II GSK 1010/23

II GSK 1010/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Ostrowska
Dorota Dąbek /przewodniczący sprawozdawca/
Izabella Janson
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
III SA/Wr 581/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2023-02-08
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 919
art. 92a ust. 1, lp. 6.1.2. zał. nr 3 do utd, lp. 6.3.8. zał nr 3 do utd, lp. 6.3.17. zał nr 3 do utd,
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 581/21 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 czerwca 2021 r. nr BP.501.1719.2020.1834.DL12433 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od A. S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3 800 (trzy tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 8 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 581/21, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 zm.; obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w sprawie ze skargi A. S. (dalej: skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 14 czerwca 2021 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej 2217 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Na skutek kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego oraz naczepy skarżącej, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 26 sierpnia 2020 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10 700 zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że okoliczności sprawy wskazywały na korzystanie przez kierowcę z tachografu, który został zmanipulowany (przeprogramowany) tak, aby przy użyciu odpowiedniej kombinacji klawiszy na tachografie nie była rejestrowana aktywność kierowcy ani przebyta droga. Na wydruku zdarzeń i usterek, jak również w pamięci urządzenia tachograf nie zarejestrował żadnego błędu wskazującego na awarię lub uszkodzenie tachografu. Podobnie tachograf nie wyświetlał żadnego komunikatu o błędzie lub usterce.
Odnośnie naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy, organ pierwszej instancji stwierdził, że ostatni raz dane z karty kierowcy były sczytywane 4 sierpnia 2019 r., co oznaczało, że termin na sczytanie danych został przekroczony o 73 dni (liczba dni od poprzedniego odczytu wynosiła 105 dni kalendarzowych). Organ zakwalifikował to jako naruszenie zał. nr 3 Ip. 6.3.17 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 919 ze zm.; dalej: u.t.d.). W zakresie naruszenia Ip. 6.3.8. zał. nr 3 u.t.d. organ wskazał, że analiza zapisanych danych na karcie kierowcy i pamięci urządzenia wykazała, że kierowca nie spełnił wymogu ręcznego wprowadzania danych na kartę kierowcy w postaci kraju rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy w dniach: 2, 24 października oraz 7 i 11 listopada 2019 r., co stanowi naruszenie art. 34 ust. 7 rozporządzenia 165/2014. Organ pierwszej instancji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b ani art. 92c u.t.d.
W wyniku odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 14 czerwca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 26 sierpnia 2020 r. o nałożeniu kary pieniężnej za ww. naruszenia.
Skargę do WSA we Wrocławiu na decyzję organu odwoławczego złożyła skarżąca.
Sąd pierwszej instancji opisanym na wstępie wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał nałożenie kary pieniężnej z tytułu: - naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość, nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub powyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony (art. 92a ust. 1, zał. nr 3 Ip. 6.1.2. u.t.d.) oraz - naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy (zał. nr 3 Ip. 6.3.17. u.t.d.). Jako naruszające przepisy ocenił natomiast Sąd wymierzenie kary za naruszenie w postaci niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis z Ip. 6.3.8. zał. nr 3 u.t.d. Sąd nie podzielił stanowiska organów odnośnie kwalifikacji stwierdzonego naruszenia w zakresie przypisania takiemu naruszeniu poziomu przewinienia BPN - bardzo poważne przewinienie. Taki sposób ustalenia poziomu przewinienia pozostaje w sprzeczności z przepisami unijnymi - rozporządzeniem Komisji (DE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8: dalej rozporządzenie 2016/403).
Sporne w sprawie naruszenie z art. 34 ust. 7 rozporządzenia, tj. brak wprowadzenia danych na kartę kierowcy w postaci kraju rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy, w rozporządzeniu 2016/403 jest naruszeniem sklasyfikowanym w grupie Przedstawianie informacji pod pkt 22 tabeli i poziom tego przewinienia został określony jako PN (poważne naruszenie). W załączniku nr 3 Ip. 6.3.8. u.t.d. określone zostało naruszenie w postaci niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, z oznaczeniem poziomu przewinienia BPN (bardzo poważne naruszenie) i powołaniem pozycji 2.17. rozporządzenia nr 2016/403. A w rozporządzeniu 2016/403 załącznik I pkt 2, w tabeli 2 pod nr 17 wskazane jest naruszenie - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych w stosownych przypadkach, które dotyczy art. 34 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014.
