II FSK 909/08

II FSK 909/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-11-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-05-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Wrzesińska- Nowacka
Krystyna Nowak /przewodniczący/
Stanisław Bogucki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
I SA/Bk 608/07 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2008-02-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174, art. 176, art. 183 par. 1, art. 141 par. 4, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 145 par. 1 i 2, art. 3 par. 1 i 2 pkt 1, art. 184, art. 209, art. 204 pkt 1, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 120, art. 122, art. 187, art. 180 par. 1, art. 191, art. 54 par. 2, art. 54 par. 1 pkt 7, art. 123 par. 1, art. 190, art. 192, art. 188, art. 229
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. a, par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. c.
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Tezy
I. Wykonanie ciążących na organie podatkowym obowiązków z uwagi na złożony charakter sprawy, konieczność wyjaśnienia wielu faktów, przeprowadzenia szeregu dowodów, w tym przede wszystkim dowodów innych niż dowody z dokumentów, może być przyczyną przedłużenia postępowania ponad okres wskazany w art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).
II. Dla oceny przyczyn przedłużenia postępowania ponad czas określony w art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) nie ma znaczenia okoliczność, że dowody wnioskowane przez stronę skarżącą nie przyniosły oczekiwanego przez nią skutku w postaci uznania zadeklarowanego przez nią podatku za prawidłowy, istotne jest w tym przypadku tylko to, żeby żądanie ich przeprowadzenia uzasadnione było tokiem postępowania i jego zakresem.
III. Oceniając, czy przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu w rozumieniu art. 54 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) należy mieć na względzie złożoność sprawy, ilość i rodzaj przeprowadzanych dowodów, a także terminowość i celowość czynności podejmowanych przez organ w toku postępowania, prawidłowe zorganizowanie postępowania, czas niezbędny do dokonania czynności organizacyjnych (np. wezwania świadków czy pozyskania informacji od innych organów). Jeżeli czynności te zajmowały odpowiednią ilość czasu i uzasadnione były z uwagi zawiłość sprawy i jej etap oraz z uwagi na konieczność respektowania uprawnień stron postępowania, to uznać należy, że przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędziowie: NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Protokolant Paweł Koluch, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 608/07 w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 16 października 2007 r., nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległego podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. sp. z o.o. w B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 608/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę K. sp. z o.o. w B. (dalej: Spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 16 października 2007 r., nr [...], w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległego podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie: p.p.s.a.).
2. Uzasadniając wyrok WSA w Białymstoku podał, że postanowieniem z dnia 26 lipca 2007 r., nr [...], Naczelnik Podlaskiego Urzędu Skarbowego w B. dokonał zaliczenia wpłaty Spółki z dnia 11 października 2006 r. w kwocie 25.000 zł na zaległy podatek dochodowy od osób prawnych za 2000 r., określony w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 28 października 2005 r., tj. na należność główną oraz odsetki za zwłokę. Przy czym odsetki za zwłokę naliczone zostały od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności do dnia wpłaty, tj. od 3 kwietnia 2001 r. do 11 października 2006 r., uwzględniając przy tym okres wyłączenia w naliczaniu odsetek za zwłokę od 30 stycznia 2006 r. do 3 października 2006 r.
