II FZ 460/16

II FZ 460/16 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2016-08-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-07-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jolanta Sokołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Gd 287/16 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2016-10-18
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 par. 3, art. 134 par. 1, art. 141 par. 4, art. 163 par. 1 - par. 2, art. 166.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska, , , po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 287/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 30 listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 287/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił R. J. (dalej jako: "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 30 listopada 2015 r. w przedmiocie nałożenia kary porządkowej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący wraz ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku w przedmiocie nałożenia kary porządkowej, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, argumentując, że za wstrzymaniem wykonania przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podał również, że jego sytuacja materialna wynika z akt postępowań prowadzonych przez Dyrektora Izby Skarbowej oraz rozpoznawanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarżący nie wykazał, że zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżanego postanowienia. Strona w żaden sposób nie uzasadniła bowiem zasadności wydania przez Sąd tego rodzaju rozstrzygnięcia. Za takie nie można bowiem uznać powołanie się na ogólną przesłankę wskazaną w treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: "p.p.s.a."). Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez Sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym strony. Skarżący takich danych nie przedłożył, dlatego Sąd nie miał możliwości zweryfikowania czy wykonanie postanowienia polegającego na nałożeniu obowiązku zapłaty kary porządkowej, wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wbrew stanowisku skarżącego w aktach sprawy brak jest danych odnoszących się do jego sytuacji majątkowej, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005).
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia doradcy podatkowego). W zażaleniu podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
1) art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na:
a) braku rozstrzygnięcia w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania dotyczącego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.,
b) bezzasadnej odmowie wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku,
2) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu przez Sąd I instancji dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy i wniosku o wstrzymanie wykonania m.in. w zakresie dotyczącym postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.,
3) art. 163 § 1 - § 2 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu przez Sąd I instancji nieprawidłowego uzasadnienia skarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że za wstrzymaniem wykonania postanowień organów podatkowych przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawidłowo wskazał, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest uprawdopodobnienie przez skarżącego, że w związku z wykonaniem tego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W analizowanej sprawie skarżący nie wskazał na jakiekolwiek zagrożenia wynikające z wykonania postanowienia o nałożeniu na niego kary porządkowej. Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że uzasadnieniem dla wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego nie może być jedynie powołanie się na ogólną przesłankę wskazaną w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący w uzasadnieniu wniosku wskazał jedynie, że jego sytuacja materialna wynika z akt postępowania prowadzonego przez Dyrektora Izby Skarbowej oraz z rozpoznawanych przez Sąd I instancji spraw, jak również z deklaracji podatkowych będących w posiadaniu organów podatkowych, a tym samym z dokumentów znanych z urzędu. Skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów wskazujących na wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Nie jest rolą sądu poszukiwanie takich dowodów. Powinny być one przedstawione wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania postanowienia. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą (postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 - treść postanowienia dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, zgodnie z którym wniosek o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (postanowienie NSA z 2 października 2015 r., sygn. akt II OZ 910/15 - treść postanowienia dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bez wskazania konkretnych danych obrazujących aktualną na dzień złożenia wniosku sytuację skarżącego nie jest bowiem możliwe dokonanie przez Sąd oceny, czy zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania spornego postanowienia. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. postanowienia NSA: z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 czy z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 - treść orzeczeń dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie odmówił wstrzymania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej.
Wbrew zarzutom zażalenia sąd I instancji nie naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez brak rozstrzygnięcia w zakresie wniosku o wstrzymanie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. Po pierwsze przepis ten stanowi o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (a nie każdego wydanego w toku postępowania instancyjnego), zaś w niniejszej sprawie zaskarżone zostało postanowienie w przedmiocie nałożenia kary porządkowej. Po drugie wstrzymanie wykonania aktu zaskarżonego do sądu skutkuje wstrzymaniem wykonania aktu go poprzedzającego. Istotne jest więc wstrzymanie aktu organu I instancji, gdy nastąpiło wstrzymanie aktu wydanego na skutek rozpoznania środka zaskarżenia od tego wydanego w I instancji. Jeśliby zatem sąd I instancji zdecydował o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia, to skutek tego rozstrzygnięcia dotyczyłby również postanowienia poprzedzającego. W przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu występuje sytuacja odwrotna, to znaczy wstrzymaniu wykonania nie ulega też akt poprzedzający.
W ocenie NSA nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, że Sąd I instancji zaniechał dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy i wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut dotyczący nieprawidłowego uzasadnienia skarżonego postanowienia. Sąd należycie wyjaśnił przyczyny, które legły u podstaw odmowy wstrzymania wykonania postanowienia, przytoczył podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz odniósł się do okoliczności przedmiotowej sprawy.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.