. nie stwierdzała nieważności decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Siedlcach z dnia 10 września 2021 r. znak 360000/6330-000001/2021/7366790, mimo iż ta decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. została podpisana przez osobę niepowołującą się na udzielone pełnomocnictwo do wydawania decyzji w imieniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że WSA błędnie rozpoznał zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ponieważ decyzja ZUS Oddział w Siedlcach była wydana z rażącym naruszeniem prawa, skoro została podpisana przez lekarza orzecznika, ale z jej treści nie wynikało, aby została wydana w imieniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Siedlcach. Adresat nie powinien się domyślać w czyim imieniu została wydana decyzja. Sam fakt umieszczenia nazwy organu w nagłówku pisma nie stanowi wyczerpującego obowiązku wskazania podmiotu wydającego decyzję. Brak powołania się przez osobę podpisującą decyzję na upoważnienie do wydawania decyzji nie pozwala uznać wydanej w taki sposób decyzji za decyzję administracyjną.
V.
Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.
VI.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd, a także uzasadnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Przez "wpływ", o którym mowa w tym przepisie, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. m.in. wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia (por. wyrok NSA z 26 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1047/12, LEX nr 1487688 oraz wyrok NSA z 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1560/11, LEX nr 1218337).
W niniejszej sprawie tych wymogów skarga kasacyjna nie spełnia. Sformułowano w niej tylko jeden zarzut, powołując jako podstawę prawną zarzutu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. i zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wiążąc go z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. Wskazano zatem podstawę prawną dla zarzutów materialnoprawnych, ale sam skarżący zakwalifikował ten zarzut jako zarzut procesowy wskazując, że zarzuca "naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.". Ta wadliwość konstrukcyjna skargi kasacyjnej powoduje, że została ona rozpatrzona przez NSA po zrekonstruowaniu zarzutu na podstawie zawartego w skardze kasacyjnej uzasadnienia (por. uchwałę pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09) i jedynie w tych granicach, które NSA zidentyfikował na podstawie tego uzasadnienia.
NSA uznał, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny zgodności z prawem stanowiska Sądu I instancji, że zgodna z prawem była decyzja organu II instancji uznająca, że decyzja ZUS z 10 września 2021 r. została podpisana przez [...] - Głównego Lekarza Orzecznika Oddziału ZUS w Siedlcach zgodnie z wymogiem określonym w art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a.
Przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. decyzja zawiera podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji. Na gruncie ww. przepisu oczywiste jest, że decyzję administracyjną może podpisać osoba piastująca funkcję organu, ewentualnie osoba upoważniona, której udzielono pełnomocnictwa albo na zasadzie art. 268a k.p.a., albo na podstawie przepisów odrębnych. Prawidłowość decyzji administracyjnej zależy zatem od tego, czy możliwe jest ustalenie imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby podpisującej decyzję oraz dowodu umocowania tej osoby do jej wydania (por. wyrok NSA z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 605/17, LEX nr 2683915).
Argumentacja skargi kasacyjnej dotycząca zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. dotyczy tego, że w treści decyzji nie powołano się na upoważnienie dla osoby którą ją podpisała. Wyłącznie w tej okoliczności skarżący kasacyjnie upatruje faktu naruszenia art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., a w konsekwencji istnienia kwalifikowanej wady prawnej określonej w art. 156 § 1 k.p.a. lub innym przepisie, zobowiązującym do stwierdzenia jej nieważności, czego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie uczynił. W treści skargi kasacyjnej nie zarzucono, że osoba która podpisała decyzję nie była do tego umocowana, a jedynie - że podpisując decyzję nie powołała się na to upoważnienie, co - zdaniem skarżącego - narusza art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. W skardze kasacyjnej nie jest zatem kwestionowany fakt istnienia upoważnienia dla [...] - Głównego Lekarza Orzecznika Oddziału ZUS w Siedlcach.
W ocenie NSA tak sformułowany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy uznać, że Sąd pierwszej instancji na podstawie akt sprawy prawidłowo stwierdził, że na decyzji ZUS wydanej za pośrednictwem terenowej jednostki organizacyjnej (oddziału) znajduje się podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu, upoważnionego do jej wydania na podstawie istniejącego upoważnienia. Decyzja z 10 września 2021 r. została bowiem podpisana przez [....] - Głównego Lekarza Orzecznika Oddziału ZUS w Siedlcach, której Prezes ZUS udzielił w dniu 25 marca 2021 r. upoważnienia do wydawania w imieniu ZUS decyzji administracyjnych w zakresie upoważnienia, odmowy upoważnienia, cofnięcia upoważnienia oraz wygaśnięcia upoważnienia do wystawiania zaświadczeń lekarskich - na zasadach określonych w u.świad.ub.społ. oraz k.p.a. Upoważnienie to zostało udzielone przez Prezesa ZUS zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 4 marca 2021 r. w sprawie nadania statutu Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych. W związku z tym należy stwierdzić, że decyzja z dnia 10 września 2021 r. została wydana w sposób prawidłowy. Wbrew zarzutowi skarżącego kasacyjnie, nie doszło do naruszenia art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., zgodnie bowiem z wymogami tego przepisu decyzja z 10 września 2021 r. zawiera podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji. W konsekwencji za prawidłową należy uznać ocenę Sądu pierwszej instancji, że decyzja organu pierwszej instancji nie była obarczona wadą nieważności z art. 156 § 1 k.p.a.
Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie sam fakt niepowołania się w treści decyzji na upoważnienie do jej wydania, nie może być kwalifikowany jako wada nieważności decyzji, jeśli to upoważnienie istnieje. A tak właśnie jest w niniejszej sprawie. Nie ma zresztą w tej sprawie sporu co do tego, że osoba która podpisała w imieniu organu decyzję, była do tego upoważniona.
Skoro zatem nie doszło do naruszenia art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., to tym samym nie ziściła się przesłanka z art. 156 § 1 k.p.a. uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji, a w konsekwencji trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie ziściła się przesłanka uzasadniająca uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Powyższe czyniło zatem bezzasadnym postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie i z tego powodu orzekł o jej oddaleniu, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.