II FZ 711/17

II FZ 711/17 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2017-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-10-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jolanta Sokołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Ke 309/17 - Wyrok WSA w Kielcach z 2018-02-22
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 86 par. 1, art. 87 par. 1, art. 87 par. 2, art. 88
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 31 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 309/17 którym odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 9 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2011 postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 309/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił wniosek E. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 9 marca 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2011.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:
Postanowieniem z dnia 3 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę M. D., I. D., J. C. i E. Z., z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia. Odpis ww. postanowienia został doręczony E. Z. (dalej jako: "skarżąca") 6 lipca 2017 r. W dniu 13 lipca 2017 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podnosząc, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, ponieważ w okresie od 12 do 18 kwietnia 2017 r. towarzyszyła jej niedyspozycyjność zdrowotna (dolegliwości bólowe w okolicach klatki piersiowej i duże nadciśnienie tętnicze) uniemożliwiająca napisanie skargi i jej wniesienie. W dniu 19 kwietnia 2017 r. skarżąca udała się do lekarza, który w wystawionym zaświadczeniu potwierdził opisaną niedyspozycyjność zdrowotną skarżącej, na dowód czego do sprawy o sygn. akt I SA/Ke 314/17 przedłożyła zaświadczenie lekarskie.
Sąd pierwszej instancji odrzucił wniosek skarżącej z uwagi na złożenie go z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako: "P.p.s.a."). W pierwszej kolejności wyjaśnił, że wniosek o przywrócenie terminu badany jest dwuetapowo. Najpierw ocenia się, czy został złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, a dopiero w kolejnym etapie bada się, czy wskazywana przez stronę przyczyna uchybienia terminowi była niezawiniona. W niniejszej sprawie, jak to zostało wskazane w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, przeszkodą, która uniemożliwiła dotrzymanie terminu do złożenia skargi była choroba. Z załączonego do sprawy o sygn. akt I SA/Ke 314/17 zaświadczenia lekarskiego wynika, że skarżąca w dniu 19 kwietnia 2017 r. zgłosiła się po pomoc lekarską z powodu ogólnego złego samopoczucia, skoków ciśnienia tętniczego i bólów w klatce piersiowej. Bezsporne ponadto jest, że 19 kwietnia 2017 r. skarżąca złożyła skargę. Z powyższego wynika więc, że przyczyna uchybienia terminu (choroba) ustała w dniu 18 kwietnia 2017 r. W konsekwencji siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi zaczął biec od 19 kwietnia 2017 r. i upływał 25 kwietnia 2017 r. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek skarżącej złożony w dniu 13 lipca 2017 r. jest spóźniony, został bowiem złożony po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Pismem z dnia 14 sierpnia 2017 r. skarżąca wniosła zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu z dnia 31 lipca 2017 r. zarzuciła obrazę art. 87 § 2 P.p.s.a., polegającą na przyjęciu, że skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazała okoliczności, które zdaniem Sądu nie uprawdopodobniły braku winy w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu, a wskazana przyczyna korzystania z pomocy lekarskiej w dniu 19 kwietnia 2017 r., towarzysząca dalej niedyspozycyjność, wysokie ciśnienie i odczuwana bolesność w klatce piersiowej pozostają w sprzeczności z jej twierdzeniem, ze wskazywała chorobę od 20 marca do 19 kwietnia 2017 r., w czym była niekonsekwentna i czym nie dochowała aktów staranności, wobec złożenia w dniu 13 lipca 2017 r. nowej skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodobniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zanim jednak sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 P.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Celem ustalenia czy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z zachowaniem siedmiodniowego terminu wskazanego w art. 87 § 1 P.p.s.a., konieczne jest określenie momentu ustania przyczyny jego uchybienia.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że we wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wskazywała, że w okresie od 12 do 18 kwietnia 2017 r. towarzyszyły jej poważne dolegliwości bólowe w okolicach klatki piersiowej i duże nadciśnienie tętnicze, które całkowicie wyłączyły ją z aktywności ruchowej. W dniu 19 kwietnia 2017 r. skarżąca udała się do lekarza, który w wystawionym zaświadczeniu potwierdził niedyspozycyjność zdrowotną skarżącej. W tym samym dniu skarżąca złożyła skargę na decyzję SKO z dnia 9 marca 2017 r.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, iż skarżąca uchybiła terminowi do złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Skoro bowiem, choroba skarżącej, która stanowiła przeszkodę do dokonania czynności w terminie, trwała w okresie od 12 do 18 kwietnia 2017 r., to tym samym należało uznać, że z końcem tego terminu ustała przyczyna jego uchybienia. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji wskazał, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. zaczął biec w dniu 19 kwietnia 2017 r. i upłynął w dniu 25 kwietnia 2017 r. W tej sytuacji nie ma wątpliwości, że wniosek skarżącej złożony w dniu 13 lipca 2017 r. był spóźniony, a więc zasadne było jego odrzucenie.
Odnosząc się do zarzutu podniesionego w zażaleniu wskazać należy, że w realiach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji nie był w ogóle uprawniony do oceny braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia skargi na decyzję SKO. Jak to już zostało podniesione, zanim sąd przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest ustalić czy wniosek nie jest spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny. W przypadku wystąpienia jednej z ww. okoliczności, sąd odrzuca wniosek na posiedzeniu niejawnym. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.