II FSK 901/23

II FSK 901/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Melezini /sprawozdawca/
Jan Grzęda /przewodniczący/
Małgorzata Wolf- Kalamala
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
I SA/Wr 1154/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2022-12-13
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone wyroki i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 par. 4, art. 185 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 188
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia del. WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant Oktawian Nogaj, po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 1154/21 w sprawie ze skargi A B syndyka masy upadłości [....] sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w C na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 1 października 2021 r. nr 0201-IOD3.4100.16.2021 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2016 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2) zasądza od A B syndyka masy upadłości [....] sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w C na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 3128 (słownie: trzy tysiące sto dwadzieścia osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. I SA/Wr 1154/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. z/s w C (dale jako: "Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 1 października 2021 r., nr 0201-IOD3.4100.16.2021, w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2016 r. oraz odsetki za zwłokę z tyt. niezapłaconej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za grudzień 2016 r., uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o kosztach postępowania.
Tekst wskazanego wyroku wraz z uzasadnieniem (a także innych orzeczeń sądów administracyjnych przywołanych poniżej) dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
Zaskarżony wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] decyzją z 30 czerwca 2021 r., nr 0209-SPV.4100.2.2020.SZD, określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2016 r. wraz z odsetkami. Organ ustalił bowiem, że Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o wartości wynikające z faktur wystawionych przez P., ponieważ wydatki te nie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, nie odzwierciedlają rzeczywistości gospodarczej.
Wymienioną na wstępie decyzją DIAS utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu organ wskazał, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem VAT od dnia 10 marca 2010 r. Umowa Spółki została zawarta w dniu 10 marca 2010 r. pomiędzy M. M. i L. M. Przedmiotem działalności podmiotu jest: produkcja i sprzedaż pieczywa, świeżych wyrobów ciastkarskich i ciasteczek, sprzedaż detaliczna napojów alkoholowych i bezalkoholowych oraz pozostałej żywności i nowych wyrobów prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach, produkcja lodów, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. M. M. w dniu 29 października 2014 r. zarejestrował w Republice Czeskiej firmę P. Adres firmy widnieje jako wirtualne biuro, czyli adres niezbędny do rejestracji działalności, i został uzyskany w wyniku zawarcia z X s.r.o. umowy o świadczeniu usług i użytkowaniu nieruchomości w zakresie: udostępnienie nieruchomości w celu ulokowania siedziby, prowadzenie księgowości, prowadzenie korespondencji, reprezentowanie usługobiorcy, wynajem pokoju konferencyjnego, umożliwienie tymczasowego pobytu, telefoniczną i elektroniczną obsługę klientów, umożliwienie meldunku na okres przejściowy oraz świadczenie innych usług na podstawie indywidualnych zamówień usługobiorcy.
W latach 2014-2015 Spółka zawarła z P. 18 umów cywilnoprawnych, w tym m.in. umowę licencyjną na korzystanie ze znaku towarowego "M." – zawarta pomiędzy M. M. - licencjodawcą, a Spółką – licencjobiorcą; umowę licencyjną na korzystanie ze znaku towarowego "[...] M." - zawarta pomiędzy M. M. - licencjodawcą, a Spółką – licencjobiorcą; umowę na tworzenie receptur technologicznych.
DIAS zakwestionował powyższe umowy licencyjne o korzystanie ze znaków towarowych, wskazując, że wymienione w nich znaki towarowe zarejestrowane były wyłącznie na terytorium Czech i nie podlegały na tej podstawie ochronie na terytorium Polski. Ponadto wskazał, że faktury za korzystanie ze znaków towarowych zostały wystawione niezgodnie zapisami umów licencyjnych. Ponadto organ podkreślił, iż znak towarowy "M." był już wcześniej używany i znany na rynku w Polsce. Strona korzystała z niego na długo przed zawarciem umów licencyjnych, ponadto strona nie podjęła żadnych działań w celu ustalenia wartości rynkowej i ekonomicznej znaku. W ocenie organu brak też dowodów, że M. M. tworzył na rzecz strony nowe receptury. Receptur takich nie przedłożono, przesłuchiwani świadkowie nie potwierdzili faktu ich tworzenia. W ocenie organu z przeprowadzonych dowodów wynika, że z receptur korzystano jeszcze przed zawarciem umowy. Organ podkreślił, że M. M. posiadał wykształcenie ekonomiczne, ale nie był technologiem. Pomimo tego, to właśnie jego firmie zlecono opracowanie receptur nowych produktów. Pracując w Spółce, jako Dyrektor Zarządzający i mając bardzo dużo obowiązków, nie miał czasu na opracowanie receptur, ale już, jako prowadzący firmę miał na to czas. Ponadto, jeśli dodatkowe wynagrodzenie miało być zachętą dla pozostania M. M. w firmie, to zasadnym było zaproponowanie mu wyższego wynagrodzenia.
