II GSK 1004/22

II GSK 1004/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek /sprawozdawca/
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /przewodniczący/
Grzegorz Dudar
Symbol z opisem
6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 2220/22 - Postanowienie NSA z 2025-05-14
V SA/Wa 2876/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-03-22
VI SA/Wa 1004/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-08-12
II GZ 327/21 - Postanowienie NSA z 2021-10-14
Skarżony organ
Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1061
art. 55(1)
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 944
art. 104a ust. 1 i ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Jan Pankiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Farmaceutycznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 2876/21 w sprawie ze skargi N.G. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 15 lutego 2021 r. nr POD.503.25.2020.WF.2 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz N.G. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 marca 2022 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2876/21, w sprawie ze skargi N.G. (dalej: skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej: GIF) z 15 lutego 2021 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Katowicach z 15 stycznia 2020 r. i umorzył postępowanie administracyjne.
Sąd wskazał, że Śląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny decyzją z 24 listopada 2014 r., udzielił J.P. i M.H. zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie [...], zlokalizowanej w B. przy ul. [...] (dalej: Apteka). Następnie Śląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie Apteki (zawiadomienie z 20 grudnia 2018r.) z powodu ustalenia w wyniku kontroli, że w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 7 listopada 2018 r. w ewidencji obrotu Apteki nie zaewidencjonowano 11068 produktów leczniczych zawierających pseudoefedrynę. W trakcie tego postępowania administracyjnego, decyzją z 16 kwietnia 2019 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny na podstawie art. 104a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 944; dalej: P.f.) przeniósł zezwolenie na prowadzenie Apteki na rzecz skarżącej, będącej nabywcą apteki na podstawie art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (obecnie: tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061; dalej jako: k.c.) (skarżąca nabyła sporną Aptekę 5 grudnia 2018 r. w trybie art. 551 k.c.). Organy w tej sprawie uznały, że skoro nabywca apteki ogólnodostępnej jako nowy adresat decyzji zezwalającej na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przyjmuje wszystkie warunki (prawa i obowiązki) zawarte w zezwoleniu, to jakkolwiek nie można na jego rzecz zarachować okoliczności lub stanów faktycznych będących udziałem zbywcy, to jednakże nabywcy można przypisać skutki prawne zachowań zbywcy zezwolenia, w tym obowiązek poniesienia odpowiedzialności w postaci utraty zezwolenia na prowadzenie apteki. Zdaniem organów inna wykładnia art. 104a ust. 1 P.f. mogłaby prowadzić do obchodzenia przepisów P.f. przewidujących sankcje za naruszenie warunków prowadzenia aptek.
Uchylając decyzje obu instancji Sąd wskazał, że nieprawidłowości dotyczące prowadzenia Apteki w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 7 listopada 2018 r., odnoszą się do działań osób odpowiedzialnych za prowadzenie Apteki w tym okresie, czyli J.P. i M.H. Stwierdzone zatem nieprawidłowości mogły mieć wpływ na rękojmię prawidłowego prowadzenia apteki przez te osoby. Organy Inspekcji Farmaceutycznej w żaden sposób nie wykazały natomiast, aby skarżąca miała jakikolwiek związek z tymi działaniami Apteki w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 7 listopada 2018 r., który mógłby w negatywny sposób rzutować na rękojmię prawidłowego prowadzenia apteki przez Skarżącą. Dlatego Sąd uznał, że organy Inspekcji Farmaceutycznej cofając Skarżącej zezwolenie na prowadzenie Apteki ze względu na niespełnienie warunku uzyskania tego zezwolenia ściśle związanego z osobą odpowiedzialną za działanie Apteki, na podstawie działań za które ponoszą odpowiedzialność osoby poprzednio odpowiedzialne za działania Apteki, naruszyły art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 P.f. poprzez ich zastosowanie. Sąd stwierdził, że organy naruszyły w niniejszej sprawie również art. 104a ust. 1 P.f. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że z przepisu tego wynika możliwość przeniesienia na nabywcę apteki i zezwolenia na jej prowadzenie skutków prawnych w postaci obowiązku poniesienia odpowiedzialności poprzez cofnięcie zezwolenia, za działania zbywcy apteki skutkujące tym, że zbywca przestał spełniać wymóg w postaci dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obie wydane w sprawie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oraz umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.
