II FZ 165/13

II FZ 165/13 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2013-04-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-03-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Płusa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Koszty sądowe
Sygn. powiązane
I SA/Wr 1105/12 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2012-12-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 199, art. 200, art. 201, art. 203, art. 204, art. 205, art. 209
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Dnia 26 kwietnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Płusa, , , po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 1105/12 w przedmiocie kosztów postępowania w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 24 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1105/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek o zwrot kosztów podróży w sprawie ze skargi J. P. – dalej jako "Skarżący", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 24 maja 2012 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r.
Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, iż Skarżący po wyroku oddalającym skargę, wniósł o zwrot kwoty 50,14 zł tytułem kosztów podróży na rozprawę, odbytą prywatnym samochodem.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji powołał się na art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a." i wskazał, iż z zgodnie z treścią tego przepisu Skarżącemu przysługiwałby zwrot kosztów postępowania sądowego, gdyby na skutek wniesionej skargi decyzja organu podatkowego została uchylona.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wskazał, iż we wniosku wniósł o zasądzenie kosztów sądowych a nie kosztów postępowania i wniósł o zwrot poniesionych wydatków – kosztów podróży.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadą jest, że strony postępowania przed sądem administracyjnym ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej – art. 199 P.p.s.a. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami, zostały ściśle unormowane w przepisach art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a., poprzez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami z tym, jakim orzeczeniem kończy się postępowanie sądowe. Z kolei art. 209 P.p.s.a. jednoznacznie stanowi, w jakich przypadkach sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania między stronami. W myśl wskazanego wyżej art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, iż zwrot kosztów postępowania sądowego przysługiwałby Skarżącemu gdyby zaskarżona decyzja została oddalona. Jak wynika z powyższego brak jest przepisu, który dawałby podstawę do zwrotu kosztów postępowania sądowego w przypadku gdy strona przegra spór sądowy jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, iż wnosił o zasądzenie kosztów sądowych a nie kosztów postępowania sądowego wskazać należy, iż zgodnie z art. 205 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Z treści tego przepisu jasno wynika, że kosztów postępowania należą m.in. koszty sądowe oraz koszty przejazdów.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.