II FZ 247/10

II FZ 247/10 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2010-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-05-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Maria Świderska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Koszty sądowe
Sygn. powiązane
II FZ 429/09 - Postanowienie NSA z 2009-10-29
I SA/Ol 122/09 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2010-03-24
II FZ 254/09 - Postanowienie NSA z 2009-07-14
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 250
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 212 poz 2075
§ 2 ust. 1 pkt 1 lt. a-g, § 3 ust. 1,
Rozporządzenie MInistra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu  przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z  urzędu
Sentencja
Dnia 25 czerwca 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 marca 2010 roku sygn. akt I SA/Ol 122/09 w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 26 stycznia 2009 roku nr [...] w przedmiocie: podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyznał skarżącemu S. K. prawo pomocy w zakresie częściowym w postaci ustanowienia doradcy podatkowego.
Na rozprawie reprezentujący skarżącego doradca podatkowy złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu, powiększonego o kwotę podatku VAT co daje kwotę 8.784 zł. Jednocześnie nie wniósł o zwrot opłaty od pełnomocnictwa procesowego w wysokości 17 zł.
Rozstrzygając powyższy wniosek w wyroku z dnia 24 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyznał pełnomocnikowi skarżącego kwotę 7.200 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. W uzasadnieniu wskazano, że wysokość wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu ustalono w oparciu o przepisy § 2 ust. 1 pkt 1 lit. g oraz § 3 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 212, poz. 2075)- dalej "rozporządzenie w sprawie wynagrodzenia", które nie przewidują jego powiększania o podatek VAT.
W zażaleniu na to postanowienie doradca podatkowy, na podstawie art. 194 § 1 pkt 9 oraz art. 227 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego[...]. W uzasadnieniu podniósł, iż na rozprawie przez sądem I instancji wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości 8.784 zł, a jego wysokość uzasadnił powiększeniem stawki minimalnej o należy podatek VAT. Podkreślił, że wnioskowana kwota nie przekraczała 150 % kwoty wynagrodzenia przewidzianego w § 2 powołanego rozporządzenie. Końcowo podkreślił, iż stosowne przepisy dotyczące korporacji adwokackiej i radcowskiej zawierają uregulowania zobowiązujące sądy do podwyższania przyznawanego wynagrodzenia o należny podatek od towarów i usług.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jest zasadne.
Stosownie do treści art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego [...], koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 2, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Z kolei § 2 ust. 1 pkt 1 lt. a-g powołanego rozporządzenia określają stawki minimalne, jakie przyznaje się pełnomocnikowi – doradcy podatkowemu uczestniczącemu w sprawie toczącej się przed sądem administracyjnym I instancji, w sprawie w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Wysokość wynagrodzenia, o którego przyznanie wniósł w niniejszej sprawie ustanowiony w ramach prawa pomocy doradca podatkowy reprezentujący skarżącego tj kwota 8.784 zł mieści się w widełkach zakreślonych w niniejszej sprawie przepisem § 2 ust. 1 pkt 1 lit. g powołanego rozporządzenia.
W sytuacji gdy wartość przedmiotu sprawy wynosi ponad 200.000 zł wysokość opłaty za czynności doradcy podatkowego z urzędu ustanowionego w ramach prawa pomocy wynosi od 7.200 zł do maksymalna 10.800 zł. W rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego [...] brak jest przy tym uregulowania nakazującego sądowi zasadzającemu opłatę ze czynności z tytułu zastępstwa prawnego brać pod uwagę niezbędny nakład pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Wobec powyższego brak jest dla sądu także uprawnienia do kwestionowania wysokości wynagrodzenia, którego przyznania domaga się doradca podatkowy o ile mieści się ono w granicach zakreślonych przepisami § 3 ust. 1 pkt 1 i § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Stąd też mieszczący się we wskazanych granicach wniosek doradcy podatkowego o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu uznać należy za wiążący dla sądu w zakresie wysokości żądanej należności.
Powyższe nie zmienia faktu, że jak trafnie wskazał sąd I instancji przepisy § 2 ust. 1-4 oraz § 3 ust. 1- 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego [....] nie przewidują uregulowania analogicznego, do zamieszczonego w § 2 ust.3 rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), czy w § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zm.) nakazującego sądowi podwyższenie opłaty o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, a wobec powyższego doradca podatkowy zobowiązany będzie uiścić stosowny podatek od przyznanego mu wynagrodzenia we wnioskowanej wysokości.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.