II FSK 932/22

II FSK 932/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Dumas /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Kandut
Małgorzata Wolf- Kalamala
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I SA/Wr 902/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2022-04-05
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżony wyrok i interpretację indywidualną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1800
art. 17 ust. 1 pkt 34
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
Dz.U. 2019 poz 482
art. 12 ust. 1
Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 57a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 14c par. 1 i 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia WSA (del.) Krzysztof Kandut, Protokolant Aleksander Polak, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej A sp. z o.o. z siedzibą w B od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 902/21 w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w B na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 czerwca 2020 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.173.2020.1.PC w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 czerwca 2020 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.173.2020.1.PC 3) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz A sp. z o.o. z siedzibą w B kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1.1. Wyrokiem z 5 kwietnia 2022 r. (sygn. akt I SA/Wr 902/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A sp. z o.o. z siedzibą w B – nazywanej dalej "Spółką", na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 czerwca 2020 r. (znak 0111-KDIB1-3.4010.173.2020.1.PC) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.
1.2. Przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że Spółka złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. We wniosku tym Spółka wskazała, że na podstawie zezwolenia prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 865 ze zm.; dalej jako "u.p.d.o.p.") dochody z działalności strefowej są wolne od podatku.
Dalej Spółka wyjaśniła, że jej zakład położony w SSE został uszkodzony na skutek eksplozji i pożaru. Uszkodzenia te uniemożliwiały kontynuowanie produkcji w pełnym zakresie, stąd też Spółka poniosła koszty związane z alternatywną produkcją, w okresie, w którym nie mogła korzystać w pełni ze swojego zakładu produkcyjnego.
W związku z powyższym Spółce zostało wypłacone odszkodowanie obejmujące między innymi zewnętrzne koszty zamówień oraz outsourcingu, koszty transportu, usług pomocniczych oraz uszkodzonych zapasów. Z uwagi na to, że wnioskodawca zorganizował alternatywną produkcję, nie wystąpiła okoliczność utraty zysku, albowiem nie wystąpiła rzeczywista utrata produkcji (sprzedaży). Wobec tego nie przyznano stronie w tym zakresie odszkodowania.
Na tym tle Spółka zadała pytanie: czy wspomniane odszkodowanie stanowi dla Spółki przychód (dochód) osiągnięty w ramach działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie otrzymanego zezwolenie, a co za tym idzie, czy korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.?
Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych oraz interpretacji indywidualnych wydanych w podobnych sprawach, Spółka stwierdziła, że odszkodowanie uzyskane przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność na podstawie zezwolenia na terenie specjalnej strefy ekonomicznej jest dochodem bezpośrednio związanym z prowadzoną działalnością.
O tym, że wobec opisanego odszkodowania powinien znaleźć zastosowanie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. świadczyć miały wypowiedzi organów, zgodnie z którymi jeżeli odszkodowania ma na celu zrekompensowanie Spółce strat związanych z niezależną od niej koniecznością ograniczenia mocy produkcyjnych w części związanej wprost z zakładem położonym w SSE – odszkodowanie to należy zaliczyć do dochodów strefowych. Wskazując na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2018 r. (sygn. akt II FSK 245/16) Spółka podniosła, że jeżeli rekompensata pozostaje w ścisłym, bezpośrednim i racjonalnym związku z przedmiotem działalności gospodarczej określonym w zezwoleniu i prowadzonej przez Spółkę na obszarze SSE to nie ma przeszkód, aby uznać, że rekompensata ta powinna być rozliczona w ramach dochodu strefowego.
1.3. We wskazanej na wstępie interpretacji indywidualnej z 15 czerwca 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ocenił stanowisko Spółki, jako błędne.
