II GSK 102/20

II GSK 102/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-01-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krystyna Anna Stec /przewodniczący/
Małgorzata Rysz
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 805/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-08-29
Skarżony organ
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 68, art. 71, art. 75 § 1 i art. 8 art. 10, art. 79 art. 8 art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 7, art. 80 art. 81a ust. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2014 poz 915
art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1
Ustawa z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług.
Dz.U. 2018 poz 646
art. 46 ust. 3
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców
Dz.U. 2001 nr 4 poz 25
art. 15 ust. 1
Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2023 r na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 805/19 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 28 stycznia 2019 r. nr DIH-III/7/2019 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wynikającego z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. Sp. z o.o. w K. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 805/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 28 stycznia 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wynikającego z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka zaskarżając ten wyrok w całości i wniosła o jego uchylenie w całości i uwzględnienie skargi, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych,
Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), zarzuciła naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, a to:
1. art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że umieszczenie w bezpośredniej bliskości towarów czytników cen nie stanowi sposobu oznakowania towarów,
2. art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług poprzez uznanie, że możliwość nałożenia kary pieniężnej nie jest warunkowana winą przedsiębiorcy;
II. przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1. art. 133 § 1 w związku z art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. (c) oraz art. 151 p.p.s.a. polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie będąc zobowiązanym do:
(i) wydania wyroku na podstawie akt sprawy;
(ii) rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną; oraz
(iii) uchylenia decyzji lub postanowienia w całości lub części w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy nie uwzględnił skargi oraz nie uchylił decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 28 stycznia 2019 roku, nr DIH-lll/7/2019, utrzymującej w mocy decyzję Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Olsztynie dnia 22 listopada 2018 roku, mimo naruszenia przez organy przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
naruszenia przepisów:
a) art. 68 k.p.a. i art. 71 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 i art. 8 k.p.a. poprzez oparcie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania decyzji na protokole kontroli z dnia 7 września 2018 roku, który został sporządzony z naruszeniem przepisów wyznaczających zasady sporządzania protokołów,
b) art. 10 k.p.a. i art. 79 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez zaakceptowanie dokonania części kontroli z dnia 7 września 2018 roku bez zawiadomienia
strony postępowania i zapewnienia jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu,
c) art. 15 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej poprzez zaakceptowanie dokonania części czynności kontrolnych bez obecności strony,
d) art. 81a ust. 2 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony,
e) art. 46 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez uwzględnienie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, które miały istotny wpływ na wyniki kontroli,
f) art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 7 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem zasady praworządności, niepodjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wydanie decyzji w oparciu o dowody sprzeczne z prawem, błędną ocenę całokształtu materiału dowodowego i bezzasadne uznanie, że strona dopuściła się naruszenia obowiązków z zakresu uwidaczniania cen w zakresie szczegółowo opisywanym w skardze i prowadzących do poczynienia szeregu opisanych w skardze nieprawidłowych ustaleń faktycznych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wynikającego z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że przeprowadzone przez organy administracji ustalenia faktyczne, wobec ich prawidłowości, uzasadniały po pierwsze, przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w sprawie, po drugie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się znamion – przypisanego stronie skarżącej – deliktu polegającego na niewykonaniu obowiązku uwidocznienia cen jednostkowych towarów (w odniesieniu do 49 partii towarów, a mianowicie: 9 partii żyłek wędkarskich, 3 partii zanęt wędkarskich, 3 partii wkładów do zniczy, 5 partii skrzynek balkonowych, 2 partii mat plażowych, 27 partii dywanów), zaś po trzecie, nałożenie na stronę na podstawie art. 6 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług kary pieniężnej w wysokości 700 zł.
Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Ocena odnośnie do zasadności tego wniosku nie może pomijać – co wymaga podkreślenia – znaczenia konsekwencji wynikających z faktu, że w przypadku skargi kasacyjnej, będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelności formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17). Wobec zaś znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym powinny czynić zadość stawiane na ich podstawie zarzuty, ocena ich zasadności nie może pomijać tego, że z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, o której mowa była na wstępie wynika, że Sąd ten nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. II FSK 2031/18; akt 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).