Organ odwoławczy uznał, że strona nie przedstawiła dostatecznych dowodów wykonania tych umów, a w konsekwencji nie uznano wydatków za koszt uzyskania przychodu w świetle art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2014 r. poz. 851, dalej jako: "u.p.d.o.p.").
WSA we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję.
Jak wskazano w uzasadnieniu, organy zanegowały m.in. koszty ponoszone na rzecz M. M., prowadzącego działalność gospodarczą z siedzibą w Czechach. Z akt niniejszej sprawy wynika, że Spółka w toku postępowania przed organem pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym wnioskowała o przeprowadzenie wskazanych przez nią dowodów, wywodząc ich istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia jego sprawy – o przesłuchanie w charakterze świadka J. S. oraz B. D. - na okoliczności dotyczące prowadzonej przez M. M. na terenie Czech działalności gospodarczej, mające świadczyć o realizacji przez M. M. umowy dotyczącej przeprowadzenia badania rynku. Organ pierwszej instancji odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków a stanowisko to organ odwoławczy uznał za zasadne.
Zdaniem sądu pierwszej instancji wnioski o przesłuchanie w charakterze świadka J. S. oraz świadka B. D., wskazywały konkretne okoliczności, w sposób obszerny wskazane we wniosku z dnia 31 lipca 2020 r., jak i w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Dowód z przesłuchania J. S. (prokurenta czeskiej spółki s.r.o., "użyczającej" skarżącemu siedziby w Czechach) zmierzał do wykazania, iż M. M. prowadził na terenie Czech działalność oraz wykonywał czynności na rzecz Spółki. Jak wskazywała Spółka, J. S. posiada wiedzę na temat działalności M. M., która to wiedza jest istotna z punktu widzenia niniejszego postępowania. Przesłuchanie w charakterze świadka B. D. zmierzało zaś do wykazania wykonania przez M. M. usług badania rynku. Jak argumentowała strona, prowadzone przez M. M. z tą osobą na terenie Czech rozmowy handlowe, doprowadziły do nawiązania współpracy przez Spółkę z czeskim przedsiębiorstwem K. Okoliczności te zanegowane zostały przez organy podatkowe.
W ocenie sądu pierwszej instancji Spółka wskazała dowody, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym były zgłoszone na tezę dowodową odmienną niż wynika to z ustaleń organów podatkowych, zatem takie dowody powinny być przeprowadzone. Odmowa ich przeprowadzenia stała w sprzeczności z art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111, dalej jako: "o.p."), organ naruszył nadto art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p. Sąd zobowiązał organ, aby ponownie rozpoznając sprawę, podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy m.in. poprzez dopuszczenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków osób wnioskowanych przez Spółkę, lub rozważył przeprowadzenie dowodu z urzędu, zaś po ich przeprowadzeniu dokonał ich oceny, czemu da wyraz w stosownym rozstrzygnięciu.
Nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem, skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył DIAS reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżając wyrok w całości, autor skargi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a.") w zw. z art. 188, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji na skutek uznania, że niezrealizowanie wniosków dowodowych strony skarżącej w zakresie przesłuchania świadków J. S. oraz B. D. skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy (organ nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie rozpatrzył go w całości), podczas gdy okoliczności, na które mieli zostać przesłuchani wskazani świadkowie nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy, ponieważ dotyczą zdarzeń, które nie wpływały na wysokość podatku dochodowego do osób prawnych za 2016 r.; w konsekwencji należy przyjąć, że w niniejszej sprawie organ przeprowadził prawidłowe postępowanie dowodowe (zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i rozpatrzył go w całości);
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 188, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p. w związku z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, nieznajdujące oparcia w aktach sprawy i treści zaskarżonej decyzji, że organ zakwestionował koszty związane z umowami licencyjnymi na korzystanie ze znaków towarowych z tego powodu, że znaki te były zarejestrowane wyłącznie w Czechach, podczas gdy powyższe koszty zakwestionowano, gdyż nie zostały one poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 188, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p., poprzez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego w konsekwencji całkowitego pominięcia przy rozstrzyganiu sprawy treści umowy na tworzenie receptur technologicznych zawartej przez stronę skarżącą z M. M., która określa jakie prace miał on wykonać, a także stanowiska organu dotyczącego realizacji tej umowy; jeżeli sąd wziąłby pod uwagę treść tej umowy oraz stanowisko organu, to niewątpliwie doszedłby do wniosku, że organ trafnie uznał, iż M. M. nie zrealizował prac z niej wynikających, gdyż nie istnieją jakiekolwiek dokumenty potwierdzające fizyczny efekt jego prac, a przecież umowa zakładała, że materiały takie powinny być przekazane stronie skarżącej, co finalnie doprowadziłoby Sąd do konstatacji, że niecelowe jest przesłuchanie w charakterze świadków J. S. i B. D. (zarówno na wniosek jak i z urzędu);
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 188, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p. w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że organ był zobowiązany do przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków J. S. i B. D. na wskazane przez stronę skarżącą konkretne okoliczności, które zanegowane zostały przez organ podatkowy, podczas gdy, wbrew twierdzeniu sądu, te konkretne okoliczności nie były przez organ kwestionowane, a jedynie pozostawały bez wpływu na rozliczenie przez stronę skarżącą podatku dochodowego od osób prawnych za 2016 r.; bezpodstawne tym samym jest także twierdzenie sądu, że organ dokonał w sposób niedopuszczalny oceny wniosku dowodowego na podstawie art. 191 o.p.;
5. art. 141 § 4, art. 133 § 1, art. 134 § 1, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 188, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku, które nie poddaje się kontroli instancyjnej, gdyż w części dotyczącej rozważań Sądu jest powieleniem uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 28 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 71/21, który to wyrok dotyczy innych okoliczności stanu faktycznego niż niniejsza sprawa, co skutkowało tym, że Sąd nie dokonał rzetelnej kontroli zaskarżonej decyzji, nie wydał wyroku na podstawie akt sprawy oraz nie rozstrzygnął sprawy w jej granicach.
W oparciu o powyższe zarzuty organ wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu bądź rozpoznanie skargi kasacyjnej w trybie art. 188 p.p.s.a.; zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skarżąca Spółka nie skorzystała z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Postanowieniem z dnia [...] 2024 r., sygn. [...], Sąd Rejonowy w [...]Wydział [...] ogłosił upadłość skarżącej Spółki i wyznaczył syndyka. Syndyk przystąpił do postępowania toczącego się przed NSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna okazała się zasadna.
Spór w sprawie na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprowadza się do oceny słuszności stanowiska sądu pierwszej instancji co do tego, czy konieczne było przeprowadzenie przez organy podatkowe wnioskowanych przez Spółkę dowodów, tj. przesłuchania w charakterze świadków J. S. (na okoliczność prowadzenia przez M. M. działalności na terenie Czech oraz wykonywania czynności na rzecz Spółki) oraz B. D. (na okoliczność wykonania przez M. M. usług badania rynku). WSA we Wrocławiu stanął na stanowisku, że wspomniane żądanie odnosiło się do dowodów mających znaczenie dla sprawy i zostały zgłoszone na tezę dowodową odmienną niż przyjęta przez organy, a mającą znaczenie dla stwierdzenia realizacji przez M. M. umowy zawartej ze Spółką, dotyczącej przeprowadzenia badania rynku.
Skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że sąd pierwszej instancji dokonał powyższej oceny przedwcześnie, wydając orzeczenie nieoparte na aktach sprawy.
Dla porządku wypada zauważyć, że zgodnie z art. 188 o.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.
Przede wszystkim trafnie zwrócił uwagę organ, że powodem uchylenia zaskarżonej decyzji nie mogło być nieprzesłuchanie świadków na okoliczność badania rynku przez M. M. Niniejsza sprawa dotyczy rozliczenia Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2016 r., tymczasem wspomniana usługa nie stanowi elementu tegoż rozliczenia. Strona skarżąca wydatki te ujęła w kosztach uzyskania przychodów za 2014 r.
