II FSK 90/06

II FSK 90/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Antoni Hanusz
Sławomir Presnarowicz /sprawozdawca/
Sylwester Marciniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Bd 179/05 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2005-06-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 6
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 października 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Tezy
Zorganizowanie w budynku zaadaptowanym na hotel balu sylwestrowego w dniu 31 grudnia 2002 r., jest okolicznością powodującą powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, czyli od 1 stycznia 2003 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia del. WSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko - Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Andrzeja R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Bd 179/05 w sprawie ze skargi Andrzeja R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 27 grudnia 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 28 czerwca 2005 r., I SA/Bd 179/05, oddalił skargę Andrzeja R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 27 grudnia 2004 r. (...), w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r. oraz umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Z ustaleń stanu faktycznego podanego w zaskarżonym wyroku wynika, ż decyzją z 27 grudnia 2004 r., (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję z 14 września 2004 r. Prezydenta Miasta W. ustalającą Andrzejowi R. podatek od nieruchomości za 2003 r. w wysokości 69.785,50 zł. Jako przedmiot opodatkowania określono: budynki pod działalność gospodarczą, budowle związane z działalnością gospodarczą oraz grunty pod działalność gospodarczą. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż obowiązek podatkowy od części budynku hotelowego i budowli istniejących na przedmiotowej nieruchomości powstał z dniem 1.01.2003 r, a wskazuje na to rozpoczęcie użytkowania części budynku hotelowego w dniu 31.12.2002 r. Opodatkowaniem objęto również istniejące na nieruchomości budowle, których wartość przyjęto w wysokości określonej przez biegłego rzeczoznawcę.
Organ ocenił, że zarówno utwardzony plac postojowy, jak i ogrodzenie są budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a ponadto te przedmioty opodatkowania mieszczą się w pojęciu budowli, o którym mowa w art. 1a pkt 2 ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z operatem szacunkowym z dnia 24.05.2004 r. przedmiotem wyceny przez biegłego były następujące budowle: drogi i place utwardzone kostką betonową, chodniki utwardzone kostka betonową, ogrodzenia stalowe oraz oświetlenia dróg i placów utwardzonych. Organ podatkowy uznał za dostatecznie wykazany fakt użytkowania budynku już w grudniu 2002 r., czyli przed jego ostatecznym wykończeniem, opierając się na zebranych w toku postępowania dowodach świadczących o zorganizowaniu w Hotelu "M." balu sylwestrowego w dniu 31 grudnia 2002 r. tj. poprzez fakt, iż na stronie internetowej hotelu zamieszczona została informacja, że działalność hotelu została rozpoczęta w dniu 31.12.2002 r. oraz ukazanie się w prasie artykułów informujących o balu. Ponadto pismem z dnia 10.12.2002 r. podatnik zawiadomił Wojewódzką Stację Sanitarno-Epidemiologiczną, że w dniu 24.12.2002 r. zamierza przystąpić do użytkowania hotelu "M.". Organ wskazał, że aby powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za 2003 r. rozpoczęcie użytkowania budynku winno nastąpić jeszcze w roku 2002 r., a przy braku jakichkolwiek dowodów przeciwnych, nie można odmówić mocy dowodowej artykułom, zamieszczonym w lokalnych gazetach na okoliczność zorganizowania w budynku hotelu zabawy sylwestrowej. Organ podniósł, iż budowle posadowione na terenie nieruchomości położonej przy ul. O. 77, tj. drogi i place utwardzone kostką betonową, chodniki utwardzone kostka betonową, ogrodzenia stalowe oraz oświetlenia dróg i placów utwardzonych, należało definiować zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, która w art. 1a ust. 1 pkt 2 reguluje, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zdaniem organu, elementy powyższej definicji odwołują się do pojęć z prawa budowlanego takich, jak: obiekt budowlany, urządzenie budowlane. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7.07.1994 r.- Prawo budowlane, przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 lutego 2005 r., skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 120, 121, 122, 180, 187 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skargi podkreślano, że podatnik nie posiada na swoim terenie przedmiotów stanowiących podstawę do opodatkowania. Skarżący zauważył, że plac postojowy nie jest budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, ale urządzeniem technicznym lub w szczególnych przypadkach urządzeniem budowlanym, pod warunkiem związania z obiektem. Warunkiem opodatkowania urządzenia budowlanego zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych - art. 1a ust. 1 pkt 2 jest związanie tegoż urządzenia z obiektem budowlanym. W skardze przywołano definicję z ustawy Prawo budowlane, mianowicie, że obiekt budowlany to: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Plac postojowy, z kolei, jest urządzeniem