2.1. W skardze na powyższą interpretację indywidualną, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, pełnomocnik Spółki podniósł zarzuty naruszenia:
1) art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 u.p.d.o.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że otrzymane odszkodowanie związane z przerwą w działalności zakładu, dodatkowymi kosztami poniesionymi w związku ze zorganizowaniem alternatywnej produkcji oraz w związku z uszkodzonymi zapasami (szerzej opisane w stanie faktycznym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej), nie może korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., tym samym zastosowaniu niedozwolonej zawężającej wykładni językowej tego przepisu, podczas gdy zdaniem Skarżącej, odszkodowanie to może korzystać z tego zwolnienia z uwagi na to, że jest ono ściśle związane z działalnością produkcyjną powadzoną na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie otrzymanego zezwolenia;
2) art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 u.p.d.o.p. oraz art. 12 ustawy z 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 482; dale jako "u.s.s.e.") poprzez zastosowania niewłaściwej, zawężającej wykładni językowej określenia "dochody uzyskane z działalności gospodarczej", którym to określeniem posłużył się ustawodawca we ww. przepisach, przejawiającej się w tym, że przedmiotowe odszkodowanie zdaniem Organu podatkowego nie jest dochodem uzyskanym z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie otrzymanego zezwolenia strefowego, podczas gdy zdaniem Spółki, odszkodowanie to należy zaliczyć do działalności strefowej;
3) art. 12 oraz art. 16 ust. 1 i 2 u.s.s.e. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że otrzymane przez Spółkę odszkodowanie nie mieści się w przedmiocie działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, podczas gdy zdaniem Spółki odszkodowanie to jest ściśle związane z działalnością produkcyjną określoną w zezwoleniu, tym samym zakres zezwolenia obejmuje również otrzymane odszkodowanie;
4) art. 14c § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.; dalej jako "O.p."), co przejawiało się w tym, że organ podatkowy:
- w sposób lakoniczny wskazał, że stanowisko Spółki jest nieprawidłowe. Poza przywołaniem przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych nie zamieścił dokładnego uzasadnienia prawnego swojego stanowiska, czym naruszył art. 14c § 1 O.p., podczas gdy zdaniem Skarżącej powinien on w sposób dokładny i niebudzący wątpliwości zaprezentować własne uzasadnienie prawne;
- poza wskazaniem, że stanowisko Spółki jest nieprawidłowe, nie wskazał jak powinna ona postąpić w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie faktycznym. Naruszył tym samym art. 14c § 2 O.p. Zdaniem Skarżącej organ podatkowy powinien w sposób dokładny i niebudzący wątpliwości zaprezentować własne uzasadnienie prawne tego, jak w jego ocenie, powinna postąpić Spółka.
2.2. Pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
2.3. Organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko.
3.1. Wskazanym na wstępie wyrokiem WSA we Wrocławiu oddalił skargę. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.").
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 14c § 1 i 2 O.p. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ nie naruszył wskazanych przepisów postępowania, w sposób który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według Sądu pierwszej instancji organ zawarł w interpretacji wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz ocenę stanowiska Spółki wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Sąd zaznaczył dalej, że obowiązek przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie oznacza konieczności dokonywania oceny innych interpretacji oraz orzeczeń sądów administracyjnych, przywołanych przez zainteresowanego dla wzmocnienia prezentowanej przez niego argumentacji. Istotą interpretacji nie jest bowiem rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej podatkowej, ale poinformowanie podatnika, w sposób dla niego niewiążący, o przyjętej przez organy podatkowe wykładni wskazanych przepisów prawa podatkowego. Odniesienie się do pełnej argumentacji podatnika, obejmującej także przywołane przez niego orzeczenia sądów lub interpretacje podatkowe wydane w innych sprawach, jest pożądane, niemniej ważniejsze jest to, by wykładnia prawa podatkowego przedstawiona przez organ interpretacyjny była prawidłowa, a więc merytorycznie poprawna.
Następnie Sąd pierwszej instancji wypowiedział się merytorycznie, co do wykładni art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.
4.1. W skardze kasacyjnej wywiedzionej przez Spółkę od powyższego wyroku pełnomocnik strony podniósł zarzuty naruszenia:
1) art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 u.p.d.o.p. poprzez dokonanie ich błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że otrzymane odszkodowanie związane z przerwą w działalności zakładu, dodatkowymi kosztami poniesionymi w związku ze zorganizowaniem alternatywnej produkcji oraz w związku z uszkodzonymi zapasami (szerzej opisane w stanie faktycznym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej), nie może korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., tym samym zastosowanie przez Sąd niedozwolonej zawężającej wykładni językowej tego przepisu, podczas gdy zdaniem Spółki odszkodowanie to może korzystać z tego zwolnienia z uwagi na to, że jest ono ściśle związane z działalnością produkcyjną powadzoną na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie otrzymanego zezwolenia;
2) art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 u.p.d.o.p. oraz art. 12 u.s.s.e. poprzez zastosowanie niewłaściwej w tym stanie faktycznym, zawężającej wykładni językowej określenia "dochody uzyskane z działalności gospodarczej", którym to określeniem posłużył się ustawodawca we ww. przepisach, przejawiającej się w tym, że przedmiotowe odszkodowanie zdaniem Sądu nie jest dochodem uzyskanym z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie otrzymanego zezwolenia strefowego, podczas gdy zdaniem Spółki odszkodowanie to należy zaliczyć do działalności strefowej;
