II FSK 918/06

II FSK 918/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-09-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Borkowski
Stanisław Bogucki /przewodniczący sprawozdawca/
Stefan Babiarz
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatki inne
Sygn. powiązane
I SA/Sz 69/06 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2006-03-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędziowie NSA: Stefan Babiarz, Grzegorz Borkowski, Protokolant Agnieszka Lipiec, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 69/06 w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego w sprawie podatku od środków transportowych. postanawia oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 29 marca 2006 r. o sygn. I SA/Sz 69/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego w sprawie podatku od środków transportowych.
2. Uzasadniając wyrok przedstawiono przebieg postępowania, podając że na wniosek J. Z. z dnia [...] zostało wszczęte postępowanie restrukturyzacyjne należności z tytułu zaległości w podatku od środków transportu za okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do 30 czerwca 2002 r.
3. Decyzją z [...] o nr [...] Burmistrz Miasta D. - działając na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.; cyt. dalej: O.p.), art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.; cyt. dalej: ustaw o restrukturyzacji), uchwały NLXLVIII Rady Miejskiej w D. z dnia [...] w sprawie restrukturyzacji należności od przedsiębiorców z tytułu zobowiązań podatkowych stanowiących dochody budżetu Gminy Miasto D. - umorzył postępowanie restrukturyzacyjne dotyczące zaległości podatkowych Jana Z. w podatku od środków transportu za okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 30 czerwca 2002 r.
Uzasadniając decyzję podano, że organ restrukturyzacyjny wydał w dniu [...] decyzję o warunkach restrukturyzacji, w której objął restrukturyzacją zaległości podatkowe J. Z. z tytułu podatku od środków transportu w kwocie 10.033 zł wraz z odsetkami za zwłokę, określając jednocześnie warunki restrukturyzacji. Powyższa decyzja została doręczona 6 stycznia 2003 r.
W decyzji tej organ ustalił opłatę restrukturyzacyjną w wysokości 15 % należności objętej restrukturyzacyjną w wysokości 1.505 zł, płatną w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji. Ponadto w decyzji tej stwierdzono, że pozostałe zaległości z tytułu podatku od środków transportu nie objęte restrukturyzacyjną przedsiębiorca jest zobowiązany uregulować w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, oraz będzie regulować na bieżąco zobowiązania z tytułu podatku od środków transportu.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że opłata restrukturyzacyjna powinna była zostać wpłacona do 6 lutego 2003 r., natomiast została wpłacona w 5 marca 2003 r., tj. po wymagalnym terminie. Pozostałych należności z tytułu zaległości nie objętych restrukturyzacją przedsiębiorca nie uregulował w określonym terminie, a dopiero w dniu 27 października 2003 r.
W tej sytuacji organ pierwszej instancji uznał, że nie zostały spełnione warunki określone w decyzji o warunkach restrukturyzacji, a zatem wystąpiły przesłanki do umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego.
4. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o restrukturyzacji, wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie o umorzeniu należności podlegających restrukturyzacji.
Zdaniem odwołującego się, spełnił on warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o restrukturyzacji, gdyż z żadnego przepisu nie wynika, że wydanie decyzji stwierdzającej umorzenie należności podlegających restrukturyzacji uzależnione jest od zachowania terminów określonych w decyzji o warunkach restrukturyzacji dla dokonania wpłat opłaty restrukturyzacyjnej oraz pozostałych należności nie objętych restrukturyzacją.
5. Rozpatrując odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie – działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) – decyzją z dnia [...]o nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że odwołujący się nie spełnił wszystkich warunków wymaganych przez art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o restrukturyzacji, skonkretyzowanych w decyzji o warunkach restrukturyzacji, a konkretnie nie wpłacił w terminie opłaty restrukturyzacyjnej i nie spłacił w terminie zaległości podatkowych nie objętych restrukturyzacją.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że prawidłowo organ pierwszej instancji przyjął, iż ustawa o restrukturyzacji ustanawia w art. 19 ust. 2 termin wniesienia opłaty restrukturyzacyjnej, tj. 30 dni od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji. Termin ten ma charakter terminu bezwzględnie obowiązującego i organ restrukturyzacyjny nie ma możliwości jego zmiany, ani też nie może go zignorować, chyba że rozłoży spłatę opłaty restrukturyzacyjnej na raty, czego w tej sprawie odmówiono. Samo niedotrzyman!e terminu wniesienia opłaty restrukturyzacyjnej wystarczy, aby postępowanie restrukturyzacyjne zostało zakończone poprzez umorzenie. Dodatkowe niewykonanie kolejnego warunku -niedotrzymanie terminu spłaty zaległości podatkowych nieobjętych postępowaniem restrukturyzacyjnym, decyzję o umorzeniu jedynie wzmacnia.
6. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego, skierowanej do WSA w Szczecinie, skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o restrukturyzacji i na tej podstawie wniósł o jej uchylenie w całości.
Uzasadniając skargę, skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż spełnił on warunki do umorzenia posiadanych zaległości w podatku od środków transportu podlegających restrukturyzacji określone w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o restrukturyzacji. Z powyższych przepisów nie wynika zaś, że wydanie decyzji stwierdzającej umorzenie należności podlegających restrukturyzacji następuje pod warunkiem zachowania terminów określonych w decyzji o warunkach restrukturyzacji dla dokonania wpłat: opłaty restrukturyzacyjnej, kwot z tytułu należności nie objętych restrukturyzacją.
7. Odpowiadając na skargę, SKO w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
8. Oddalając skargę, WSA Szczecinie stwierdził, że w sprawie jest sporne, czy skarżący spełnił warunki restrukturyzacji określone w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o restrukturyzacji. W art. 21 ust. 1 tej ustawy ustawodawca przewidział bowiem dwa sposoby zakończenia restrukturyzacji po wydaniu decyzji o warunkach restrukturyzacji w zależności od tego, czy warunki restrukturyzacji zostały spełnione, czy też nie. Zgodnie z tym przepisem, organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której: (1) stwierdza umorzenie należności podlegających restrukturyzacji, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, zostały spełnione albo (2) umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 nie zostały spełnione. Przepis ten odsyła do warunków restrukturyzacji określonych w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 w.w. ustawy, tj. dokonanie przez przedsiębiorcę wpłaty opłaty restrukturyzacyjnej, o której mowa w art. 19 oraz nieposiadanie w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6, z wyjątkiem należności wymienionych w art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, nieobjętych restrukturyzacją należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego.
Jednym z koniecznych warunków pozytywnego zakończenia restrukturyzacji jest dokonanie wpłaty opłaty restrukturyzacyjnej, o której mowa w art. 19 ustawy o restrukturyzacji. Skoro przepis art. 10 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, określając warunek wpłaty opłaty restrukturyzacyjnej, odsyła do całego art. 19 regulującego opłatę restrukturyzacyjną, to tym samym - jak słusznie uznał organ odwoławczy - również do ust. 2 tego przepisu, określającego termin płatności opłaty restrukturyzacyjnej. Zgodnie z tym przepisem, termin płatności opłaty restrukturyzacyjnej wynosi 30 dni od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, z zastrzeżeniem art. 20, który w przedmiotowej sprawie nie ma jednak zastosowania. WSA zwrócił uwagę, że o tym, iż jednym z koniecznych warunków pozytywnego zakończenia restrukturyzacji jest dokonanie wpłaty opłaty restrukturyzacyjnej w terminie określonym w art. 19 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji, świadczy również treść art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. W przepisie tym bowiem ustawodawca określił termin, na jaki ocenia się warunek braku zaległości, wskazując iż terminem tym jest dzień wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji. Gdyby zatem ustawodawca chciał inaczej określić termin wpłaty opłaty restrukturyzacyjnej pod kątem spełnienia warunków restrukturyzacji, niż to wynika z art. 19 ust. 2 w.w. ustawy, to podobnie jak w przypadku istnienia zaległości termin ten określiłby w art. 10 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.
Mimo, że rację ma skarżący, iż organy błędnie przyjęły, by jednym z koniecznych warunków pozytywnych zakończenia restrukturyzacji było wpłacenie zaległości w terminie określonym w decyzji o warunkach restrukturyzacji, to jednak uchybienie to nie ma - zdaniem WSA - wpływu na treść zaskarżonej decyzji; nie jest bowiem sporne w tej sprawie, że skarżący nie dokonał wpłaty opłaty restrukturyzacyjnej w terminie określonym w art. 19 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji.