Dyrektor IS w B., postanowieniem z 16 października 2007 r., utrzymał w mocy zaskarżone w.w. postanowienie. Organ odwoławczy stwierdził, że w omawianej sprawie należało ustalić, czy zachodzą okoliczności wymienione w art. 54 § 2 w związku z 54 § 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej w skrócie: O.p.), ponieważ odsetek za zwłokę nie nalicza się w sytuacji, gdy do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu (art. 54 § 2 O.p.). Za oczywiste uznano, że przyczynieniem się strony, w rozumieniu niniejszego przepisu, nie mogą być działania w ramach wykonywania przyznanych jej w postępowaniu praw. Ustalając natomiast, czy opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu, należy przyjąć, że chodzi o przyczyny niezależne nie tylko od organu prowadzącego postępowanie, ale od organów podatkowych w ogóle. Dodatkowo Dyrektor IS w B. podniósł, że z uwagi na niezachowanie dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy przez organ odwoławczy oraz brak przesłanek określonych w art. 54 § 2 O.p., odstąpiono od naliczania odsetek za zwłokę za okres od następnego dnia od upływu terminu do załatwienia odwołania, tj. od 30 stycznia 2006 r. do dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi Strony, tj. do 3 października 2006 r. Postępowanie podatkowe w stosunku do Spółki w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. zostało wszczęte 28 sierpnia 2003 r., zaś decyzja Dyrektora UKS w B. z dnia 20 grudnia 2004 r., nr [...], została skutecznie doręczona pełnomocnikowi 21 grudnia 2004 r., a więc z uchybieniem 3 miesięcznego terminu do załatwienia sprawy. Niemniej jednak opóźnienie w wydaniu decyzji nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu. Do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się Spółka, za czym przemawia okoliczność złożenia wniosku o przeprowadzenie dowodu o lakonicznej treści, wymagającego doprecyzowania i wielokrotnie przez Spółkę uzupełnianego, tym bardziej, iż w jej imieniu działali profesjonalni pełnomocnicy, tj. adwokat i radca prawny. Organ odwoławczy podkreślił, że organ podatkowy umożliwił Spółce czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Wnioski dowodowe przedstawiane przez Podatnika były w przeważającej części uwzględnione przez organ podatkowy, by Strona mogła dowieść swoich racji, chociaż jak wynika z akt sprawy, nie wpłynęły one na rozstrzygnięcie. Zapewnienie Spółce czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu spowodowało, że każdy nowy wniosek o przeprowadzenie dowodu wymagał zawiadomienia Strony o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy. W ocenie Dyrektora IS nie ulega wątpliwości, że opóźnienia w wydaniu decyzji powstały z przyczyn niezależnych od organu podatkowego, a w niektórych przypadkach ewidentnie zawiniła Spółka składając wnioski dowodowe, które wymagały doprecyzowania, a w rezultacie nie wpłynęły na wysokość wymiaru podatku za 2000 r. Ponadto pełnomocnik Spółki nie sprecyzował, na czym polegała "nieudolność organu pierwszej instancji", a zarzut dotyczący niechęci do obiektywnej i pełnej oceny sytuacji nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale sprawy.
Wnosząc skargę na w.w. postanowienie Dyrektora IS do WSA w Białymstoku Spółka (działając przez pełnomocnika - radcę prawnego) zarzuciła: (1) naruszenie przepisów art. 54 § 1 pkt 7 oraz art. 54 § 2 O.p., poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość naliczania odsetek za zwłokę w związku z długotrwałym prowadzeniem postępowania w pierwszej instancji przez organ kontroli skarbowej, (2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p., poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, art. 187 § 1, art. 191 O.p., poprzez nie zebranie i rozpatrzenie w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego oraz art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p., poprzez nienależyte wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Spółki w sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności wymienionych w art. 54 § 2 O.p., pozwalająca na wyłączenie stosowania art. 54. § 1 pkt 7 O.p. Działania Spółki związane ze składaniem istotnych wniosków dowodowych i ich przeprowadzaniem były w pełni uzasadnione, a w konsekwencji nie mogą być one rozpatrywane w kategorii "przyczynienia się", czy też "winy" strony w przewlekłości prowadzonego postępowania w rozumieniu art. 54 § 2 O.p. Nie są "przyczynieniem się" strony, w rozumieniu niniejszego przepisu, jej działania w ramach wykonywania przyznanych jej w postępowaniu praw.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS w B. podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
WSA w Białymstoku oddalił skargę jako niezasługującą na uwzględnienie, stwierdzając że sposób i kolejność zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej reguluje art. 62 w zw. z art. 55 § 2 O.p. W przypadku, gdy na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty (art. 62 § 1 O.p.). Natomiast na mocy art. 62 § 4 O.p, do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2 O.p. Zatem, jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.
