Orzeczenie · 2025-12-17

II GSK 1008/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data

2025-12-17

NSAAdministracyjneWysokansa

ruch drogowyparkingniepełnosprawnioznakowanieznaki drogoweusuwanie pojazdówkosztykpaprawo administracyjne

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie, który oddalił jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. Sprawa dotyczyła ustalenia kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu, który został usunięty z miejsca parkingowego oznaczonego jako przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Skarżący podnosił, że usunięcie pojazdu było bezpodstawne, ponieważ miejsce to nie było prawidłowo oznakowane – brakowało znaku poziomego P-24, a jedynie znaki pionowe D-18a z tabliczką T-29. Argumentował, że znaki pionowe mają charakter informacyjny, a brak znaku poziomego uniemożliwia prawidłowe wyznaczenie miejsca. Organy administracji oraz WSA uznały, że oznakowanie pionowe jest wystarczające do wyznaczenia miejsca dla osób niepełnosprawnych, a oznakowanie poziome ma charakter uzupełniający i zwiększa jedynie komfort korzystania z miejsca. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, podzielił stanowisko WSA. Sąd podkreślił, że przepisy dotyczące znaków drogowych jasno rozróżniają rolę znaków pionowych (wyznaczających i nakładających obowiązki) od znaków poziomych (mających charakter akcesoryjny i zwiększających czytelność). Sąd wskazał, że obowiązek respektowania miejsc przeznaczonych dla niepełnosprawnych wynika przede wszystkim z przepisów ustawy, a nie z istnienia lub braku oznakowania poziomego. Znak D-18a z tabliczką T-29 jednoznacznie wyznacza obszar przeznaczony dla pojazdu osoby niepełnosprawnej. Sąd odrzucił również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, wskazując, że stan faktyczny był bezsporny, a spór dotyczył jedynie wykładni prawa. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Wysoka

Do czego można powołać

Interpretacja przepisów dotyczących oznakowania miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych, w szczególności znaczenia znaków pionowych i poziomych oraz podstaw do usunięcia pojazdu z takiego miejsca.

Ograniczenia stosowania

Dotyczy specyficznej sytuacji oznakowania miejsc dla niepełnosprawnych znakami pionowymi bez oznakowania poziomego.

Zagadnienia prawne (2)

Czy oznakowanie pionowe znakiem D-18a z tabliczką T-29 jest wystarczające do prawidłowego wyznaczenia miejsca postojowego przeznaczonego dla pojazdu osoby niepełnosprawnej, czy też wymagane jest dodatkowe oznakowanie poziome znakiem P-24?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, oznakowanie pionowe znakiem D-18a z tabliczką T-29 jest wystarczające do prawidłowego wyznaczenia miejsca postojowego przeznaczonego dla pojazdu osoby niepełnosprawnej. Oznakowanie poziome ma charakter uzupełniający i zwiększa jedynie czytelność oraz komfort korzystania z miejsca.

Uzasadnienie

Przepisy dotyczące znaków drogowych rozróżniają rolę znaków pionowych (wyznaczających i nakładających obowiązki) od znaków poziomych (mających charakter akcesoryjny). Obowiązek respektowania miejsc dla niepełnosprawnych wynika z ustawy, a znaki pionowe są wystarczające do jego egzekwowania. Brak oznakowania poziomego nie czyni wyznaczenia miejsca nieskutecznym.

Czy organ administracji publicznej prawidłowo ustalił stan faktyczny i zastosował przepisy prawa materialnego, wydając decyzję o ustaleniu kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu usuniętego z miejsca parkingowego dla niepełnosprawnych?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały przepisy prawa materialnego, a WSA zasadnie uznał spełnienie przesłanek do usunięcia pojazdu.

Uzasadnienie

Stan faktyczny (zaparkowanie pojazdu w miejscu oznaczonym znakami pionowymi jako dla niepełnosprawnych, brak karty parkingowej) był bezsporny. Spór dotyczył jedynie wykładni prawa. Organy administracji i WSA prawidłowo zinterpretowały przepisy dotyczące oznakowania dróg i podstaw usunięcia pojazdu.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Odrzucono skargę

Oddalono skargę kasacyjną.

Przepisy (14)

Główne

u.p.r.d. art. 130a § ust. 1 pkt 4

Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym

rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych art. § 52 § ust. 4, 6

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych

rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych art. § 92

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych

rozporządzenie w sprawie warunków technicznych art. Załącznik nr 2 § pkt 5.2.6, 5.2.9.2

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach

Pomocnicze

u.p.r.d. art. 8 § ust. 1 i 2

Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym

k.p.a. art. 75

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 77

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 80

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

p.p.s.a. art. 151