II FSK 898/06

II FSK 898/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-07-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Dauter /przewodniczący/
Jacek Brolik /sprawozdawca/
Jan Rudowski
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Po 1230/04 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2006-02-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174, art. 176, art. 183 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędziowie NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Jan Rudowski, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Anny K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Po 1230/04 w sprawie ze skargi Anny K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 1 lipca 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 lutego 2006 r., /I SA/Po 1230/04/, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Anny K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 1 lipca 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r.
Powyższym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P., w której określono Annie K. podatek od nieruchomości za 2003 r. W motywach orzeczenia organ odwoławczy wskazał, że lokal użytkowy /położony w P. przy ulicy L. 1, o łącznej powierzchni 87,46 m2/, w którym podatniczka prowadzi działalność gospodarczą, stanowi część nieruchomości komunalnej, a wysokość stawki podatku ustalono w oparciu o deklarację podatniczki zgodnie z regułą wyrażoną w art. 21 par. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm., zwanej dalej Ordynacja podatkowa/. Natomiast zastosowana stawka została przewidziana w uchwale Rady Miasta P. (...) z dnia 10 grudnia 2002 r. dla budynków lub ich części, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające przypisanie Annie K. obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu nadanym ustawą znowelizowaną w dniu 30 października 2002 r. /Dz.U. nr 200 poz. 1683, zwanej dalej u.p.o.l./.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu podatniczka zarzuciła naruszenie:
- art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. przez przyjęcie, że najemca lokalu użytkowego nie stanowiącego odrębnej nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego jest podatnikiem podatku od tej nieruchomości, - art. 233 par. 2 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ustalenie, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Oddalając przedmiotową skargę Sąd I instancji skonstatował, iż prowadzone przez organy podatkowe postępowanie było wnikliwe i zgodne z przepisami zawartymi w /cyt./ ustawie - Ordynacja podatkowa, w szczególności z art. 122 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo oceniły, na podstawie art. 194 Ordynacji podatkowej, Wypis z Rejestru Gruntów z dnia 2 września 2004 r. oraz inne materiały sprawy i trafnie przyjęły, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest Miasto P. Sąd ocenił, że w świetle zebranych dowodów organy podatkowe zasadnie stwierdziły, iż skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 a u.p.o.l. /w brzmieniu obowiązującym w 2003 r./.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik Anny K. zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. "a" u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że zostało należycie wykazane, iż nieruchomość, w której znajduje się lokal, stanowi własność jednostki samorządu terytorialnego, gdy tymczasem dowodu takiego akta sprawy nie zawierają.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 1 lipca 2004 r. i decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 30 września 2003 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego.
Wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, iż nie może stanowić dowodu w sprawie rozważany w niej wypis z rejestru gruntów. Nie wiąże się z nim domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, co należy do istoty ksiąg wieczystych. W ocenie pełnomocnika skarżącej, decyzja podatkowa w podatku od nieruchomości powinna powoływać się na wpis w księdze wieczystej urządzonej dla danej nieruchomości, a w razie jej braku przedstawiać tytuł własności jednostki samorządu terytorialnego do nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna, z braku uzasadnionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie.
Strona wnosząca skargę kasacyjną postawiła wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. "a". u.p.o.l. Uzasadniając przedstawiony zarzut autor skargi kasacyjnej argumentował, iż w aktach sprawy brakuje dowodu na to, iż lokal, w którym skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, stanowi własność jednostki samorządu terytorialnego. W konsekwencji powyższego argumentacja pełnomocnika skarżącej sprowadzała się do kwestionowania jej sytuacji podatkowej, to znaczy przyjęcia, że jest ona zobowiązana z tytułu podatku od nieruchomości.
Skarżąca podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego w rzeczywistości zakwestionowała ustalenia stanu faktycznego, który został oceniony i zaakceptowany w całości przez Sąd I instancji. Zarzut naruszenia prawa materialnego można skutecznie zgłaszać tylko wtedy, gdy ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny, będący przedmiotem badania legalności działania organów administracji publicznej, a co za tym idzie zaskarżonego orzeczenia, nie nasuwa wątpliwości.
W tej sprawie jednak skarżąca uważa, że stan faktyczny został ustalony błędnie a zatem zarzut naruszenia prawa materialnego jest co najmniej przedwczesny.
Na podkreślenie zasługuje konstatacja, iż dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie stanu faktycznego sprawy, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest określenie w jego obszarze praw i obowiązków strony postępowania. Tylko do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem praw i/lub obowiązków strony postępowania. Brak odpowiednio sformułowanych zarzutów kasacyjnych, co ma miejsce w niniejszej sprawie, umożliwiających badanie prawidłowości poczynionych przez Sąd I instancji ocen faktycznych, oznacza, że są one wiążące.
Dla podważenia prawidłowości oceny stanu faktycznego dokonanej przez Sąd I instancji, autor skargi kasacyjnej powinien sformułować, przedstawić i uzasadnić zarzut naruszenia adekwatnych do sprawy przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w związku z odpowiednimi procesowymi regulacjami Ordynacji podatkowej. Na tejże to bowiem podstawie prawnej sąd administracyjny pierwszej instancji ocenia ustalenia faktyczne poczynione i przedstawione w postępowaniu administracyjnym. Zarzutów takich w rozpatrywanej skardze kasacyjnej jednak nie przedstawiono, wobec czego sądowa ocena stanu faktycznego sprawy umożliwiająca i uzasadniająca jego subsumcję pod powoływane przez organy podatkowe i Sąd I instancji przepisy materialnego prawa podatkowego nie została zakwestionowana.
Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 183 par. 1 powoływanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasadniczo rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej spełniające wymogi zawarte w art. 174 i art. 176 wymienionej ustawy. Za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego nie można skutecznie kwestionować ocen ustaleń faktycznych dokonanych na podstawie odpowiednich przepisów prawa procesowego. Naruszenie prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania to dwie różne i nietożsame podstawy kasacyjne odrębnie unormowane w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sporne w intencji skarżącego ustalenie i ocena własności nieruchomości nie zostały więc w niniejszej skardze kasacyjnej zgodnie z prawem, to jest prawnie skutecznie zakwestionowane.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 /cyt./ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.