Spółka w toku postępowania dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r., realizując swoje uprawnienia, składała wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków. Jako, że wnioskowani świadkowie byli obcokrajowcami organ pierwszej instancji zwrócił się do Ministerstwa Finansów z prośbą o ustalenie informacji dotyczących wskazanych przez Spółkę kontrahentów. W toku wspomnianego postępowania, organy zwracały się również do Ministerstwa Finansów z prośbą o ustalenie, czy firmy wskazane przez Spółkę jako kontrahenci z siedzibą w USA prowadziły w stosownym okresie działalność gospodarczą i dokonywały sprzedaży usług marketingowych na rzecz Spółki. Zauważyć również należy, że działania podejmowane przez Dyrektora UKS w B. w postępowaniu prowadzonym, po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, zdeterminowane były również wskazaniami zawartymi w prawomocnej decyzji kasacyjnej Dyrektora IS w B. z dnia 11 marca 2005 r., w której organ odwoławczy wskazał okoliczności faktyczne, które należało zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z powodu oczekiwania na odpowiedź w w.w. kwestiach, nastąpiło wydłużenie prowadzonego postępowania. W ocenie Sądu pierwszej instancji pozwoliło to stwierdzić, że opóźnienie w wydaniu decyzji przez Dyrektora UKS w B. powstało z przyczyn niezależnych od organu, który nie miał wpływu na powstałe opóźnienie, bowiem oczekiwanie na informacje było ze wszech miar pożądane z uwagi na fakt, że przedstawiały one istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto organ w każdym przypadku informował stronę, że w przewidywanym terminie postępowanie nie może być zakończone i wskazywał nowy przewidywany termin jego zakończenia.
WSA w Białymstoku ocenił, że drugi z zarzutów skargi jest także bezzasadny, gdyż materiał dowodowy został zgromadzony zgodnie z regułami wyrażonym w art. 122 i art. 187 § 1 O.p., a jego ocena nie przejawiała znamion dowolności. Wnioski wyciągnięte przez organ były logiczne, a wywody prowadzące do podjętego rozstrzygnięcia spójne. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania, wyjaśniając podstawy prawne rozstrzygnięcia i przesłanki, którymi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Nie naruszono zatem art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i 210 § 4 O.p.
Za pozbawiony podstaw uznano również zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p.. ponieważ - wbrew twierdzeniom autora skargi - organ nie dokonał odmiennej oceny identycznych sytuacji związanych z prowadzeniem postępowania przez organ pierwszej i drugiej instancji, w kontekście wystąpienia warunków skutkujących ewentualnym nie naliczeniem odsetek za zwłokę. WSA stwierdził, że przedstawione sytuacje nie były tożsame.
3. Wnosząc skargę kasacyjną na powyższy wyrok WSA w Białymstoku Spółka (będąc reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego) podniosła zarzut: (1) naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. (a) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego sprawy, (b) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 ze zm., dalej powoływanej jako p.u.s.a.) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego sprawy oraz rozpoznanie tylko części zarzutów skargi; (c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w zw. z przepisami wskazanymi w pkt 2, poprzez oddalenie skargi zasługującej na uwzględnienie ze względu na naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego; (d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 120, 122, 187 O.p., poprzez oddalenie skargi zasługującej na uwzględnienie ze względu na naruszenie przez organ przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy; (2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 54 § 2 w zw. z art. 54 § 1 pkt 7 O.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie.
Uzasadniając skargę kasacyjną Spółka podniosła, że nie zgadza się z oceną WSA, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 54 § 2 O.p. Podkreśliła, że jej działania związane ze składaniem istotnych wniosków dowodowych i ich przeprowadzeniem były w pełni uzasadnione, a w konsekwencji nie mogą być rozpatrywane w kategorii "przyczynienia się" czy też "winy" strony w przewlekłości prowadzonego postępowania w rozumieniu art. 54 § 2 O.p. Skarżąca podkreśliła, że redakcja przepisu art. 54 § 2 O.p. wskazuje, że możliwość jego zastosowania zachodzi wyłącznie wówczas, gdy opisane w nim okoliczności związane z opóźnieniem wydania decyzji występowały przez cały okres trwania postępowania podatkowego prowadzonego przez organ pierwszej instancji bądź też spowodowały wydłużenie okresu prowadzenia postępowania poza ustawowe terminy do załatwienia sprawy. Zdaniem Spółki w przedmiotowym postępowaniu WSA nie wykazał, że taka sytuacja miała miejsce. Sąd, uzasadniając wystąpienie jednej z przesłanek z art. 54 § 2 O.p., zaakceptował argumentację organu odwoławczego wskazującego na okresy związane z oczekiwaniem na odpowiedzi z Ministerstwa Finansów. W ocenie Spółki taka argumentacja nie znajduje uzasadnienia w świetle materiału dowodowego sprawy. Podkreślono, że w orzecznictwie i piśmiennictwie wielokrotnie wskazywano, że za przyczyny niezależne od organu uznaje się okoliczności niezależne od organów podatkowych w ogóle, a nie tylko od organu prowadzącego postępowanie. Wskazano, że za przeszkodę w załatwieniu sprawy w terminie ustawowym nie może być uznana zwłoka innego organu w nadesłaniu organowi orzekającemu odpowiedzi na wysłane przezeń pisma, nie może ona być bowiem zakwalifikowana jako przyczyna niezależna od organu.
