II FSK 876/11

II FSK 876/11 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2013-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-03-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Antoni Hanusz
Bartosz Wojciechowski
Jerzy Rypina /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Gd 907/09 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2010-02-18
II FZ 585/10 - Postanowienie NSA z 2010-11-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i umorzono postępowanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 60, art. 161 par 1 pkt 1, art. 189, art. 203 pkt 2, art. 232 par 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędziowie: NSA Antoni Hanusz, del. WSA Bartosz Wojciechowski, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 907/09 w sprawie ze skargi R. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 2 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: 1) uchylić zaskarżony wyrok w całości i umorzyć postępowanie w sprawie, 2) zwrócić skarżącemu R. J. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, 3) zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w G. na rzecz R. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 lutego 2010 r., sygn.akt I SA/Gd 907/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R. J. (skarżącego) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 2 października 2009 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia 27 sierpnia 2009 r., którym odmówiono skarżącemu zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu swojego stanowiska Dyrektor Izby wskazał art. 56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zmian., dalej. u.p.e.a.) i wyjaśnił, że charakter obligatoryjny przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego świadczy o tym, iż organ egzekucyjny nie ma możliwości dokonania swobodnego wyboru (uznania), czy w danym przypadku zawiesić postępowanie czy też nie. Zgodnie natomiast z treścią art. 56 § 3 u.p.e.a. postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego wydaje organ egzekucyjny. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie będzie możliwe, gdy żaden z warunków wymienionych w art. 56 § 1 pkt 1-3 i 5 u.p.e.a. nie wystąpi. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie nie ziściła się którakolwiek z przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny nie miał podstaw prawnych do jego zawieszenia Odnosząc się do twierdzenia strony, że organ pierwszej instancji nie zbadał i nie podał, czy w niniejszej sprawie nie wystąpiła podstawa zawieszenia postępowania określona w art. 34 § 3 u.p.e.a., Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby strona wniosła zarzuty w trybie art. 34 ww. ustawy ani, żeby toczyło się postępowanie w tym zakresie.
Końcowo organ wskazał, że zarzut naruszenia art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zmian., dalej k.p.a.) w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a. jest bezzasadny z uwagi na fakt, iż zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie wymagane prawem jak również prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne.
W skardze na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów:
1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie,
2. art. 56 § 1 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie,
3. art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 i art.18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Pismem z dnia 15 lutego 2010 r. skarżący cofnął skargę na postanowienie z dnia 2 października 2009 r., wniósł o umorzenie postępowania i zwrot połowy wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę.
W uzasadnieniu wskazano, że w rozpatrywanej sprawie podstawą formalną wydania zaskarżonego postanowienia był wniosek skarżącego z dnia 12 sierpnia 2009 r. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że pismem z dnia 5 czerwca 2009 r. złożył do NSA w Warszawie wniosek o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt I FSK 33/08 zaskarżonej wyrokiem z dnia 17 marca 2009 r. oddalającym skargę kasacyjną. W skardze o wznowienie postępowania został sformułowany wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku z 17 marca 2009 r. w sprawie I FSK 33/08. W powyższej sprawie toczy się przed NSA postępowanie o sygn. akt I FSK 1051/09 co czyni przedwczesnym podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego i uzasadnia wniosek o jego zawieszenie. Powyższy wniosek zakreśla zatem ramy postępowania organu do którego wpłynął. Rzeczą organów było rozstrzygnięcie czy wniosek o zawieszenie postępowania, z powodów w nim wskazanych, winien skutkować zawieszeniem postępowania. Organy pierwszej i drugiej instancji prawidłowo przyjęły, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie i prawidłowo wskazały treść art. 56 u.p.e.a. Skoro okoliczności wskazane, przez skarżącego, we wniosku nie występują wśród przesłanek zawartych w art. 56 tej ustawy, to wniosek skarżącego nie mógł skutkować zawieszeniem postępowania egzekucyjnego z przyczyn w nim wskazanych.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną na powyższy wyrok i na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 60 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie powinno być umorzone ze względu na skuteczne cofnięcie skargi w dniu 16 lutego 2010 r. (pismem z dnia 15 lutego 2010 r.),
2. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 60 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu przez Sąd I instancji nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Zarzucając powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest zasadna.
W myśl art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący może cofnąć skargę od chwili jej wpływu do organu do czasu wydania wyroku przez wojewódzki sąd administracyjny. Cofnięcie skargi wiąże sąd, jednocześnie jest niedopuszczalne, gdy zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W rozpoznawanej sprawie podatnik złożył osobiście w dniu 16 października 2010 r. pisemne oświadczenie o cofnięciu skargi potwierdzone prezentatą sądu z tej daty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pomimo cofnięcia przez podatnika skargi , rozpoznał sprawę i wydał w dniu 18 lutego 2010 r. w sprawie I SA/Gd 907/09 wyrok oddalający skargę podatnika.
Z akt sprawy nie wynika, że podatnik cofnął skargę w celu obejścia prawa ani też nie wynika, że w wyniku cofnięcia skargi w obrocie prawnym znajduje się akt dotknięty wadą nieważności.
Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania w trybie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Wobec tego, że w sprawie istniały przesłanki do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 189 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
O kosztach orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 i art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.