Z perspektywy przedstawionych uwag wprowadzających oraz w korespondencji do nich, nie sposób jest nie ustrzec się i tej refleksji – co w tym też miejscu należy zaakcentować, albowiem z punktu widzenia oceny odnośnie do zasadności, a co za tym idzie skuteczności skargi kasacyjnej nie jest to również bez znaczenia – że jej zarzuty, które zostały oparte na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. – z wyjątkiem zarzutu naruszenia art. 133 § 1 w związku z art. 134 § 1 i art. 145 § pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a., który stanowi jednak tylko i wyłącznie, a to wobec jego konstrukcji, swoistego rodzaju wprowadzenie do zarzutów naruszenia kolejnych przepisów postępowania (pkt II ppkt 1 lit. a) – f) petitum skargi kasacyjnej ) – a także zarzuty oparte na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a. (pkt I ppkt 1 – 2 petitum skargi kasacyjnej) oraz prezentowana w uzasadnieniu tychże zarzutów argumentacja, stanowią w istocie rzeczy powtórzenie (kopię) zarzutów skargi na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zob. s. 2 – 3 skargi kasacyjnej w relacji do s. 2 – 3 skargi) oraz powtórzenie jej uzasadnienia (a co więcej, także powtórzenie zarzutów odwołania wniesionego od decyzji organu I instancji). Nie może to pozostawać bez wpływu na wniosek, że tego rodzaju "formuła" skargi kasacyjnej siłą rzeczy ogranicza możliwość podjęcia skutecznej oraz merytorycznej polemiki ze stanowiskiem prezentowanym w zaskarżonym wyroku, skoro "stawiane" na jej gruncie zarzuty kasacyjne nie dość, że stanowią powielenie dotychczasowych (i już rozpoznanych) zarzutów skargi, to również nie zawierają (podobnie, jak i ich uzasadnienie) żadnego istotnego novum, które można byłoby przeciwstawić stanowisku prezentowanemu w zaskarżanym wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, co z kolei wobec istoty oraz funkcji skargi kasacyjnej, jako środka zaskarżenia, należałoby uznać za konieczne i pożądane.
Uwzględniając powyższe, w odpowiedzi na tak skonstruowane oraz uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej trzeba stwierdzić, że nie podważają one zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
Zwłaszcza, gdy odnosząc się do zarzutów z pkt II ppkt 1 lit. a) – f) petitum skargi kasacyjnej podkreślić, że ich ocena nie może pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z art. 176 w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13).
W tej zaś mierze wymaga przede wszystkim wyjaśnienia, że przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, zaś związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były – co trzeba podkreślić – na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga – jak powyżej wyjaśniono – uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna – co aż nadto jasno i wyraźnie wynika z jej uzasadnienia – wskazanego elementu nie zawiera, co nie jest bez znaczenia dla wniosku odnośnie do braku skuteczności omawianych zarzutów kasacyjnych.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wyjaśnia bowiem, w sposób w jaki należałoby tego oczekiwać w świetle wymogów wynikających z art. 176 w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., na czym miałoby polegać naruszenie art. 133 § 1 w związku z art. 134 § 1 i art. 145 § pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. oraz, w czym miałby się wyrazić istotny wpływ zarzucanego naruszenia tych przepisów prawa na wynika sprawy (por. s. 6 skargi kasacyjnej).
Już więc ze wskazanego powodu należy podważyć zasadność, a przede wszystkim skuteczność zarzutów naruszenia przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a.
Zwłaszcza, że w relacji do znaczenia konsekwencji wynikających z kreowanego na gruncie art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz adresowanego do sądu administracyjnego obowiązku orzekania na podstawie akt sprawy należy stwierdzić, że jego naruszenie może stanowić usprawiedliwioną podstawą skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd przyjął jakiś fakt na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, a mianowicie wówczas, gdy wbrew zasadzie wyrażonej na gruncie przywołanego przepisu prawa naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym zakaz wykraczania przez poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym wydaniem (podjęciem) kontrolowanego aktu (zob. np. wyroki NSA z dnia: 19 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1645/09; 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I GSK 67/13).