technicznym budynku, zgodnie z wyżej przytoczoną definicją obiektu budowlanego wchodzi w jego skład - stanowiąc jego część, zatem nie jest związany z obiektem budowlanym, co stanowi warunek opodatkowania. Zatem błędnym jest pogląd, że plac postojowy jest budowlą, również w pojęciu prawa budowlanego. W skardze zarzucono ponadto błędne ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego, gdyż moment rozpoczęcia używania hotelu jako miejsca prowadzenia działalności nastąpił dopiero w styczniu 2003 roku, a ta rozpoczęła się z dniem przybycia pierwszego gościa, czemu nie przeczy poczynienie przez podatnika kroków w celu uzyskania pozwoleń. Skarżący zakwestionował moc dowodową artykułów prasowych. Ponadto podniósł, że gdyby Prezydent poinformował, iż jego zdaniem budowlą jest plac postojowy, to dokonałby określenia jego wartości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organ podatkowy prawidłowo bowiem dokonał oceny tego, co należy uznać za budowle w oparciu o przepisy podatkowe. Ustawodawca w art. 1a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /t.j. Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84 ze zm./, zdefiniował pojęcie budowli i mimo odniesienia się do jego rozumienia w Prawie budowlanym, wprowadził pewne odrębności jak chociażby to, że urządzenie budowlane, zatem i place postojowe /art. 3 pkt 9/ ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2003 nr 207 poz. 2016 ze zm./ w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy podatkowej, w obrębie ustawy podatkowej, oznaczają również budowle. Zatem Sąd administracyjny I instancji zgodził się z organem, który uznał za budowlę w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej, plac postojowy zapewniający możliwość użytkowania budynku zgodnie z przeznaczeniem. Taki zapis nie pozwala traktować na gruncie ustawy podatkowej urządzenia technicznego jako części składowej budynku, ale jest to odrębny przedmiot opodatkowany według zasad przyjętych dla budowli, mimo związania ich z obiektem budowlanym. Sąd administracyjny I instancji jednocześnie przyjął, iż nie można natomiast uznać za prawidłowe opodatkowanie budynku w ustalonym stanie faktycznym na podstawie art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy podatkowej, który ma zastosowanie do opodatkowania budynków nowych /v. L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny, leśny, C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 252/, gdyż w sprawie nastąpiła modernizacja budynku zarejestrowanego jako zabytek, na potrzeby działalności gospodarczej, tj. hotelarstwa. W takiej sytuacji, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, co w sprawie nastąpiło z chwilą zajęcia budynku na prowadzenie działalności gospodarczej /art. 7 ust. 1 pkt 6/ cytowanej ustawy podatkowej. Za takie okoliczności należy niewątpliwie uznać zorganizowanie w budynku zaadaptowanym na hotel - balu sylwestrowego, a nie jedynie przyjęcie gościa hotelowego. Sąd administracyjny I instancji stwierdził, że materiał dowodowy, przy nie kwestionowaniu przez skarżącego, że bal miał miejsce, został zebrany w całości, gdyż nie brakuje dowodów dotyczących wszystkich faktów mających znaczenie dla sprawy w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy, a organ opierając się na zgromadzonych dowodach w sprawie, nie przekroczył zasady swobody oceny dowodów, przyjmując, że zaszły okoliczności powodujące istnienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości w przedmiocie budynku - przed 1 stycznia 2003 r. Zatem zarzut skargi naruszenia art. art. 120, 121, 122, 180, 187 omawianej ustawy Ordynacja podatkowa, jest w ocenie Sądu administracyjnego I instancji, bezzasadny. W konsekwencji, błędne powołanie się na art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy podatkowej zamiast na art. 6 ust. 1, nie miało wpływu na wynik sprawy. Takie działanie nie było również naruszeniem prawa, dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czyli przyczyną określoną w art. 240 tejże ustawy Ordynacja podatkowa.
Na powyższe orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, skargę kasacyjną wywiódł adwokat Jarosław B., pełnomocnik skarżącego Andrzeja R., w której wnosi o uchylenie w całości tegoż wyroku. W piśmie tymże wskazując na art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ zaskarżonemu wyrokowi zarzuca naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez uznanie, iż powstanie obowiązku podatkowego nastąpiło od 1 stycznia 2003 r. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 par. 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżonemu wyrokowi zarzuca również naruszenie przepisów postępowania poprzez pominięcie i nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy do następujących uchybień organów podatkowych, podniesionych w skardze: art. 180 i 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa poprzez arbitralne, nie poparte dowodami przyjęcie przez Sąd i organy podatkowe, iż użytkowanie budynku rozpoczęło się 31 grudnia 2002 r. i nie powołanie świadków z urzędu w celu weryfikacji tej tezy, pomimo innego stanowiska skarżącego. A także art. 145 par. 1 i 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż wskazanie błędnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w tym przepisie.
