II FZ 783/12

II FZ 783/12 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2012-09-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-08-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Wolf- Kalamala /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Koszty sądowe
Sygn. powiązane
I SA/Lu 127/12 - Wyrok WSA w Lublinie z 2012-03-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 111, art. 234 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, , , po rozpoznaniu w dniu 27 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. K. od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Lu 127/12 w zakresie ściągnięcia kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 9 grudnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 127/12, mocą którego zarządzono ściągnięcie od K. K. na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej.
Sąd wskazał na treść art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej P.p.s.a. - i stwierdził, że skarżący mimo stosownego wezwania nie uiścił opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. Podał, że wezwanie doręczono stronie 17 kwietnia 2012 r., a odpis wyroku wraz z uzasadnieniem 11 maja 2012 r., zaś skarżący opłaty nie uiścił.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący wskazał, że za zgodą stron Sąd sprawy z jego skarg na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 9 grudnia 2011 r. połączył do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia z uwagi na fakt, że sprawy te pozostają ze sobą w ścisłym związku (I SA/Lu 126/12, I SA/Lu 127/12, I SA/Lu 128/12, I SA/Lu 129/12). Sprawy te dotyczą tego samego przypadku odnoszącego się do różnych lat podatkowych, a podczas rozprawy wydano wspólne uzasadnienie do wszystkich spraw, więc skarżący uiścił jedną, wspólną opłatę dla wszystkich skarg.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne.
Wbrew twierdzeniu skarżącego w protokole rozprawy brak śladu, by niniejszą sprawę połączono wraz z trzema innymi do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia (karta 47 akt). Wniosek o takim połączeniu nie wypływa też z sentencji ani z uzasadnienia wyroku z dnia 30 marca 2012 r. (karta 49 akt). Sentencja wyroku nie pozostawia wątpliwości, że wyrok dotyczy wyłącznie sprawy o sygn. akt I SA/Lu 127/12, w przedmiocie skargi strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 9 grudnia 2011 r., Nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. Zarządzenie połączenia kilku spraw do wspólnego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia musi nastąpić formalnie, zgodnie z art. 111 P.p.s.a., co w tej sprawie nie miało miejsca.
Stąd też jakiekolwiek dywagacje co do skutków prawnych połączenia spraw sądowoadministracyjnych do wspólnego rozpoznania lub rozstrzygnięcia, w tym skutków w zakresie kosztów sądowych, są nieistotne i nie mają wpływu na wynik sprawy.
Nie może budzić wątpliwości, że w każdej ze wskazanych spraw sądowoadministracyjnych z osobna skarżący był obowiązany uiścić opłatę kancelaryjną za odpis wyroku wraz z uzasadnieniem.
Mając na uwadze powyższe, ze względu na nieuiszczenie przez skarżącego opłaty mimo prawidłowego wezwania, Przewodniczący Wydziału I Sądu pierwszej instancji miał podstawy do zastosowania w sprawie art. 234 § 2 P.p.s.a., co skutkować musi oddaleniem zażalenia w tej sprawie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.