3) art. 12 oraz art. 16 ust. 1 i 2 u.s.s.e. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, że otrzymane przez Spółkę odszkodowanie nie mieści się w przedmiocie działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, podczas gdy zdaniem Spółki odszkodowanie to jest ściśle związane z działalnością produkcyjną określoną w zezwoleniu, tym samym zakres zezwolenia obejmuje również otrzymane odszkodowanie;
4) art. 151 w zw. z art. 57a w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1) lit. a) P.p.s.a. poprzez wadliwe dokonanie przez Sąd kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, konsekwencją czego było błędne oddalenie skargi Strony i niezastosowanie regulacji dających Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej ze względu na dokonane przez organ w toku postępowania z wniosku o interpretację naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 u.p.d.o.p. oraz art. 12 i art. 16 ust. 1 i 2 u.s.s.e., które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy;
5) art. 151 w zw. z art. 57a w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c) P.p.s.a. poprzez wadliwe dokonanie przez Sąd kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, konsekwencją czego było błędne oddalenie skargi Strony i niezastosowanie przez Sąd regulacji dających podstawę do uchylenia zaskarżonej interpretacji organu ze względu na inne naruszenie przez organ przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 14c § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.; dalej jako "O.p.") co przejawiło się w tym, że organ:
- jedynie w sposób lakoniczny wskazał, że stanowisko Spółki jest nieprawidłowe. Poza przywołaniem przepisów ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych oraz ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych organ nie zamieścił dokładnego uzasadnienia prawnego swojego stanowiska, czym naruszył art. 14c § 1 O.p., podczas gdy zdaniem Skarżącej powinien on w sposób dokładny i niebudzący wątpliwości zaprezentować własne uzasadnienie prawne;
- poza wskazaniem, że stanowisko Spółki jest nieprawidłowe, organ nie wskazał, jak powinna ona postąpić w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie faktycznym. Naruszył tym samym art. 14c § 2 O.p. Zdaniem Spółki, organ podatkowy powinien w sposób dokładny i niebudzący wątpliwości zaprezentować własne uzasadnienie prawne tego, jak w jego ocenie powinna postąpić Spółka.
4.2. Pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi oraz uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Strona wniosła również o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
4.3. W odpowiedzi na skargę pełnomocniczka Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
5.1 Skarga kasacyjna miała usprawiedliwione podstawy, dlatego została uwzględniona.
5.2. Lektura uzasadnienia interpretacji indywidualnej, w części, w której organ powinien był ocenić stanowisko Spółki, przedstawić własne stanowisko oraz poprzeć je właściwą argumentacją prawną – prowadzi do wniosku, że nie spełnia ona wymogów wynikających z art. 14c § 1-2 O.p. W konsekwencji Sąd uznał za trafny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 w zw. z art. 57a w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1-2 O.p.
5.3. Z art. 14c § 1 -2 O.p. można wnosić, że na organie spoczywał obowiązek: przeprowadzenia wyczerpującej oceny stanowiska wnioskodawcy; zawarcia w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej rozważań dotyczących wszystkich istotnych dla sprawy elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz argumentów wnioskodawcy.
Ponadto uzasadnienie prawne oceny nie może polegać jedynie na wyjaśnieniu treści przepisów prawnych, które wskaże zainteresowany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ podatkowy bowiem nie tyle wyjaśnia podatnikowi, w jaki sposób należy interpretować konkretny przepisy prawa podatkowego, co raczej wskazuje, w jaki sposób należy zakwalifikować prawnie konkretny opisany przez podatnika stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, spełniające wymagania wynikające z art. 14c § 2 O.p., powinno zatem zawierać nie tylko przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko, ale również wyjaśnienie znaczenia tych przepisów w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego istotnych znamion.
Tym samym z uzasadnienia prawnego interpretacji powinien wynikać tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony do przyjęcia przez organ stanowiska odmiennego. Uzasadnienie prawne musi bowiem stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie określone przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadnienie to powinno być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego oraz argumenty wnioskodawcy. Ponadto ocena prawna stanowiska wnioskodawcy powinna zostać powiązana z istotnymi dla hipotezy danej normy prawa podatkowego elementami stanu faktycznego opisanymi we wniosku, w tym także twierdzeniami wnioskodawcy.
Jeżeli zaś chodzi o poruszoną przez Spółkę kwestię pominięcia przez organ przedstawionej w jej wniosku argumentacji, należy wskazać, że co do zasady organ nie jest zobligowany do przedstawienia tego rodzaju polemiki. Jednocześnie jednak uzasadnienie stanowiska organu musi być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy kwestie prawne – co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu oceny organu. Prawidłowe skonstruowanie przez organ oceny prawnej może zatem wymagać skonfrontowania argumentacji wnioskodawcy ze stanowiskiem organu. Ostatecznie bowiem strona może oczekiwać od organu, że ten wyjaśni jej dlaczego uznał jej stanowisko za nietrafne oraz jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu.