Z uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego wynika, że okoliczności, na które mieli zostać przesłuchani świadkowie, zostały określone we wniosku z dnia 31 lipca 2020 r. Lektura akt sprawy wskazuje jednak, że na jej gruncie nie zostało złożone żadne pismo oznaczone tą datą. W istocie Spółka złożyła wniosek o przesłuchanie wskazanych świadków w piśmie z dnia 26 maja 2021 r., o którym to sąd nie wspomina. Z treści tego pisma wynika, że firma X s.r.o., której pracownikiem jest J. S., była zobowiązana do prowadzenia korespondencji M. M., udostępniania pokoju konferencyjnego, umożliwienia tymczasowego pobytu, telefonicznej i elektronicznej obsługi klientów, a zatem J. S. posiada wiedzę na temat działalności firmy M. M., w tym odnośnie świadczenia usług badania czeskiego rynku, gdyż pierwotnie strona skarżąca zleciła je firmie X s.r.o. Odnośnie przesłuchania B. D. wskazano, że odbyte przez niego w biurze X s.r.o. spotkanie z M. M. potwierdzi nawiązanie współpracy z czeską firmą K., co było efektem wykonanej usługi badania rynku - fakt nawiązania współpracy z czeskim podmiotem pośrednio dowodzi wykonania usługi.
Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 9 czerwca 2021 r. odmówił przeprowadzenia dowodów z zeznań wskazanych świadków, podkreślając, że w postępowaniu prowadzonym za rok 2016 nie analizuje umowy z dnia 16 października 2014 r. na przeprowadzenie badania rynku zawartej przez Spółkę z P. oraz faktur do niej wystawionych, gdyż było to przedmiotem postępowania podatkowego za 2014 r. Oznacza to, że przesłuchanie świadków było bezcelowe. Takie stanowisko, wobec treści odwołania, powtórzono też w decyzji organu odwoławczego. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w żaden sposób do przedstawionego stanowiska organu.
Trafne jest stanowisko organu zawarte w skardze kasacyjnej, że wniosek o przesłuchanie świadków zawarty w piśmie z dnia 26 maja 2021 r. dotyczy wyłącznie realizacji przez M. M. umowy z dnia 16 października 2014 r. na przeprowadzenie badania rynku – jasno wynika to z treści wspomnianego pisma, jak również znajduje potwierdzenie w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji. Tym samym dotyczy ono kwestii, które w żaden sposób nie były badane na gruncie rozliczenia Spółki za 2016 r., a zatem odnoszący się do nich wniosek dowodowy również należy uznać za nieefektywny i bezzasadny.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro wniosek Spółki dotyczył przeprowadzenia dowodu odnoszącego się do usługi, która wygenerowała wydatki ujęte przez Spółkę w rozliczeniu za 2014 r., a nie za 2016 r., to niewątpliwie dowód ten nie miał znaczenia dla niniejszej sprawy. Tym samym obojętna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest hipotetyczna wiedza J. S. odnośnie przeprowadzonego badania rynku przez M. M., jak i okoliczność, że nawiązano współpracę z K. i spotykano się z B. D. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał natomiast, że Spółka podała konkretne okoliczności, na które mieli zostać przesłuchani świadkowie we wniosku z dnia 31 lipca 2020 r. (którego to pisma nie złożono do akt niniejszej sprawy) oraz w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a następnie powielił w uzasadnieniu orzeczenia argumentację strony skarżącej co do konieczności przesłuchania świadków, gdyż posiadają oni wiedzę co do przeprowadzonego przez M. M. badania rynku.
Skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że sąd pierwszej instancji oparł rozstrzygnięcie na własnych ustaleniach. Uchylił on bowiem zaskarżoną decyzję, uznawszy, że przeprowadzenie wnioskowanych dowodów mogło dowieść okoliczności mających znaczenie dla sprawy – tymczasem jednak w żaden sposób nie dotyczyły one rozliczenia za 2016 r., które było przedmiotem kontrolowanego postępowania. Z tego względu należało uznać, że WSA we Wrocławiu naruszył przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 188, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p. w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a.
Celnie zwrócił uwagę organ w skardze kasacyjnej, że opisane wyżej naruszenie z dużym prawdopodobieństwem stanowiło konsekwencję skopiowania przez sąd uzasadnienia wyroku z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. I SA/Wr 71/21, wydanego w sprawie ze skargi M. M. na decyzję w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. Świadczy o tym m.in. powielenie informacji, że okoliczności, na które mieli zostać przesłuchani świadkowie, zostały przywołane w piśmie z dnia 31 lipca 2020 r., którego strona skarżąca nie złożyła w ramach niniejszego postępowania (WSA powołał się na to pismo również w wyroku sygn. I SA/Wr 71/21), jak też to, że jedyne usługi, o których wspomina sąd pierwszej instancji w ramach rozważań merytorycznych, to przeprowadzenie badania rynku. Sąd ten nie zajął natomiast jakiegokolwiek stanowiska odnośnie innych, spornych umów i związanych z nimi wydatków; nie podjął nawet próby odniesienia zasadności przesłuchania świadków J. S. i B. D. do możliwości potwierdzenia zrealizowania przez M. M. innych spornych w 2016 r. usług.