Skoro skarżący nie spełnił jednego z koniecznych warunków restrukturyzacji, to nie można uznać, by zaskarżona decyzja naruszała prawo. Skargę jako niezasadną należało więc oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cyt. dalej: P.p.s.a.).
9. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniósł J. Z. (reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego), zaskarżając ten wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji, "poprzez błędną wykładnię art. 10 ust. 1 pkt 2 w.w. ustawy, polegającą na nietrafnym przejęciu przez Sąd, że przepis ten warunkuje pozytywne zakończenie restrukturyzacji od dokonania opłaty restrukturyzacyjnej w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji".
Uzasadniając skargę kasacyjną podano m.in., że z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji wynika, że warunkiem umorzenia należności podlegających restrukturyzacji jest dokonanie przez przedsiębiorcę jej wpłaty w ogóle, a nie dokonanie tej wpłaty w terminie określonym w art. 19 ust. 2. Za taką interpretacją świadczy treść art. 21 ust. 1 cytowanej ustawy. W przepisie tym ustawodawca określił termin do wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, tj. po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji (doręczonych po 31 grudnia 2002 r., co w niniejszej sprawie miało miejsce). Gdyby ustawodawca uzależniał wydanie pozytywnej decyzji o zakończeniu restrukturyzacji od dokonania wpłaty opłaty restrukturyzacyjnej w terminie określonym w art. 19 ust. 2, to nie ustanowiłby terminu zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego w takim przypadku po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji. Sąd pierwszej instancji dokonał w ten sposób błędnej wykładni art. 10 ust. 1 pkt 2 w.w. ustawy, uznając że z treści tego przepisu wynika, iż warunkiem pozytywnego zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego jest dokonanie wpłaty opłaty restrukturyzacyjnej, o której mowa w art. 19 w terminie określonym w ust. 2 art. 19. Mając powyższe na uwadze, zdaniem strony, teza o naruszeniu prawa materialnego - tj. art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji, poprzez błędną wykładnię art. 10 ust. 1 pkt 2 w.w. ustawy - jest uzasadniona.
10. Odpowiadając na skargę kasacyjną, SKO w K. wniosło o jej oddalenie oraz "zasądzenie na rzecz Kolegium stosownych kosztów sądowych".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
11. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cyt. dalej: P.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, tj.: na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1 art. 174) oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2 art. 174).
12. W świetle przedstawionej regulacji prawnej, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że podstawa kasacyjna w zakresie naruszenia przepisów postępowania nie została sformułowana. W skardze kasacyjnej nie przedstawiono bowiem zarzutu naruszenia przez Sąd w zaskarżonym wyroku przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Tymczasem, zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a., związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje, że jeżeli brak jest zarzutów dotyczących uchybienia konkretnym przepisom proceduralnym, to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami zaskarżonego wyroku.
13. Skargę kasacyjną oparto wyłącznie na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj. na zarzucie naruszenia prawa materialnego - art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji - "poprzez błędną wykładnię art. 10 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, polegającą na nietrafnym przejęciu przez Sąd, że przepis ten warunkuje pozytywne zakończenie restrukturyzacji od dokonania opłaty restrukturyzacyjnej w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji".
Takie sformułowanie zarzutu kasacyjnego jest częściowo wadliwe i niezrozumiałe z tego względu, że zarzucając w jego ramach naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji, "poprzez błędną wykładnię art. 10 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy", popełniono w ten sposób błąd rozumowania idem per idem (to samo przez to samo).
Należy zauważyć, że naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej. Decydując się na postawienie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, należy najpierw wskazać na czym polegał błąd Sądu w rekonstrukcji treści konkretnej normy prawnej i podać, jaka powinna być właściwa wykładnia.
Analizując natomiast zgłoszony zarzut naruszenia prawa materialnego łącznie, tzn. mając również na względzie treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że – zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną – właściwa wykładnia art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji polega na tym, iż wg tego przepisu warunkiem umorzenia należności podlegających restrukturyzacji jest dokonanie przez przedsiębiorcę wpłaty opłaty restrukturyzacyjnej w ogóle, a nie dokonanie tej wpłaty w terminie określonym w art. 19 ust. 2 tej ustawy. Zdaniem strony, za taką interpretacją przemawia zaś art. 21 ust. 1 w.w. ustawy, w którym ustawodawca określił termin do wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, tj. po upływie 15 miesięcy od dni doręczenia decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Podniesiono, że gdyby ustawodawca uzależniał wydanie pozytywnej decyzji o zakończeniu restrukturyzacji od dokonania wpłaty opłaty restrukturyzacyjnej w terminie określonym w art. 19 ust. 2, to nie ustanowiłby terminu zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego w takim przypadku po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji.