Ponadto wnosi o zasądzenie od Izby Skarbowej w Ł. na rzecz jego klienta kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreśla, iż w decyzji wskazano 3 podstawy opodatkowania: budynki, budowle i grunty. Jego mocodawca nie posiada na swoim terenie żadnych budowli stanowiących podstawę do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Nie zgadza się z wyrokiem zaliczającym plac postojowy do budowli i do naliczania od jego wartości podatku. Wskazuje, że plac postojowy nie jest budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a także podatkowego, ale urządzeniem technicznym lub w szczególnych przypadkach urządzeniem budowlanym, pod warunkiem związania z obiektem budowlanym. Warunkiem opodatkowania urządzenia budowlanego zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych - art. 1a ust. 1 pkt 2 jest związanie tegoż urządzenia z obiektem budowlanym. Zgodnie z definicją ustawy Prawo budowlane, obiekt budowlany to:
a/ budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,
b/ budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.
Autor skargi kasacyjnej podkreśla, że plac postojowy jest urządzeniem technicznym zgodnie z wyżej przytoczoną definicją obiektu budowlanego wchodzi w jego skład - stanowiąc jego część. Zatem nie jest związany z obiektem budowlanym, co stanowi warunek opodatkowania. Gdyby ustawodawca chciał opodatkować podatkiem od nieruchomości taki plac - podnosi dalej skarżący, to wówczas zapis ustawy brzmiałby następująco - "związany z budynkiem". Zatem, wyrok WSA w kwestii zakwalifikowania placu postojowego jako budowli jest, w ocenie skarżącego, niezasadny. Także w art. 3 ustawy Prawo budowlane zawarta jest definicja budowli i w żadnym miejscu nie obejmuje ona swoją treścią placu postojowego: budowla - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany, nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne /fortyfikacje/, ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych /kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń/ oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W związku z powyższym dokonanie wymiaru przez organy, potwierdzone w wyroku Sądu jest niezgodne z prawem. Kolejną kwestią, jest powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Organy podatkowe przyjęły, iż obowiązek ten powstaje zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy podatkowej. Zgodnie z art. 6 ustawy obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub jego części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia r. następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo, w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. Zdanie skarżącego przepis powyższego artykułu jest jednoznaczny. W sytuacji jego mocodawcy do powstania obowiązku podatkowego przyjmuje się datę rozpoczęcia użytkowania budynku. Ta data to rozpoczęcie używania hotelu jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Pierwsza sprzedaż miała miejsce dopiero w styczniu 2003 roku, a nie jak twierdzi organ podatkowy w dniu 31 grudnia 2002 r. Oczywiście przed rozpoczęciem działalności jego klient zmuszony był do otrzymania wszelkich pozwoleń, które to uzyskiwał w grudniu 2002 roku, jednak ich uzyskiwanie nie oznaczało rozpoczęcia użytkowania. Użytkowanie to, rozpoczęło się z dniem przybycia pierwszego gościa hotelowego. W ocenie skarżącego, trudno uznać artykuły prasowe z 2003 roku za potwierdzenie wcześniejszego rozpoczęcia użytkowania hotelu. Gdyby organ podatkowy chciał dokonać prawidłowej weryfikacji posiadanych informacji, powinien przeprowadzić dowody z zeznań świadków lub przesłuchania strony, czego nie uczynił. Przerzucanie na podatnika obowiązku udowadniania swoich racji, stanowi naruszenie art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej. Postępowanie w niniejszej sprawie trwało, aż do wydania decyzji przez SKO, w tej sytuacji organ II instancji mógł przeprowadzić wnioskowane dowody, czego nie uczynił. Nie można zgodzić się z tezą WSA, iż do opodatkowania powinien być zastosowany art. 6 ust. 1 ustawy. Nawet gdyby przyjąć stanowisko WSA za prawidłowe, w tej sytuacji podstawa prawna zaskarżonej decyzji była błędna, a więc powinna ona zostać uchylona, co stanowi naruszenie art. 145 par. 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie skorzystało z przysługującego mu uprawnienia, do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W myśl art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. Oczywiście możliwe jest także w kasacji podnoszenie łącznie, naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny /art. 183 par. 1 p.p.s.a./. Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu /art. 183 par. 2 p.p.s.a./. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie /por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97 - OSNC 1997 nr 6-7 poz. 96/.
W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej w jej petitum przywołał unormowania art. 145 par. 1 i 2 cytowanej wyżej ustawy p.p.s.a., w związku z art. 210 Ordynacji podatkowej. Należy jednak zwrócić uwagę, iż w par. 1 art. 145 tejże ustawy p.p.s.a., ustawodawca określoną treść przepisów zawarł w punktach od 1/ do 3/, a pkt 1/ został podzielony na litery od "a do c". Natomiast autor skargi kasacyjnej nie podał precyzyjnie, które przepisy oznaczone punktami /literami/ par. 1 art. 145 omawianej ustawy p.p.s.a wskazuje jako naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać merytorycznej oceny, zasadności tej części skargi kasacyjnej.