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, aby skarżąca spółka wykazała zaistnienie którejkolwiek z wymienionych powyżej sytuacji – lub sytuacji rodzajowo im podobnej – w świetle której za uzasadnione należałoby uznać twierdzenie, że Sąd I instancji wykroczył poza wyznaczone aktami administracyjnymi granice, w których mógł operować, a w konsekwencji, aby oparł orzeczenie na ustaleniach, które nie znajdują oparcia w aktach sprawy, a więc na ustaleniach sprzecznych z rzeczywistymi, których źródłem miałyby być dowody lub fakty nieznajdujące odzwierciedlenia w aktach sprawy, co w tym też kontekście wymagałoby oczywiście wskazania, o jakie dowody lub fakty miałoby chodzić oraz z jakiego źródła – innego niż akta sprawy – miałyby one pochodzić. Trzeba również podnieść, że zarzut naruszenia przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego za podstawę wyrokowania w sprawie staniu faktycznego, ani też kwestionowaniu wniosków wyprowadzanych na podstawie akt sprawy (por. wyroki NSA z dnia: 21 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1888/21; 22 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 211/22; 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I GSK 1172/21; 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1158/18).
Wobec deficytów uzasadnienia skargi kasacyjnej (por. s. 6) trzeba również stwierdzić, że analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie potwierdza, że rozpoznając sprawę ze skargi na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wynikającego z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, Sąd I instancji nie uwzględnił art. 134 § 1 p.p.s.a.
Mianowicie, że nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy, co gdyby istotnie nastąpiło, mogłoby stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 2349/17; wyrok NSA z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3805/18). Jeżeli przy tym z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika – o czym mowa była powyżej – aby strona skarżąca wykazała zaistnienie którejkolwiek z wymienionych powyżej sytuacji lub sytuacji rodzajowo im podobnej, która mogłaby uzasadniać twierdzenie, że Sąd I instancji naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a., to zarzut naruszenia tego przepisu prawa tym bardziej trzeba uznać za nieusprawiedliwiony.
Wobec deficytów uzasadnienia skargi kasacyjnej, zarzuty naruszenia przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. należało więc uznać za pozbawione usprawiedliwionych podstaw.
Z wszystkich dotychczas przedstawionych powodów, w tym zwłaszcza, wobec braku uwzględnienia znaczenia konsekwencji wynikających art. 176 w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skutku oczekiwanego przez skarżącą spółkę nie mogły również odnieść zarzuty z pkt II ppkt 1 lit. a) – f) petitum skargi kasacyjnej – to jest, odpowiednio, zarzuty naruszenia: art. 68 i 71 w związku z art. 75 § 1 i art. 8 k.p.a.; art. 10 i art. 79 w związku z art. 8 k.p.a.; art. 15 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej; art. 81a § 2 k.p.a.; art. 46 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców; art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – które adresowane są wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, a mianowicie wobec prawidłowości ustaleń oraz ceny stanu faktycznego sprawy.
W korespondencji do przedstawionego powyżej rozumienia pojęcia "wpływu na wynik sprawy", o którym mowa w pkt 2 art. 174 p.p.s.a., trzeba stwierdzić, że uzasadnienie skargi kasacyjnej (o czym mowa jeszcze dalej) nie udziela odpowiedzi na pytanie na czym dokładnie – w tym zwłaszcza w świetle przywołanych wymogów – miałoby polegać zarzucane naruszenie przepisów postępowania w relacji do określonych nimi i adresowanych do sądu administracyjnego I instancji wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, a w rezultacie, jaki miałby być wpływ zarzucanych naruszeń na wynik sprawy i to wpływ o charakterze istotnym (por. s. 6 – 10 skargi kasacyjnej). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika bowiem, aby w relacji do normatywnej treści przepisów prawa, których naruszenia zarzuca, strona skarżąca wyjaśniła na czym miałoby polegać ich naruszenie w zakresie odnoszącym się do przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, w tym zwłaszcza ich deficytów, które miałyby nie pozostawać bez wpływu na ich zupełność, a co za tym idzie ich prawidłowość, czy też w zakresie odnoszącym się do wadliwości oraz deficytów ocen formułowanych na ich podstawie.