W ocenie Sądu ujęte pod Ip. 6.3.8. załącznika nr 3 u.t.d. naruszenie niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, nie uwzględnia rozgraniczenia naruszeń art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 wprowadzonego w załączniku I pkt 2 rozporządzenia unijnego 2016/403; gdzie ustawodawca unijny rozgraniczając poszczególne naruszenia art. 34 (poz. Tabeli od 13 do 23) dokonał rozgraniczenia poziomu przewinienia dla poszczególnych naruszeń.
Tym samym, zdaniem Sądu, w tej sprawie organ w sposób wadliwy dokonał wymierzenia kary za stwierdzone naruszenie, ponieważ wymierzona została kara jak dla naruszenia wg poziomu przewinienia BPN (bardzo poważne naruszenie), a według ustawodawcy unijnego rodzaj stwierdzonego naruszenia ma poziom przewinienia PN (poważne naruszenie). W ocenie Sądu, brak wskazania w załączniku nr 3 do u.t.d. wprost naruszenia jakie stwierdzono w tej sprawie, nie powinien skutkować brakiem stwierdzenia naruszenia, jak również nie powinien powodować wskazania na naruszenie zbliżone. Organ winien wprost wskazać naruszony przepis prawa unijnego, tj. art. 37 ust. 7 rozporządzenia 165/2014 i zachować właściwą wagę naruszenia.
II
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA we Wrocławiu złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił:
1) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 7 rozporządzenia 165/2014 w zw. z załącznikiem nr I, tabela 2 nr 22 rozporządzenia 2016/403 oraz Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez niewłaściwe zastosowanie przez sąd przepisów rozporządzenia 2016/403 w brzmieniu obowiązującym od 23 maja 2022 r. do zdarzenia, które miało miejsce przed ich wejściem w życie – do kontroli przeprowadzonej w dniu 17 listopada 2019 r. w wyniku której stwierdzono naruszenie lp. 6.3.8. zał. nr 3 u.t.d. oraz do decyzji organu z dnia 14 czerwca 2021 r. – co stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady niedziałania prawa wstecz, podczas gdy zastosowanie przepisów i brzmienia rozporządzenia 2016/403 obowiązującego w dniu przeprowadzenia kontroli drogowej doprowadziłoby do uznania, że organ dokonał właściwej kwalifikacji prawnej naruszenia i w konsekwencji trafnie zastosował Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.;
2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a u.t.d. w zw. z Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz załącznika nr I, tabela 2 nr 22 rozporządzenia 2016/403, poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że kwalifikacja stwierdzonego naruszenia w zakresie przypisania naruszeniu wagi odmiennej określonej w załączniku nr 3 u.t.d. od wagi naruszenia określonej w rozporządzeniu 2016/403 ma znaczenie przy prowadzeniu przez organ postępowań na podstawie art. 92a u.t.d., czyli do postępowań w przedmiocie nałożenia kary za naruszenie obowiązków i warunków przewozu drogowego, podczas gdy właściwa wykładnia wskazuje, że ocena czy stwierdzone przez organ naruszenia określone w załącznikach do u.t.d. wyczerpuje jednocześnie znamiona naruszeń określonych w rozporządzeniu 2016/403 i posiada tą samą wagę naruszenia ma znaczenie ale tylko w postępowaniu w przedmiocie utraty dobrej reputacji, czyli postępowaniach prowadzonych na podstawie art. 7d ust. 1 i 1a u.t.d., a tym samym prawidłowo wymierzono stronie karę pieniężną za czyn będący naruszeniem określonym w Ip. 6.3.8 zał. nr 3 do u.t.d.
Wobec powyższego organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ oświadczył, że żąda rozpoznania sprawy na rozprawie.
III
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła skarżąca, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie.
IV
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – a więc niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.
Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również podstaw do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku w świetle zarzutów kasacyjnych.
Wyniki przeprowadzonej kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku stanowią podstawę do sformułowania wniosku, że wniesiona skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie w zakresie podniesionych zarzutów, co stanowi przesłankę do wzruszenia orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Sądu pierwszej instancji kwestionującego zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 14 czerwca 2021 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który został podrobiony lub przerobiony (art. 92a ust. 1, zał. nr 3 Ip. 6.1.2. u.t.d.), naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy (zał. nr 3 Ip. 6.3.17. u.t.d.) oraz niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy (Ip. 6.3.8. zał. nr 3 u.t.d.). Sąd pierwszej instancji uznał zaskarżoną decyzję za niezgodną z prawem w tym ostatnim zakresie, tj. co do nałożenia kary w związku ze stwierdzonym naruszeniem niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy (Ip. 6.3.8. zał. nr 3 u.t.d.).
