II FZ 71/12

II FZ 71/12 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2012-03-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-01-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Krzymień /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Sygn. powiązane
I SA/Bd 833/11 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 2011-12-09
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 247
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 833/11 w zakresie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. S. na wezwanie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia 9 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie złożenia wyjaśnień postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 833/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę J. S. na wezwanie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia 9 września 2011 r. w przedmiocie złożenia wyjaśnień skierowane do S. S. reprezentującego "J. –T." spółka z o.o. w likwidacji. Tym samym postanowieniem Sąd I instancji oddalił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jak wskazano w uzasadnieniu orzeczenia, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 7 listopada 2011 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Spółki "J.-T." przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie pouczono stronę o treści art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej w skrócie "p.p.s.a." W odpowiedzi na wezwanie Skarżący nadesłał pełnomocnictwo udzielone przez S. S. Prezesa Zarządu "J.-T." Sp. z o.o. w likwidacji upoważniające J. S. do podejmowania w jego imieniu wszelkich czynności faktycznych oraz prawnych, w szczególności sprawach administracyjnych, sądowoadministracyjnych, karnych oraz cywilnych włącznie z odbieraniem wszelkiej korespondencji. Sąd I instancji skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., bowiem uznał, iż Skarżący nie uzupełnił jej braków formalnych w wyznaczonym terminie, tj. nie wykazał, że jest osobą, która mieści się w krągu osób, o których stanowi art. 35 § 2 p.p.s.a. Z nadesłanych dokumentów nie wynikało bowiem, że J. S. jest pracownikiem J.-T. sp. z o.o.
W zakresie natomiast odmowy przyznania prawa pomocy Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu orzeczenia, skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie nieuzupełnienie braku formalnego skargi spełnia powyższą przesłankę, z uwagi na to, że skarżący upatruje swojego uprawnienia do działania w imieniu spółki w powiązaniach rodzinnych, gdy tymczasem nie można być spokrewnionym z osobą prawną.W takich okolicznościach – zdaniem Sądu I instancji – skarga jest skargą oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.
W zażaleniu na postanowienie w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy Skarżący wniósł o jego zmianę poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. W uzasadnieniu powyższego żądania wskazano, iż Skarżący nie podziela wykładni zastosowanej przez Sąd I instancji o niedopuszczalności jego skargi na akt administracyjny organu administracji publicznej I instancji. Odwołując się ogólnie do stanowiska doktryny i niejednolitego orzecznictwa sądowoadministracyjnego (bez wskazania konkretnych publikacji ani orzeczeń) Skarżący zarzucił, iż istnieje uzasadniona obawa, że został pozbawiony prawa do sądu poprzez brak merytorycznego rozpoznania jego skargi na wezwanie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia 9 września 2011 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do powołanego przez Sąd I instancji art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu postanowienia z dnia 9 grudnia 2011 r., w orzecznictwie i piśmiennictwie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2004, s. 320-321) przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona (np. postanowienia NSA: z dnia 19 sierpnia 2009 r., I OZ 788/09, LEX nr 552419; z dnia 28 stycznia 2009 r., I OZ 35/09 LEX nr 551912; z dnia 4 czerwca 2008 r., II OZ 561/08, LEX nr 494352). Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie.
W rozpatrywanej sprawie zasadnie Sąd I instancji uznał, iż skarga Strony jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Wzywając Skarżącego do przedłożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Spółki pouczono J. S. o treści art. 35 p.p.s.a. Skarżący upatruje bowiem swojego uprawnienia do działania w imieniu Spółki w powiązaniach rodzinnych, a – jak słusznie wskazano w uzasadnieniu postanowienia z dnia 9 grudnia 2011 r. – nie można być spokrewnionym z osobą prawną.
Zauważyć ponadto należy, iż pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia 9 września 2011 r. w przedmiocie złożenia wyjaśnień bez wątpienia nie jest czynnością, której prawidłowość podlega ocenie sądu administracyjnego w drodze odrębnej skargi (art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.).
Wobec wykazania, że zaskarżone postanowienie oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym nie narusza prawa, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. – postanowił jak w sentencji.