Nawiązując do tej argumentacji strony należy zauważyć, że trudno mówić o błędzie ustawodawcy, ustanawiającego w art. 21 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji termin do wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji po upływie roku od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji (obecnie: 15 miesięcy). Dokonując bowiem wykładni systemowej wewnętrznej ustawy o restrukturyzacji, należy wziąć pod uwagę, że wprawdzie wg art. 19 ust. 2 w.w. ustawy termin płatności opłaty restrukturyzacyjnej wynosi 30 dni od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, to jednak wyraźnie w tym przepisie wskazuje się, że dzieje się tak "z zastrzeżeniem art. 20". W art. 20 ust. 1 uregulowano, że "Organ restrukturyzacyjny, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przedsiębiorcy, w tym w szczególności niskim poziomem bieżącej płynności finansowej, na jego wniosek może, w formie decyzji, rozłożyć na raty opłatę restrukturyzacyjną, z zastrzeżeniem ust. 2". W ust. 2 art. 20 przewidziano zaś, że "Wpłata ostatniej raty opłaty restrukturyzacyjnej następuje nie później niż w terminie 11 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji" (obecnie: 14 miesięcy).
Uwzględnienie tej regulacji wyjaśnia więc, z jakich względów ustawodawca -ustanawiając roczny (a obecnie 15 miesięczny) termin do wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji - jednocześnie ustanowił trzydziestodniowy termin do uiszczenia opłaty restrukturyzacyjnej. Jeśli trzydziestodniowy termin do uiszczenia opłaty restrukturyzacyjnej – w przypadku rozłożenia tej opłaty na raty na uzasadniony wniosek podatnika - mógł być dla wpłaty ostatniej raty przedłużony do 11 miesięcy (obecnie 14 miesięcy) od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, to nie można uznać, że obowiązek wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji po upływie roku (obecnie po upływie 15 miesięcy) oznacza niespójność omawianej regulacji prawnej.
Ustawodawca, określając w art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji przesłanki, których zaistnienie skutkuje umorzeniem postępowania restrukturyzacyjnego, jednoznacznie wskazał na warunki określone w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o restrukturyzacji. Oznacza to, że postępowanie restrukturyzacyjne podlega umorzeniu na tej podstawie, jeżeli przedsiębiorca nie uiścił w terminie określonym w tym przepisie (tj. art. 10 ust. 1 pkt 2 odsyłającym do art. 19 ust. 2 w.w. ustawy) opłaty restrukturyzacyjnej i posiada zaległości.
W zaskarżonym wyroku WSA trafnie przyjął, że skoro art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji, określając warunek wpłaty opłaty restrukturyzacyjnej, odsyła do całego art. 19 regulującego opłatę restrukturyzacyjną, to tym samym, jak słusznie uznał organ odwoławczy również do ust. 2 tego przepisu, określającego termin płatności opłaty restrukturyzacyjnej. Zgodnie z tym przepisem, termin płatności opłaty restrukturyzacyjnej wynosi 30 dni od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, z zastrzeżeniem art. 20, który w przedmiotowej sprawie nie ma jednak zastosowania.
O tym, że jednym z koniecznych warunków pozytywnego zakończenia restrukturyzacji jest dokonanie wpłaty opłaty restrukturyzacyjnej w terminie określonym w art. 19 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji świadczy również treść art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. W przepisie tym ustawodawca określił termin, na jaki ocenia się warunek braku zaległości, wskazując, iż terminem tym jest dzień wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji. Gdyby zatem ustawodawca chciał inaczej określić termin wpłaty opłaty restrukturyzacyjnej pod kątem spełnienia warunków restrukturyzacji, niż to wynika z art. 19 ust. 2 w.w. ustawy, to podobnie jak w przypadku istnienia zaległości, termin ten określiłby w art. 10 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy.
14. Kierując się przytoczonymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a.