Odnosząc się do zarzutów związanych z naruszeniem przepisów postępowania Spółka wskazała, że WSA nie odniósł się do braku zbadania przez organ odwoławczy, czy we wskazanych okresach oczekiwania na odpowiedzi z Ministerstwa Finansów organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji nie dokonywał innych czynności dowodowych, czy też w całym okresie oczekiwania organ trwał w bezczynności. W ocenie skarżącej bezczynność taka nie miała miejsca, bowiem w sprawie przeprowadzane były w tym czasie inne dowody.
Spółka wskazała, że treść uzasadnienia wyroku nie wskazuje na to, aby WSA w Białymstoku rozpatrując sprawę przeprowadził pełną i wszechstronną ocenę analizę zgromadzonego materiału dowodowego. Brak jest w szczególności precyzyjnego wskazania, które dowody w ocenie Sądu pierwszej instancji przemawiały za stwierdzeniem, że w całym okresie prowadzenia postępowania wystąpiły okoliczności wskazujące na przyczynienie się strony lub jej przedstawiciela do opóźnienia w wydaniu decyzji lub okoliczności wskazujące na to, że opóźnienie nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu.
Zdaniem Spółki WSA w Białymstoku również błędnie ocenił zarzut dokonania odmiennej oceny identycznych sytuacji związanych z prowadzeniem postępowania dowodowego przez organy pierwszej i drugiej instancji. Identyczne działania podejmowane przez Spółkę związane z prowadzeniem postępowania dowodowego doprowadziły do wyciągnięcia przez organy podatkowe w tej samej sprawie zgoła odmiennych wniosków: organ pierwszej instancji uznał, że rozpatrywanie wniosków dowodowych strony stanowi przyczynę niezależną od organu, zaś organ drugiej instancji uznał, że prowadzenie postępowania odwoławczego, w trakcie którego przeprowadzane są dowody w sprawie, daje podstawę do uznania, iż nie wystąpiły przyczyny niezależne od organu, które miałyby wpływ na nienaliczanie odsetek za zwłokę.
Spółka w oparciu o wyżej przedstawione zarzuty i ich uzasadnienie wniosła: (1) o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Białymstoku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temuż Sądowi oraz (2) o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IS w B. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego., stwierdzając że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie, gdyż WSA prawidłowo ocenił stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe. Zdaniem Dyrektora IS z zebranego materiału dowodowego wynika, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej opóźnienie w wydaniu decyzji powstało z przyczyn niezależnych od organu, a przywołane przez autora skargi kasacyjnej orzeczenie zostało wydane w innym stanie faktycznym i nie może posłużyć jako argumentacja w niniejszej sprawie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
5. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca oparła ją na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Jako pierwsze ocenić należy zarzuty naruszenia przepisów postępowania, dopiero bowiem stwierdzenie, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie doszło do naruszeń przepisów, mogących mieć wpływ na wynik postępowania i że stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w stopniu niezbędnym dla rozstrzygnięcia pozwoli na ocenę zarzutu naruszenia prawa materialnego.