Na wstępie wskazać należy, że WSA we Wrocławiu do oceny sprawy przywołał przepisy rozporządzenia 2016/403 obowiązujące w chwili orzekania. Rozporządzenie 2016/403 zostało ogłoszone w brzmieniu pierwotnym 19 marca 2016 r. Nowelizacja rozporządzenia 2016/403 dokonana w 2022 r., weszła w życie dnia 23 maja 2022 r. i została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 129 z 3.05.2022, str. 22. Kontrola drogowa w niniejszej sprawie miała miejsca 17 listopada 2019 r., a organ wydał zaskarżoną decyzję w dniu 14 czerwca 2021 r. W związku z tym, skoro kontrola drogowa, jak i postępowanie zostało wszczęte i zakończone przed nowelizacją rozporządzenia 2016/403, to przepisy w nowym brzmieniu nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowanie ich w tej sprawie stanowiłoby naruszenie zakazu działania prawa wstecz.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadne są zarzuty skargi kasacyjnej podniesione w pkt 1) i 2) petitum skargi kasacyjnej, odnoszące się do wymierzonej skarżącej kary pieniężnej za naruszenie opisane w lp. 6.3.8 zał. nr 3 do u.t.d., tj. niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy. Zasadnie zarzucił organ, że Sąd pierwszej instancji w sposób nieuprawniony przyjął, że kwalifikacja stwierdzonego naruszenia w zakresie przypisania naruszeniu wagi odmiennej od wagi naruszenia określonej w rozporządzeniu 2016/403 ma znaczenie przy prowadzeniu przez organ postępowań na podstawie art. 92a u.t.d., czyli do postępowań w przedmiocie nałożenia kary za naruszenie obowiązków i warunków przewozu drogowego.
Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Jak z kolei wynika z ust. 7 tego artykułu - wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy.
Załącznik nr 3 do u.t.d. w istocie wskazuje, w odniesieniu do niektórych naruszeń, grupę naruszeń i wagę naruszeń (kolumna 4) według załącznika I do rozporządzenia 2016/403. W przypadku spornej pozycji 6.3.8. jest to grupa 2.17 z przypisaną wagą BPN. W załączniku I do rozporządzenia 2016/403 pod tą pozycją znajduje się: "zapisy nie zawierają symboli państw, których granice przekroczył kierowca w ciągu dziennego okresu pracy" z przypisaną wagą PN.
Zdaniem NSA, trzeba zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że na tej podstawie nie można jednak stwierdzić, że wystąpiła niezgodność polskiego prawa z prawem unijnym, skutkująca brakiem możliwości zastosowania odpowiedniego przepisu polskiej ustawy w celu wymierzenia kary pieniężnej.
Przypomnieć należy, że rozporządzenia unijne mają charakter generalny (ogólny), wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. W związku z powyższym normy zawarte w rozporządzeniach wiążą nie tylko państwa członkowskie, ale także jednostki (tj. osoby fizyczne i podmioty zbiorowe państwa członkowskiego). Należy zauważyć, że zasadniczo regulacje zawarte w unijnych rozporządzeniach powinny być kompletne, tak aby nie musiały być uzupełniane przez prawo krajowe. Istnieje zresztą ścisły zakaz stosowania krajowych środków prawnych o charakterze implementacyjnym (czy też transponującym) względem rozporządzeń. Wynika to także stąd, że w praktyce rozporządzenia mają być instrumentem unifikacji prawa (por. S. Biernat w: Źródła prawa Unii Europejskiej, [w:] Prawo Unii Europejskiej, (red.) J. Barcz, Warszawa 2004, s. 211, A. Bartosiewicz, Nowe unijne rozporządzenie wykonawcze VAT, PP 2011/7/12-19).
