II FZ 383/18

II FZ 383/18 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2018-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-06-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Wrzesińska- Nowacka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Sygn. powiązane
III SA/Wa 1576/17 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2017-12-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 178 w zw. z art. 198
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 1576/17 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1576/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie J. J. (dalej: "skarżący) na postanowienie tego Sądu z dnia 29 grudnia 2017 r. odrzucające skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA wskazał, że pismem z dnia 24 kwietnia 2017 r. skarżący złożył do tego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. WSA postanowieniem z dnia 29 grudnia 2017 r. odrzucił skargę skarżącego z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braku formalnego skargi poprzez jej własnoręczne podpisanie lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 10 stycznia 2018 r. Został on jednocześnie pouczony, iż na powyższe postanowienie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 7 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem, za pośrednictwem Sądu. Termin do złożenia zażalenia upływał zatem z dniem 17 stycznia 2018 r., natomiast skarżący złożył zażalenie w dniu 18 stycznia 2018 r., t.j. z uchybieniem terminu do jego wniesienia, dlatego podlegało ono odrzuceniu.
Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł zażalenie, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych. Podniósł, że faktyczną datą odebrania przez niego przesyłki z postanowieniem Sądu, była data 11 stycznia 2018 r., a nie jak wskazano w postanowieniu 10 stycznia 2018 r. Na dowód swoich twierdzeń skarżący załączył pisemne oświadczenie kontrolera Urzędu Pocztowego P. [...] oraz wydruk z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej, dokumentujące fakt odebrania przez skarżącego przesyłki w dniu 11 stycznia 2018 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
W świetle art. 178 w związku z art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej jako "p.p.s.a.") wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełnia w wyznaczonym terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odrzucenie przez Sąd I instancji zażalenia skarżącego jako wniesionego z uchybieniem terminu było działaniem zgodnym z przywołanymi przepisami prawa. Należy bowiem wskazać, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29 grudnia 2017 r. zostało podjęte przez skarżącego w dniu 10 stycznia 2018 r. Świadczy o tym zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 91 akt), na którym widnieje podpis osoby odbierającej przesyłkę wraz z datą 10 stycznia 2018 r., jak również podpis osoby wydającej przesyłkę z tą samą datą.
Należy wyjaśnić, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (tak też NSA w postanowieniu z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt II FZ 15/18 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające. W niniejszej sprawie skarżący próbował obalić domniemanie prawdziwości i zgodności zwrotnego potwierdzenia odbioru pisemnym oświadczeniem kontrolera Urzędu Pocztowego oraz wydrukiem z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej. Należy jednak zauważyć, że oba te pisma odnoszą się do innej przesyłki, o innym numerze aniżeli przesyłka zawierająca odpis postanowienia z dnia 29 grudnia 2017 r. Również ze strony internetowej Poczty Polskiej "śledzenie przesyłek", wynika, że przesyłka zawierająca odpis postanowienia o odrzuceniu skargi, została doręczona w dniu 10 stycznia 2018 r.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że Sad pierwszej instancji słusznie uznał zażalenie za wniesione z uchybieniem terminu, przez co zobligowany był do zastosowania przepisu art. 178 p.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.