6. Stawiając zarzuty naruszenia przepisów postępowania Spółka winna zgodnie z wymogami skargi kasacyjnej, określonymi w art. 176 p.p.s.a., przytoczyć przepisy prawa, które w jej ocenie zostały naruszone i wskazać sposób ich naruszenia. W uzasadnieniu winna zarzuty te rozwinąć, wskazując na argumenty przemawiające za zasadnością jej twierdzeń i przedstawiając je w taki sposób, aby można je było powiązać z konkretnymi zarzutami. Z uwagi na treść art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w tej części skargi kasacyjnej znaleźć się winien także wywód, wskazujący na to, że gdyby nie doszło do wskazanego w środku odwoławczym naruszenia, wynik sprawy byłby inny. Tylko bowiem tego typu istotne naruszenie skutkować może uchyleniem orzeczenia. Zauważyć należy, że w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną to strona składająca ten środek odwoławczy zakreśla zakres kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji przez sąd odwoławczy. Naczelny Sąd Administracyjny jest bowiem związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Nie jest zatem nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. np. wyroki NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 1289/04, Lex nr 147753; z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 365/07, Lex nr 488563) .
Oceniana skarga kasacyjna wymogom określonym w art.176 p.p.s.a. w pełni nie odpowiada. Strona skarżąca w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła bowiem Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej analizy stanu faktycznego, art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego sprawy oraz rozpoznanie tylko części zarzutów skargi, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w zw. z przepisami wskazanymi w pkt 2 poprzez oddalenie skargi zasługującej na uwzględnienie ze względu na naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit.c/ p.p.s.a. w zw. z art. 120, 122, 187 O.p. poprzez oddalenie skargi zasługującej na uwzględnienie ze względu na naruszenie przez organ przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi tych lakonicznie sformułowanych zarzutów w istocie nie rozwinięto. Wskazano jedynie, na czym polegają obowiązki organu podatkowego, wynikające z art. 187 § 1 O.p., a także z zasady otwartego katalogu środków dowodowych (art. 180 § 1 O.p.), jednakże wywody te odnosiły się do postępowania dotyczącego wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych z rok 2000 , nie zaś postępowania dotyczącego zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatku dochodowym od osób prawnych. Nie wyjaśniono więc, w jaki sposób organy podatkowe naruszyły wskazane wyżej przepisy O.p. w badanym postępowaniu w sposób na tyle istotny, aby skutkował on koniecznością wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Zarzuty te w istocie bowiem koncentrowały się na wykazaniu, że korzystanie przez stronę postępowania podatkowego z uprawnień do zgłaszania wniosków dowodowych, w jej ocenie istotnych i pozwalających jej na wykazanie, że prawidłowo obliczyła podatek, nie może być uznane za okoliczności powodujące przedłużenie postępowania podatkowego ponad okres wynikający z przepisów O.p. z przyczyn niezależnych od organu. Tym samym uzasadnienie skargi kasacyjnej nie pozwala na stwierdzenie, w czym w istocie strona skarżąca upatrywała naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122 , art. 187 i art.191 O.p.
Spółka uzasadniła także naruszenie prawa materialnego, nie powiązała jednak tego naruszenia z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a.
7. Kolejny przepis, któremu w ocenie Spółki uchybił Wojewódzki Sąd Administracyjny - art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Przepis ten nakłada na sąd obowiązek przedstawienia w sposób zwięzły stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpoznana przez organ administracji, obligatoryjnym elementem uzasadnienia są również wytyczne co do dalszego postępowania. Stawiając zarzut naruszenia tego przepisu, bez powiązania go z przepisami postępowania administracyjnego, dotyczącymi ustalania stanu faktycznego, strona winna wskazać, jakich elementów uzasadnienie wyroku nie zawiera bądź które z nich są na tyle lakoniczne, że nie pozwalają na prześledzenie toku rozumowania sądu, który doprowadził go do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Nie można zaś poprzez postawienie samodzielnego zarzutu naruszenia tego przepisu kwestionować oceny stanu faktycznego, dokonanego przez Sąd pierwszej instancji (por. wyroki NSA: z dnia 20 maja 2009, sygn. akt II FSK 1653/08, Lex nr 513114, z dnia 31 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 711/07, Lex nr 497991, z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 993/06, Lex nr 377575, z dnia 30 sierpnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1109/05, Lex nr 266425). Także i te względy (poza brakiem uzasadnienia tego zarzutu) skutkują uznaniem tego zarzutu za niezasadny.