Już z samego tytułu rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 wynika, że uzupełnia ono rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1071/2009 - w odniesieniu do kwalifikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą doprowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego. W art. 1 ust. 3 tego rozporządzenia stwierdzono, że państwa członkowskie uwzględniają informacje na temat poważnych naruszeń, o których mowa w ust. 1 i 2, przy przeprowadzaniu krajowego postępowania administracyjnego w sprawie oceny dobrej reputacji. Z kolei w preambule do rozporządzenia (pkt 5) wskazano, że środki, które mają zostać przyjęte, są niezbędne, aby zapewnić przejrzystość, uczciwość i pewność prawa przy ocenie wagi naruszeń i ich konsekwencji dla dobrej reputacji przedsiębiorców transportowych lub zarządzającego transportem oraz (pkt 6), że przeprowadzenie pełnego krajowego postępowania administracyjnego w celu ustalenia, czy utrata dobrej reputacji stanowiłaby proporcjonalną reakcję w indywidualnym przypadku, jest jednak obowiązkiem właściwych organów państwa członkowskiego. Taka krajowa procedura kontroli powinna obejmować, w stosownych przypadkach, kontrole w siedzibie danego przedsiębiorcy. Przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji państwa członkowskie powinny brać pod uwagę postępowanie przedsiębiorstwa, jego zarządzających i wszystkich innych odpowiednich osób.
Podkreślenia wymaga jednak, że w rozpoznawanej sprawie nie podlega ocenie spełnienie dobrej reputacji przewoźnika drogowego, lecz naruszenie wymogów prawa w zakresie wpisów na kartę kierowcy danych dotyczących kraju - miejsca zakończenia pracy, za które przewidziana została kara pieniężna. Naruszenie to zostało sklasyfikowane w ustawie o transporcie drogowym i jednocześnie niesporne jest, że sankcjonuje niewykonanie obowiązku wyrażonego w prawie unijnym - zgodnie bowiem z art. 34 ust. 7 rozporządzenia 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym, kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Należy też zauważyć, że przypisane stronie naruszenie (lp.6.3.8) w załączniku nr 3 do u.t.d. zostało sklasyfikowane do grupy 6 - "Naruszenie przepisów o stosowaniu tachografów".
Dlatego ma rację autor skargi kasacyjnej, że ocena, czy stwierdzone przez organ naruszenie określone w załączniku do u.t.d. wyczerpuje jednocześnie znamiona naruszeń określonych w rozporządzeniu 2016/403 miałoby znaczenie, i niezgodność z prawem unijnym mogłaby być podnoszona, ale tylko w postępowaniu w przedmiocie utraty dobrej reputacji, o ile byłoby prowadzone zgodnie z art. 7d u.t.d. Nie jest to natomiast skuteczne w postępowaniu takim jak w niniejszej sprawie, tj. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. W odniesieniu do kar pieniężnych (ich wysokości) za naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego, UE nie wydała żadnego aktu prawa pochodnego regulującego te zagadnienia. W związku z tym ustanowienie reżimu prawnego w zakresie określenia naruszeń oraz wysokości wymierzanych za nie kar była suwerennym działaniem Państwa Polskiego, działającego w tym wypadku w obszarze nieuregulowanym postanowieniami prawa wspólnotowego.
Stwierdzone w niniejszej sprawie w toku kontroli drogowej naruszenie w postaci niedokonania wpisów dotyczących krajów rozpoczęcia i zakończenia przewozu mieści się dosłownym brzmieniu lp.6.3.8. dotyczącym niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy i taka kwalifikacja tego naruszenia została też trafnie uznana w orzecznictwie sądów administracyjnych za prawidłową (por. wyrok NSA z 11 lipca 2024 r. sygn. akt II GSK 275/24). Argumentacja zaś WSA powołana na uzasadnienie wyroku uchylającego tę decyzję dotycząca kwalifikacji naruszenia w kontekście dobrej reputacji wykracza poza zakres tej sprawy (por. wyroki NSA z: 23 września 2025, sygn. akt II GSK 1179/23; 11 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 1179/23).
Z tych przyczyn należało uznać za skuteczne zarzuty naruszenia prawa materialnego wyrażone w punkcie 1) i 2) petitum skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, skoro za usprawiedliwione należało uznać podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, na uwzględnienie zasługiwał wniosek o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Ponieważ istota sprawy była dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny uznał także za zasadne rozpoznać skargę, orzekając na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną Głównego Inspektora Transportu Drogowego, uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), zasądzając od skarżącego na rzecz organu 3800 zł, przy czym na kwotę tę składają się: równowartość uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej (200 zł) oraz wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnika organu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji (3600 zł).