Ponadto autor skargi kasacyjnej przywołał również unormowania art. 174 cytowanej wyżej ustawy p.p.s.a., stawiając zarzut zaskarżonemu wyrokowi naruszenia prawa materialnego, polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez uznanie, iż powstanie obowiązku podatkowego nastąpiło od 1 stycznia 2003 r. W szczególności jej autor w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdził, że "nie można zgodzić się z tezą WSA, iż do opodatkowania powinien być zastosowany art. 6 ust. 1 ustawy."
Odnosząc się, zatem do postawionemu wyrokowi Sądu administracyjnego I instancji, powyższego zarzutu naruszenia prawa materialnego, należy uznać, iż jest on nie zasadny. W myśl bowiem art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /t.j. Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84 ze zm./, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Natomiast stosownie do treści art. 6 ust. 2 tejże ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub jego części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona, albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem.
Z przyjętej przez Sąd administracyjny I instancji oceny stanu faktycznego, ustalonego przez organy podatkowe należy wnosić, iż budynek Hotelu "M.", zarejestrowany uprzednio jako zabytek, został jedynie zmodernizowany na potrzeby działalności gospodarczej /hotelowej/. Nie jest zatem ów obiekt budynkiem nowym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego właściwie także Sąd administracyjny I instancji ocenił, że zorganizowanie w budynku zaadaptowanym na hotel "M." - balu sylwestrowego w dniu 31 grudnia 2002 r., jest okolicznością powodującą powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, czyli od 1 stycznia 2003 r. /art. 6 ust. 1 omawianej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych/. W sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że bal sylwestrowy w opisywanym dniu i budynku miał miejsce, co potwierdza materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż stosownie do treści art. 180 par. 1 wymienionej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dlatego też właściwie Sąd administracyjny I instancji ocenił, iż organ podatkowy opierając się na zgromadzonych dowodach w sprawie, nie przekroczył zasady swobody oceny dowodów, przyjmując, że zaszły okoliczności powodujące istnienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości w przedmiocie budynku przed 1 stycznia 2003 r. /brak naruszenia art. 187 cytowanej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa/. W skardze kasacyjnej jej autor nie podważa powyższych okoliczności, a jedynie kwestionuje moc dowodową artykułów prasowych z 2003 r., jako potwierdzających wcześniejsze rozpoczęcie użytkowania wspomnianego hotelu "M.". W kontekście powyższych wywodów należy stwierdzić, iż nie ma znaczenia w jakim dniu nastąpiło przyjęcie gościa hotelowego /sprzedaż miejsca przy użyciu kasy fiskalnej/, skoro rozpoczęcie użytkowania, chociażby części budynku hotelu "M.", nastąpiło już 31 grudnia 2002 r. Powyższe okoliczności wskazują jednocześnie, iż w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania art. 6 ust. 2 omawianej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Za nie zasadny także należy uznać postawiony wyrokowi Sądu administracyjnego I instancji, zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W myśl tej regulacji, w stanie prawnym obowiązującym w spornym okresie, budowla - to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Wykładnia językowa przywołanego unormowania pozwala na stwierdzenie, iż właściwe jego rozumienie nie może odbyć się bez odniesienia się do art. 3 pkt 1 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2003 nr 207 poz. 2016 ze zm./. Stanowisko to potwierdzone zostało również w orzecznictwie sądów administracyjnych /zob. wyrok NSA z 27 stycznia 2006 r., FSK 2316/04- Monitor Podatkowy 2006 nr 6 str. 44/. Zgodnie zatem z art. 3 pkt 1 i pkt 9 tejże ustawy - Prawo budowlane, pod pojęciem obiektu budowlanego - należy rozumieć: a/ budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b/ budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, jak też c/ obiekt małej architektury, zaś urządzenia budowlane - to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Łączne, zatem odczytanie zacytowanych przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 pkt 1 i pkt 9 wymienionej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nie pozostawia wątpliwości, iż place postojowe należy zaliczyć do budowli, czyli do przedmiotów objętych, tą że ustawą określającą opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Dlatego też słusznie przyjął Sąd administracyjny I instancji, iż taki zapis nie pozwala traktować na gruncie ustawy podatkowej urządzenia technicznego jako części składowej budynku, ale jest to odrębny przedmiot opodatkowany, według zasad przyjętych dla budowli, mimo związania ich z obiektem budowlanym.
Z tych względów należy uznać, że rozpatrywana kasacja nie zasługuje na uwzględnienie, i stosownie do art. 184 omawianej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.