Skład orzekający w niniejszej sprawie nie neguje możliwości (a niekiedy wręcz konieczności) korzystania z dotychczasowego dorobku orzeczniczego sądownictwa administracyjnego, szczególnie w analogicznych sprawach, co pozwala na prowadzenie efektywnego postępowania oraz zachowanie spójności orzeczniczej. Niemniej na akceptację nie może zasługiwać posługiwanie się fragmentami orzeczeń z innych postępowań, które w żaden sposób nie odnoszą się do danej sprawy. Tego rodzaju praktykę należy ocenić jako niedopuszczalną, gdyż może prowadzić do podejrzeń, iż sąd nie dokonał rzetelnego zbadania sprawy w jej granicach, a orzekł nie w oparciu o akta sprawy. Już z samej istoty naruszenia należało zatem stwierdzić, że sporządzone w sprawie uzasadnienie jest wadliwe.
Za trafny zatem należało w tym kontekście uznać także sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4, art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 188, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p.
Biorąc pod uwagę powyższe, trzeba zauważyć, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia w części merytorycznej jest zdawkowe i wybiórcze. Sąd pierwszej instancji skupił się w zasadzie na jednym elemencie, czyli niezrealizowaniu przez organ omawianych wniosków dowodowych. Poza jego oceną pozostały natomiast pozostałe sporne w sprawie kwestie, a związane z zakwestionowaniem przez organy rozliczenia wydatków za kontrolowany okres z tytułu pozostałych umów zawartych w 2014 i 2015 r., co przekłada się na uznanie poniesionych z ich tytułu wydatków za koszty uzyskania przychodów w rozliczeniu Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za ten rok.
Abstrahując również od tego, że wnioskowane przesłuchania miały zostać przeprowadzone na dowód konkretnie wskazanych w żądaniu okoliczności (realizacji umowy analizy rynku), to WSA we Wrocławiu nie podjął się próby oceny, czy przesłuchanie świadków mogłoby mieć wpływ na ocenę rozliczenia wydatków z 2016 r. Sąd ten nie odniósł się także w sposób rzeczowy do stanowiska organów wyrażonego w decyzjach obu instancji oraz postanowienia organu odwoławczego o odmowie przeprowadzenia dowodu. W zakresie odmowy przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków jako przyczynę ich nieprzeprowadzenia organ wskazał fakt, że ich przedmiotem nie były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, nie zaś jak wskazywał sąd – że dane okoliczności są już dostatecznie wyjaśnione innymi dowodami.
Z tego też względu, skład orzekający za przedwczesne uznał odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Bez wątpienia nieuprawnione było uznanie przez sąd pierwszej instancji, iż wnioskowane przesłuchania – na okoliczność wykonania usług badania rynku, której kosztów Spółka nie poniosła w 2017 r. – mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym niemniej, ze względu na pobieżne uzasadnienie wyroku, a zatem niepoddające się pełnej kontroli, skład orzekający stwierdza, że nie jest na tym etapie władny do jednoznacznej oceny czy przesłuchanie ww. świadków (na wniosek czy też z urzędu) byłoby celowe i miałoby rzeczywiście wpływ na wynik sprawy. Podjęcie próby oceny tychże kwestii sprowadzałoby się w istocie do zastąpienia przez NSA sądu pierwszej instancji w jego kompetencjach orzeczniczych.
Rozpoznając sprawę ponownie, sąd pierwszej instancji obowiązany będzie zastosować się do oceny wyrażonej w niniejszym uzasadnieniu. WSA we Wrocławiu raz jeszcze przeanalizuje zasadność przesłuchania w niniejszej sprawie świadków J. S. i B. D. Mając na względzie, że konkretną okoliczność, na jaką mieli zostać przesłuchani zgodnie z wnioskiem strony (przeprowadzenia przez M. M. badania rynku) pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy, sąd przeanalizuje, czy dokonanie tych przesłuchań w innym zakresie miałoby znaczenie dla wzruszenia rozliczenia Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2017 r. Skład orzekający wypowie się również co do stanowiska organu zajętego w tym względzie. Jeżeli sąd pierwszej instancji nie stwierdzi konieczności przesłuchania ww. świadków, przystąpi do merytorycznej oceny sprawy. Swoje rozważania przedstawi natomiast w rzetelnym i skrupulatnym uzasadnieniu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku, w myśl art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).