8. Z uwagi na brak uzasadnienia nie sposób również odnieść się merytorycznie do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego sprawy oraz rozpoznanie tylko części zarzutów skargi. Pierwsze z powołanych przepisów są przepisami ustrojowymi, regulującymi kognicję sądów administracyjnych i wskazującymi kryterium oceny działania organów administracji publicznej. Kolejny - art. 134 § 1 p.p.s.a. - statuuje zasadę oficjalności, zgodnie z którą wojewódzki sąd administracyjny jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do zbadania zaskarżonego aktu nie tylko w zakresie podniesionych przez stronę w skardze zarzutów, ale także pod kątem istnienia jakichkolwiek innych naruszeń prawa materialnego bądź przepisów postępowania, których wystąpienie winno skutkować zastosowaniem jednego ze środków, wskazanych w art. 145 § 1 i § 2 p.p.s.a. W tym przypadku sprawa, którą rozpoznał Sąd pierwszej instancji należała do kognicji sądów administracyjnych (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a.), kontrolę przeprowadzono pod kątem zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Nie można zatem twierdzić, że przepisy te zostały naruszone w sposób wskazany w petitum skargi kasacyjnej. Nawet zaś, gdyby WSA nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi (choć treść uzasadnienia wyroku przeczy temu twierdzeniu Spółki), to nie mógłby w ten sposób naruszyć art. 134 § 1 p.p.s.a., który nakazuje mu wyjście poza granice skargi (por. wyroki NSA: z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt I FSK 1046/07, Lex nr 493464; z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 615/07, Lex nr 491965).
9. Uznanie za bezzasadne zarzutów naruszenia przepisów postępowania skutkuje uznaniem za wiążący stanu faktycznego, przyjętego za podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku. Będzie on uwzględniony przy ocenie zarzutów naruszenia prawa materialnego.
W tym zakresie strona zarzuciła niewłaściwe zastosowanie art. 54 § 2 w zw. z art. 54 § 1 pkt 7 O.p. Zgodnie z tym przepisami nie odstępuje się od naliczania odsetek w okresie od wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Oceniając ten zarzut podkreślić należy na wstępie, że WSA nie podzielił stanowiska organów podatkowych i za przyczynę opóźnienia przyjął przyczyny niezależne od organu, nie zaś, jak sugeruje strona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, przyczynienie się strony do tego opóźnienia (s. 8 wyroku WSA). Zgodnie z art. 54 § 2 O.p. wystarczy spełnienie jednej z wymienionych w nim przesłanek, aby odsetki naliczane były za cały okres zwłoki w zapłacie podatku.
Pozostaje także poza sporem, że w postępowaniu podatkowym dotyczącym wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2000 przeprowadzono znaczną ilość dowodów, w tym również częściowo korzystając z pomocy prawnej z zagranicy i że spora część z nich przeprowadzona została przeprowadzona na wniosek Spółki.
Zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. to na organie podatkowym ciąży obowiązek wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy w stopniu niezbędnym dla rozstrzygnięcia i zebrania niezbędnych ku temu dowodów. Do niego należy zatem określenie zakresu postępowania poprzez wskazanie faktów, które winny być ustalone (konieczność ich ustalenia wynika z hipotezy normy prawnej, które w sprawie ma lub może mieć zastosowanie) oraz przeprowadzenie dowodów na te okoliczności. W postępowaniu musi on zapewnić stronie czynny udział (art. 123 § 1 O.p.), w tym nie tylko możność uczestniczenia w przeprowadzaniu dowodów i wypowiedzenia się co do nich (art. 190 i 192 O.p.), ale także możliwość składania wniosków dowodowych. Żądania przeprowadzenia dowodu musi on uwzględnić, jeżeli dotyczą okoliczności istotnych dla sprawy, które nie zostały wystarczająco stwierdzone innym dowodem (art. 188 O.p.). Zgodnie z ugruntowanym już w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem nie może on więc odmówić przeprowadzenia dowodu, jeżeli strona dąży do wykazania tezy odmiennej od tej, jaka wynika z dowodów przeprowadzonych wcześniej przez organ. Katalog dowodów, jakie mogą zostać przeprowadzone w postępowaniu podatkowym został przy tym określony bardzo szeroko. Dowodem w tym postępowaniu może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.).
