II FZ 546/11

II FZ 546/11 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2011-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-09-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Dumas /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Koszty sądowe
Sygn. powiązane
I SA/Gl 742/11 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2011-11-21
II FSK 2036/12 - Postanowienie NSA z 2012-10-08
II FZ 354/12 - Postanowienie NSA z 2012-05-18
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 49 § 1, art. 218, art. 231
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
§ 1 pkt 4
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Dumas, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "A." sp. z o.o. z siedzibą w B. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 742/11 w zakresie wpisu od skargi w sprawie ze skargi "A." sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 15 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od gier za marzec 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2011 r., I SA/Gl 742/11, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał "A." sp. z o.o. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 15 czerwca 2011 r. w kwocie 2.177,00 zł. Jako podstawę prawną zarządzenia powołano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.), oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej rozporządzenie).
Na powyższe zarządzenie skarżąca Spółka wniosła zażalenie, domagając się jego uchylenia w całości i zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarządzeniu zarzucono naruszenie § 1 pkt 3 oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu wpisu stosunkowego, podczas gdy ze względu na charakter sprawy od skargi należny jest wpis stały.
W uzasadnieniu zażalenia Spółka podniosła, że zaskarżona decyzja, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty, nie przyznaje podatnikowi żadnych praw ani obowiązków. Nie zmienia więc jego sytuacji w stosunku do tej przed wszczęciem procedury nadpłatowej. Nie istnieje zatem obowiązek podatnika bądź uprawnienie organu, wyrażone kwotą pieniężną, który można by traktować jako przedmiot sporu. Przedmiotem tym bowiem jest w istocie pewna zasada, dotycząca zasadności stanowiska podatnika na podstawie podniesionych przyczyn powstania nadpłaty. W sprawach dotyczących odmowy stwierdzenia nadpłaty spór nie sprowadza się bowiem do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej, a dotyczy ustalenia istnienia bądź nieistnienia określonych ustawowo przesłanek uzasadniających stwierdzenie nadpłaty.
Niezależnie od powyższego strona wywiodła, że nawet gdyby nie uwzględnić powyższego stanowiska, to i tak zaskarżone zarządzenie należy uznać za przedwczesne. Zastosowana bowiem w sprawie procedura sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia z art. 218 P.p.s.a. może mieć miejsce dopiero w przypadku, gdy Przewodniczący dysponuje tą wartością podaną przez stronę i budzi ona jego wątpliwości. W niniejszej sprawie spółka nie podała zaś wartości przedmiotu zaskarżenia, zatem najpierw należało wezwać ją do uzupełnienia braków skargi, w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Nie ma racji strona skarżąca wywodząc, że w sprawach dotyczących stwierdzenia nadpłaty spór nie sprowadza się do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej. Występując do organu podatkowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty strona domaga się konkretnej kwoty tyle tylko, że w odróżnieniu od decyzji wymiarowej (nakładającej obowiązek zapłaty) kwota ta została już uiszczona, a podatnik kwestionując wysokość zapłaconego podatku ubiega się o jego zwrot. W ocenie Sądu odwoławczego nie budzi zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie należny jest od skargi wpis stosunkowy, którego wysokość zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem (art. 231 w zw. z art. 233 P.p.s.a. oraz § 1 rozporządzenia). Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. chociażby postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 lipca 2011 r., II FZ 299-304/11, II FZ 314/11; 29 czerwca 2011 r., II FZ 273-274/11, II FZ 253/11, II FZ 282/11 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie organy podatkowe odmówiły skarżącej stwierdzenia nadpłaty w kwocie 217.673,00 zł należny wpis od skargi, wyliczony zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia wynosi 2.177,00 zł. Taka też kwota została wskazana w zaskarżonym zarządzeniu.
Sąd stwierdza przy tym, że w aktach sprawy brak jest odrębnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie sprawdzenia wysokości wpisu, które powinno było zostać wydane, stosownie do art. 218 P.p.s.a. Przewodniczący nie wezwał też Spółki do zweryfikowania wskazanej w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Z treści skargi wynika jednakże, że strona kwestionuje zaskarżoną decyzję w całości. Nie ulega zatem wątpliwości, że sporna jest cała wskazana wyżej kwota nadpłaty. Ponadto błędne wskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia (jako "brak" tej wartości) nie jest tym samym, co jej niewskazanie. Z tych powodów uchybienie przez Przewodniczącego art. 218 P.p.s.a. nie miało wpływu na prawidłowość kwestionowanego w sprawie wezwania.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a