II.
GIF złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie GIF wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 i art. 104a ust. 1 pkt 1 i 2 P.f. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepisy te nie dają podstaw do cofnięcia w stosunku do nabywcy apteki ogólnodostępnej (w rozumieniu art. 551 k.c.) przeniesionego na jego rzecz zezwolenia na prowadzenie apteki, z powodu utraty rękojmi należytego prowadzenia apteki, w związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi w stosunku do zbywcy apteki - poprzedniego posiadacza zezwolenia na jej prowadzenie, a w konsekwencji błędną ocenę, że w stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do zastosowania 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 P.f., podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 i art. 104a ust. 1 pkt 1 i 2 P.f. dawała podstawy do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej z powodu utraty rękojmi, z uwagi na przypisanie nabywcy - obecnemu adresatowi zezwolenia na prowadzenie apteki, skutków prawnych zachowań poprzedniego posiadacza zezwolenia.
II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy uchybienia stwierdzone w stosunku do decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z 15 lutego 2021 r., znak: POD.503.25.2020.WF.2, i poprzedzającej ją decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z 15 stycznia 2020 r., znak: DNA.8521.341.2018(1), wiążące się z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.), nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem niekwestionowany w sprawie stan faktyczny dotyczący nieprawidłowości w prowadzeniu apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w B. przy ul. [...], związanych z obrotem produktami leczniczymi zawierającymi w składzie pseudoefedrynę, stanowił wystarczającą podstawę do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki z powodu utraty rękojmi jej należytego prowadzenia.
III. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania administracyjnego, gdy nie ma ku temu podstaw, ponieważ postępowanie nie jest bezprzedmiotowe. Powyższe naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziły do uchylenia odpowiadającej prawu i adekwatnej do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego wraz z poprzedzającą ją decyzją Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego i umorzenia postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy nie zachodziła jego bezprzedmiotowość.
Ponadto na podstawie art. 111 § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. GIF wniósł o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Farmaceutycznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 lutego 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1451/20, prowadzoną pod sygn. akt II GSK 1704/21, do łącznego rozpoznania.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
III.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie w całości, zasądzenie od organu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o przeprowadzenie rozprawy.
IV.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu skarżącego kasacyjnie organu co do tego, że błędna była dokonana przez Sąd wykładnia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt I petitum skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia Sądu, kwestionująca sposób odkodowania przez organ treści wskazanych regulacji prawnej ustawy Prawo farmaceutyczne, była prawidłowa.
Trafnie Sąd pierwszej instancji zakwestionował stanowisko organów i przyjętą przez organy koncepcję odpowiedzialności skarżącej, zakładającą z jednej strony, że skarżąca daje rękojmię należytego prowadzenia apteki (nie utraciła jej), i jednocześnie że skarżąca ponosi skutki utraty tej rękojmi przez swoich poprzedników prawnych, co do których niespornie ustalono, że naruszyli przepisy ustawy Prawo farmaceutyczne w czasie, gdy byli podmiotami prowadzącymi aptekę.
Taki pogląd organów trafnie Sąd pierwszej instancji zakwestionował. Przyjęty przez organy sposób rozumowania jest niekonsekwentny, jeżeli bowiem - co jest niesporne w tej sprawie i co zostało podkreślone przez organy - podstawą do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki była w tej sprawie utrata rękojmi należytego prowadzenia apteki, a jednocześnie uznano, że skarżąca nie utraciła tej rękojmi (powołano się na okoliczności, które wystąpiły zanim stała się podmiotem prowadzącym aptekę), to nie sposób znaleźć podstawy prawnej dla twierdzenia organów o zasadności cofnięcia skarżącej zezwolenia z powodu utraty rękojmi. A zatem przy takiej argumentacji, jakiej użyły organy w tej sprawie, trafnie Sąd pierwszej instancji zakwestionował obydwie decyzje i umorzył postępowanie uznając, że nie zachodziła podstawa do cofnięcia tego zezwolenia skarżącej.