Ograniczenie się do przywołania szeregu przepisów postępowania nie może być uznane za wystarczające, jeżeli nie czyni zadość przedstawionym powyżej wymogom. A co więcej, jeżeli wobec przyjętej "formuły" skargi kasacyjnej – o czym mowa była powyżej – ogranicza się do powielenia dotychczas już prezentowanych argumentów, które stanowiły już przedmiot oceny Sądu I instancji, i której to ocenie nie przeciwstawia na gruncie omawianych zarzutów kasacyjnych żadnych nowych argumentów, w świetle których – oraz w relacji do już prezentowanych przez stronę – ocenę tę oraz formułowane na jej podstawie wnioski należałoby podważyć, jako nieprawidłowe. Eksponując "argument" o prowadzeniu części postępowania pod nieobecność strony oraz pod nieobecność jednego z kontrolerów (s. 6 – 7 skargi kasacyjnej), kwestionowanemu stanowisku Sądu I instancji strona nie przeciwstawia żadnych konkretnych argumentów. Podobnie, jak w przypadku "argumentacji", która zmierzając do wykazania wadliwości przeprowadzenia kontroli oraz wadliwości protokołu dokumentującego jej przebieg w ogóle nie wyjaśnia – a oceny tej nie niweczy przywoływanie art. 15 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej oraz art. 46 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców – na czym, w relacji do normatywnej treści przywołanych przepisów prawa oraz ustaleń przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie, zarzucane wadliwości miałyby polegać (s. 7 – 8 skargi kasacyjnej).
Deficyty uzasadnienia skargi kasacyjnej w omawianym zakresie – co w takim samym stopniu odnosi się również do uzasadnienia "naruszenia ogólnych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego" (s. 8 – 10 skargi kasacyjnej) – nie pozostają bez wpływu na wniosek odnośnie do enigmatyczności omawianych zarzutów, a co za tym idzie odnośnie do braku ich skuteczności.
Co przy tym nie mniej istotne, z uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynika (s. 13 – 17), że Sąd I instancji z pełni zasadnie w świetle znaczenia konsekwencji wynikających z treści art. 145 § 1 lit c) p.p.s.a. stwierdził, że istotnego wpływu na wynik sprawy, w rozumieniu tego przepisu prawa – którego istoty skarżącą spółka nie uwzględnia w dostatecznym stopniu – nie mogła mieć okoliczność absencji w toku czynności kontrolnych jednego z inspektorów, tym bardziej, że absencja ta nie miała miejsca w dniu, w którym stwierdzono przypisane spółce naruszenie, ani też okoliczność niedoręczenia stronie załącznika do protokołu w postaci dokumentacji fotograficznej, skoro dokumentacja ta (obrazując tablicę informacyjną) dotyczyła uwidaczniania informacji o opakowaniach odpadach opakowaniowych, nie zaś uwidaczniania informacji o cenach.
Nie są również usprawiedliwione zarzuty oparte na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a., a mianowicie zarzut naruszenia "art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług oraz § 3 rozporządzenia [...] w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że umieszczenie w bezpośredniej bliskości towarów czynników cen nie stanowi sposobu oznakowania towarów" oraz zarzut naruszenia "art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług poprzez uznanie, że możliwość nałożenia kary pieniężnej nie jest warunkowane winą przedsiębiorcy" (odpowiednio pkt I ppkt 1 oraz ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej).
Wobec konstrukcji omawianych zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia (por. w tej mierze s. 4 – 5 skargi kasacyjnej) przypomnienia wymaga – albowiem nie jest to bez znaczenia z punktu widzenia oceny odnośnie do braku ich zasadności – że, błędna wykładnia prawa materialnego, o której mowa w pkt 1 art. 174 p.p.s.a., to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co – aby zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię mógł być rozpatrzony – wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz, jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej, a więc innymi słowy, wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu, stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe (zob. no. wyroki NSA z dnia: 6 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 742/20; 13 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2368/18; 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21).
Z kolei zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego zakłada potrzebę wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego – niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd administracyjny, rozumiane jest więc, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu. Przy tym, ocena zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy (zob. np. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II FSK 940/22).
Uwzględniając powyższe trzeba stwierdzić, że omawiane zarzuty kasacyjne, wobec ich konstrukcji oraz uzasadnienia, w tym operowania na ich gruncie enigmatycznym sformułowaniem naruszenia prawa materialnego przez "uznanie, że [...]", nie mogą odnieść skutku oczekiwanego przez skarżącą spółkę.