Wykonanie ciążących na organie podatkowym obowiązków z uwagi na złożony charakter sprawy, konieczność wyjaśnienia wielu faktów, przeprowadzenia szeregu dowodów, w tym przede wszystkim dowodów innych niż dowody z dokumentów, może zatem być przyczyną przedłużenia postępowania ponad okres wskazany w art. 54 § 1 pkt 7 O.p. Oceniając, czy przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu w rozumieniu art. 54 § 2 O.p. należy mieć na względzie złożoność sprawy, ilość i rodzaj przeprowadzanych dowodów, a także terminowość i celowość czynności podejmowanych przez organ w toku postępowania, prawidłowe zorganizowanie postępowania, czas niezbędny do dokonania czynności organizacyjnych (np. wezwania świadków czy pozyskania informacji od innych organów). Jeżeli czynności te zajmowały odpowiednią ilość czasu i uzasadnione były z uwagi zawiłość sprawy i jej etap oraz z uwagi na konieczność respektowania uprawnień stron postępowania, to uznać należy, że przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu.
Analiza akt sprawy wskazuje na to, że w tym przypadku sprawa dotycząca zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2000 była złożona, zaś ustalenie faktów w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia wymagało przeprowadzenia wielu dowodów, w tym częściowo przeprowadzanych w ramach pomocy prawnej z zagranicy. Chronologiczne zestawienie czynności podejmowanych przez organ pierwszej instancji, przedstawione w uzasadnieniu wydanego w pierwszej instancji postanowienia organu podatkowego w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej daje podstawy do uznania, że czynności te podejmowane były bezzwłocznie, w miarę potrzeb. Uwzględnianie wniosków dowodowych Spółki uzasadnione było tezami, jakie chciała ona wykazać za pomocą zgłaszanych wniosków dowodowych. Z zestawienia tego nie wynika także, iż organy, z pomocy których korzystano przy przeprowadzeniu niektórych dowodów (w tym Ministerstwo Finansów) działały opieszale, podejmując czynności im zlecone ze znacznym opóźnieniem. Trzeba bowiem zdawać sobie sprawę, że korzystanie z pomocy prawnej z zagranicy, z uwagi na przyjmowany w umowach międzynarodowych sposób porozumiewania się, zawsze wymaga większej ilości czasu niż przeprowadzenie dowodów tylko na terytorium Polski. Nie można też czynić zarzutu organom, że oczekując na wynik postępowania dowodowego w ramach pomocy prawnej, dopuszczały i przeprowadzały inne dowody, możliwe do przeprowadzenia na tym etapie. Przeciwnie, takie postępowanie świadczy o prawidłowej organizacji i zapobieganiu nadmiernemu przedłużaniu postępowania.
Z tych względów uznać trzeba, że ocena Sądu pierwszej instancji co do zaistnienia przesłanki z art.54 § 2 O.p. była prawidłowa i nie naruszała tego przepisu oraz art. 54 § 1 pkt 7 O.p.
Zgodzić się także należy z Sądem pierwszej instancji, że odmienna ocena przyczyn przedłużenia postępowania odwoławczego wynikać mogła z pewnej odmienności zakresu postępowania dowodowego, jakie może być przeprowadzone przez organ odwoławczy (art. 229 O.p.). Ponadto treść zaskarżonego uzasadnienia Dyrektora IS nie pozwala na uznanie, że również w przypadku postępowania odwoławczego przyczyną niezachowania terminu była konieczność przeprowadzenia dowodów.
Przyznać jedynie należy rację stronie skarżącej, że dla oceny przyczyn przedłużenia postępowania ponad czas określony w art. 54 § 1 pkt 7 O.p. nie miała znaczenia okoliczność, że dowody wnioskowane przez stronę skarżącą nie przyniosły oczekiwanego przez nią skutku w postaci uznania zadeklarowanego przez nią podatku za prawidłowy, istotne było w tym przypadku tylko to, że żądanie ich przeprowadzenia uzasadnione było tokiem postępowania i jego zakresem. W istocie jednak ta wadliwa ocena Sądu pierwszej instancji nie miała wpływu na wynik sprawy.
10. Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a.. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a/ i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).