W okolicznościach faktycznych, jakie zachodziły w tej sprawie, stanowisko organów jest niekonsekwentne i niezasadne. Art. 104a ust. 1 P.f. przewiduje, że organ zezwalający przenosi zezwolenie, o którym mowa w art. 99 ust. 1, na rzecz podmiotu, który nabył całą aptekę ogólnodostępną, w rozumieniu art. 551 k.c., od podmiotu, na rzecz którego zostało wydane zezwolenie, jeżeli:
1) nabywca apteki spełnia wymagania, o których mowa w art. 99 ust. 3, 3a, 4-4b i art. 101 pkt 2-5 oraz przyjmuje w pisemnym oświadczeniu wszystkie warunki zawarte w zezwoleniu;
2) adres prowadzenia apteki nie ulega zmianie.
Z kolei w art. 99 ust. 4a P.f. przewidziano, że podmiot prowadzący aptekę jest obowiązany zatrudnić osobę odpowiedzialną za prowadzenie apteki, o której mowa w art. 88 ust. 2 P.f., dającą rękojmię należytego prowadzenia apteki, a z art. 101 pkt 4 P.f. wynika, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. W art. 37ap ust. 1 pkt 2 P.f. przewidziano zaś, że organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku, gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu.
Podkreślenia wymaga, że w dniu 16 kwietnia 2019 r. organ wydał decyzję administracyjną o przeniesieniu na rzecz skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki na podstawie art. 104a ust. 1 i 2 P.f. Wydając tę decyzję dokonał więc rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której władczo orzekł o spełnianiu przez skarżącą przesłanek wymaganych ustawą do posiadania zezwolenia na prowadzenie apteki, w tym również organ przesądził zatem o tym, że skarżąca daje rękojmię należytego prowadzenia apteki. Wbrew bowiem twierdzeniu organu, uwzględniając przytoczone powyżej przepisy, nie mogłoby dojść do przeniesienia na rzecz skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki w sytuacji, gdyby nie dawała ona rękojmi należytego jej prowadzenia, gdyż jest to jeden z ustawowych wymogów. W przypadku decyzji przenoszącej zezwolenie na prowadzenie apteki organ zobowiązany jest sprawdzić spełnienie przez stronę warunków przewidzianych w ustawie i dopiero po stwierdzeniu ich spełnienia możliwe jest przeniesienie zezwolenia. Wynika to jednoznacznie z przytoczonych przepisów. Nie jest zatem zasadne twierdzenie organu po wydaniu przez niego decyzji o przeniesieniu na skarżącą zezwolenia na prowadzenie apteki, że nie mógł orzec inaczej i zmuszony był do przeniesienia zezwolenia na rzecz skarżącej, bo była to decyzja związana. W decyzji administracyjnej organ zawsze władczo rozstrzyga sprawę administracyjną, przesądzając o prawach lub obowiązkach strony. Pogląd organu, że zmuszony był automatycznie przenieść zezwolenie i że to, że wydał taką decyzję nie oznacza, że skarżąca spełniała wymóg rękojmi, jest całkowicie pozbawione podstaw prawnych. Wydanie decyzji zawsze bowiem wiąże się z władczym rozstrzygnięciem organu, a nie jedynie z poświadczeniem pewnych istniejących okoliczności faktycznych lub prawnych, i zawsze wymaga uprzedniego sprawdzenia przez organ czy spełnione zostały ustawowe wymogi umożliwiające wydanie takiej decyzji.
Jeżeli zatem w niniejszej organ przystępował do wydawania decyzji administracyjnej o przeniesieniu na skarżącą zezwolenia na prowadzenia apteki, mając wiedzę o tym, że toczy się postępowanie w sprawie cofnięcia tego zezwolenia wobec jej poprzedników prawnych, sam bowiem to postępowanie wszczął, to powinien był wziąć to pod uwagę rozstrzygając sprawę o przeniesienie zezwolenia na prowadzenie apteki, jeżeli chciał uniknąć sytuacji o której pisze w skardze kasacyjnej, tzn. uniknięcia odpowiedzialności przez podmioty prowadzące aptekę, które naruszyły obowiązujące przepisy Prawa farmaceutycznego. Skoro jednak w niniejszej sprawie organ wydał wobec skarżącej decyzję, mocą której przeniósł na nią zezwolenie, to znaczy, że rozstrzygnął sprawę administracyjną, w której władczo przesądził, że skarżąca spełnia wszystkie przesłanki wymagane przez art. 104a ust. 1 P.f. do wydania takiej decyzji. Oznacza to zatem, że organ ocenił i rozstrzygnął, że zachodzą podstawy do przeniesienia zezwolenia nadal przysługującego poprzednikom prawnym i że skarżąca spełnia przesłanki wymagane ustawą do uzyskania tego zezwolenia.