W odniesieniu do zarzucanego błędu wykładni przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług trzeba podnieść, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika (por. s. 4 – 5), aby strona skarżąca podjęła próbę wykazania na czym ów błąd wykładni miałby polegać, a tym samym, aby w odniesieniu do rozumienia wymienionych przepisów prawa podjęła próbę skutecznego przeciwstawienia – nieprawidłowemu jej zdaniem – stanowisku Sądu I instancji, stanowiska prawidłowego. Zwłaszcza, gdy w tej mierze podkreślić – co nie jest bez znaczenia – że podejście strony skarżącej do rozumienia znaczenia konsekwencji operowania na gruncie § 3 przywołanego rozporządzenia zwrotem "w szczególności" nie odbiega od podejścia prezentowanego w tej mierze w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (por. s. 4 skargi kasacyjnej w relacji do s. 18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Jeżeli tak, to nie sposób jest twierdzić, że w odniesieniu do omawianej kwestii mógł zaistnieć, czy też zarysować się jakikolwiek spór. Stąd też, polemika strony skarżącej z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie może być uznana za skuteczną, jeżeli w istocie rzeczy poglądu tego nie podważa i nie przeciwstawia mu – jak powyżej już to wyjaśniono w zakresie odnoszącym się do istoty zarzutu błędnej wykładni – innego i prawidłowego podejścia do rozumienia wypowiedzi normatywnej rekonstruowanej z przywołanych przepisów prawa.
Co więcej – a nie jest to również bez znaczenia – wobec konstrukcji oraz uzasadniania zarzutu z pkt I ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej trzeba stwierdzić, że prezentowane na jego gruncie stanowisko – a w istocie rzeczy teza – jakoby zarzucany błąd wykładni miał polegać na uznaniu, że "[...] umieszczenie w bezpośredniej bliskości towarów czynników cen nie stanowi sposobu oznakowania towarów" – abstrahując już nawet od tego, że pogląd taki nie został wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, albowiem Sąd I instancji (przy tym w pełni zasadnie) przyjął oraz ocenił, że "[...] naruszenie obowiązków związanych z uwidocznieniem cen przez Skarżącą nie polega na tym, że towary były nieprawidłowo oznakowane, lecz że nie były oznakowane w ogóle" – w oczywisty wręcz sposób odnosi się do stosowania normy prawnej w okolicznościach sprawy, nie zaś do jej wykładni, co tym bardziej nakazuje zarzut błędnej wykładni przywołanych przepisów prawa uznać za nieskuteczny.
Przy tym, również z perspektywy kontroli prawidłowości zastosowania tych przepisów prawa w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy nie sposób jest zasadnie zarzucić Sądowi I instancji błędu subsumcji, w przedstawionym powyżej jego rozumieniu. Nie sposób jest bowiem twierdzić – jak sugeruje to skarżąca spółka – że hipoteza normy prawnej rekonstruowanej z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług w związku § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług, nie odpowiada ustalonemu – i niepodważonemu – stanowi faktycznemu sprawy. Zwłaszcza, gdy w tej mierze podkreślić, że funkcja czytnika kodu kreskowego umieszczonego na towarze nie służy – co trzeba podkreślić i uznać za oczywiste – uwidocznieniu, czy też uwidacznianiu ceny towaru, lecz sprawdzeniu tej ceny, co wobec treści przywołanych przepisów prawa oraz ich funkcji, tym bardziej podważa zasadność i trafność stanowiska strony skarżącej.
Również zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, towarów i usług, a to wobec jego konstrukcji – "[...] poprzez uznanie, że możliwość nałożenia kary pieniężnej nie jest warunkowane winą przedsiębiorcy" – oraz jego uzasadniania (s. 5 skargi kasacyjnej), a więc innymi słowy, wobec jego deficytów wyraźnie widocznym na tle uwag przedstawionych powyżej we wprowadzeniu do oceny zasadności zarzutów stawianych na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a., nie podważa prawidłowości podejścia Sądu I instancji do rozumienia oraz zastosowania w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy przywołanego przepisu prawa.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.