5.4. Odnosząc powyższe do treści zaskarżonej interpretacji indywidualnej należy zwrócić uwagę na strukturę wypowiedzi organu, co do oceny stanowiska Spółki oraz przedstawienia własnej oceny prawnej.
Uzasadniając swoją ocenę organ wpierw przywołał treść art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., art. 12 ust. 1 u.s.s.e. oraz innych adekwatnych względem sprawy przepisów, opatrując je równocześnie krótkimi komentarzami. Następnie zrekapitulował opis stanu faktycznego oraz wątpliwości prawne Spółki. Na tym etapie organ prawidłowo zidentyfikował przepisy, które mogły mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia przedstawionego przez Spółkę zagadnienia prawnego.
Dalej jednak nie przedstawił rzeczowej argumentacji, która wyjaśniałaby dlaczego negatywnie ocenił stanowisko Spółki. Wypowiedź organu ograniczyła się do kilku ogólnikowych stwierdzeń dotyczących zasad prowadzenia działalności strefowej oraz opodatkowania przychodu z tego rodzaju działalności. Sprowadza się ona zasadniczo do tego, że ze zwolnienia przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. korzysta dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w zezwoleniu, prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Przykładowo, według organu "zwolnienie wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., nie ma charakteru podmiotowego. Nie obejmuje ono zatem wszystkich dochodów podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą na terenie strefy na podstawie zezwolenia, lecz tylko dochody uzyskane z działalności prowadzonej w ramach zezwolenia, a więc działalności określonej w zezwoleniu." Uwagi te są na tyle ogólne, że można przyłożyć je do każdej sprawy, w której pojawiłoby się zagadnienie kwalifikacji danego przychodu do zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.
Pamiętając o wymogach wynikających z art. 14c § 1 i 2 O.p. należy zatem uznać, że na tle tak zarysowanej argumentacji nie jest jasnym, dlaczego organ uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. We właściwej części swoich rozważań – tj. w tej, w której powinien był przedstawić ciąg argumentów oraz zobrazować przebieg własnego rozumowania – organ w żaden sposób nie nawiązał do odszkodowania oraz jego związku z działalnością strefową. Tok uzasadnienia zaskarżonej interpretacji przebiegał w następujący sposób: wskazanie ram prawnych; krótkie ich omówienie; sformułowanie wniosku. Tymczasem właściwy porządek uzasadnienia tego rodzaju aktu powinien zawierać również wyjaśnienie racji, które przywiodły organ do takiej a nie innej oceny. W tym zakresie organ powinien był wyjaśnić, dlaczego w przyjętym rozumieniu przepisów prawa materialnego, nie mogą mieć one zastosowania względem stanu faktycznego opisanego we wniosku. Równocześnie zignorował w całości wywody Spółki, mające na celu wykazanie prawidłowości zajętego przez nią stanowiska.
5.5. Odnosząc powyższe do motywów kontrolowanego wyroku Sądu pierwszej instancji należy krytycznie ocenić stwierdzenie, że skoro "interpretacja zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz ocenę stanowiska skarżącej wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny." – organ nie naruszył art. 14c § 1-2 O.p. Jak już było o tym mowa powyżej, uzasadnienie oceny prawnej nie może sprowadzać się do prostego stwierdzenia, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe.
Równie krytycznie należy ocenić dalszą wypowiedź Sądu pierwszej instancji, w ramach której stwierdził, że organ nie miał obowiązku ustosunkować się do innych interpretacji indywidualnych oraz wyroków sądów administracyjnych. Tyle tylko, że owe interpretacje indywidualne oraz wyroki zostały przywołane przez stronę w ten sposób, aby ich wybrane ustępy stworzyły całość argumentacyjną, mającą wykazać, że opisane we wniosku odszkodowanie należy zaliczyć do przychodów wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Pominięcie tych interpretacji indywidualnych oraz wyroków równoznaczne jest ze zignorowaniem uzasadnienia stanowiska Spółki – co dopełnia opisane wcześniej błędy w rzeczowym uzasadnieniu oceny prawnej organu, i prowadzi do wniosku, że zarzut naruszenia art. 14c § 1-2 O.p. jest tym bardziej zasadny.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 w zw. z art. 57a w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1-2 O.p. był zasadny.
5.6. Mając na uwadze to, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona w rozumieniu art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę Spółki i kierując się przedstawionymi powyżej racjami podzielił zawarty w niej zarzut naruszenia przez organ art. 14c § 1-2 O.p.
5.7. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawi swoją ocenę stanowiska Spółki wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 14c § 1-2 O.p.
5.8. Sąd uchylił zaskarżony wyrok, jak w punkcie pierwszym sentencji, na podstawie art. 188 P.p.s.a. Skarga zaś została uwzględniona na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a.
O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto zgodnie z art. 209, art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).