Mając powyższe na uwadze, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma zatem uzasadnienia prawnego pogląd organu przyjęty w zaskarżonej decyzji i powtórzony w skardze kasacyjnej, że przepisy Prawa farmaceutycznego dawały podstawę do cofnięcia skarżącej zezwolenia z powodu utraty rękojmi z uwagi na przypisanie jej jako nabywcy apteki skutków prawnych zachowań poprzednich posiadaczy zezwolenia.
Tej oceny nie zmienia też okoliczność, na którą organ powołał się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, to znaczy zawiadomienie skarżącej w toku postępowania administracyjnego o przeniesienie na jej rzecz zezwolenia, że toczy się też postępowanie o cofnięcie tego zezwolenia i że według organu skarżąca będzie w nim stroną. Przekazanie skarżącej takiej informacji nie zmienia oceny prawnej o wadliwości spornej w tej sprawie decyzji o cofnięciu skarżącej zezwolenia, nie zmienia bowiem ani regulacji prawnej, ani sposobu wykładni przytoczonych przepisów ustawy Prawo farmaceutyczne, które zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo w tej sprawie zinterpretował Sąd pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze, za niezasadny uznać należało zarzut skargi kasacyjnej dotyczący błędnej wykładni prawa materialnego przez Sąd.
Na uwzględnienie nie zasługiwał również drugi z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, tj. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. i w zw. z art. 7, art. 77 §1, art. 107 i art. 80 k.p.a. (punkt II petitum skargi kasacyjnej). Podkreślenia wymaga, że nie był sporny w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny dotyczący naruszenia Prawa farmaceutycznego przez poprzedników prawnych skarżącej w związku z wadliwym obrotem lekami. Ten stan faktyczny został ustalony przez organ i nie był kwestionowany przez skarżącą w niniejszej sprawie, co wyraźnie podkreślił także sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Niezrozumiałe jest zatem podniesienie w skardze kasacyjnej przez organ zarzutu, który powraca do okoliczności faktycznych związanych z nieprawidłowym obrotem lekami, które sam organ ustalił i które były w sprawie niesporne. Podkreślenia wymaga, że te zarzuty, które Sąd w zaskarżonym wyroku sformułował w odniesieniu do stwierdzonych naruszeń procesowych organu, dotyczyły zupełnie innej kwestii procesowej, to znaczy nieustalenia przez organ okoliczności faktycznej, że pomiędzy nabyciem przez skarżącą apteki a wydaniem wobec niej decyzji o przeniesieniu zezwolenia na prowadzenie apteki, skarżąca prowadziła tę działalność. Sąd zarzucił bowiem, że organ się na tę okoliczność powołał, ale jej nie ustalił. Sąd zakwestionował zatem brak ustaleń organu w tym zakresie. Tego jednak skarga kasacyjna nie podważa, ograniczając się w uzasadnieniu tego zarzutu do powoływania okoliczności faktycznych dotyczących stwierdzonych w wyniku kontroli naruszeń prawa przez poprzedników prawnych skarżącej. Z powodów zaś wskazanych powyżej - nie mógł być przez NSA uwzględniony zarzut procesowy koncentrujący się na ustaleniach stanu faktycznego w zakresie nieprawidłowości w prowadzeniu apteki nie przez skarżącą, lecz przez poprzedników prawnych skarżącej.
W konsekwencji niezasadny jest także podniesiony w punkcie III petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., wobec bowiem prawidłowego przyjęcia przez Sąd, że w tej sprawie nie było podstaw do cofnięcia skarżącej zezwolenia, zasadne było umorzenie postępowania administracyjnego.
Mając zatem na uwadze, że żaden z zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej nie był zasadny, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). Zasądzona kwota stanowi wynagrodzenie pełnomocnika organu, który reprezentował organ przed sądem pierwszej instancji, za udział w rozprawie przed NSA oraz sporządzenie i wniesienie w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedzi na skargę kasacyjną (por. uchwałę NSA z dnia 19 listopada 2012 r., sygn, akt II FPS 4/12).