II FSK 872/05

II FSK 872/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-05-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Rypina /sprawozdawca/
Stanisław Bogucki
Sylwester Marciniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
I SA/Sz 281/04 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2005-03-03
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3 par. 1, art. 141 par. 4, art. 185 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędziowie NSA Stanisław Bogucki, Jerzy Rypina (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 26maja 2006 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej "K." sp. z o. o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Sz 281/04 w sprawie ze skargi "K." sp. z o. o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 24 lutego 2004 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 rok uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.
Uzasadnienie
II FSK 872/05
U Z A S A D N I E N I E
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę "K.-B." Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 24 lutego 2004 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że zawiązana w sierpniu 1997 r. Spółka z o.o. "K." nie była następcą prawnym spółki cywilnej "K." i nie przejęła nieodpłatnie jej majątku, lecz zakupiła go, co zostało udokumentowane fakturami sprzedaży wystawionymi przez s.c. "K.". Tym samym nie było podstaw do "przeniesienia" kosztów obsługi niespłaconej przez zbywcę części kredytu w koszty działalności skarżącej Spółki, co zostało przekonywająco wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Przedstawione w skardze uzgodnienia między stronami umowy sprzedaży co do skompensowania należności za zakupione urządzenia z kredytem obciążającym spółkę cywilną wskazują jedynie na to, iż strony umowy zgodnie ustaliły, że zapłata ceny przez nabywcę zostanie dokonana poprzez spłatę kredytu obciążającego zbywcę wraz z odsetkami. Uzgodnienia tego rodzaju nie mają wpływu na zakres praw i obowiązków podatkowych. Dla skarżącej Spółki i jej rozliczenia podatkowego istotna była tylko cena nabycia urządzeń i towarów wynikająca z faktur zakupu, co zostało należycie wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu zasadnie wyłączono z kosztów uzyskania przychodów kwotę 3.200,60 zł za usługi nie związane z działalnością skarżącej Spółki. W skardze nie przedstawiono żadnych argumentów podważających stanowisko zaskarżonej decyzji w tym zakresie, co uzasadnia twierdzenie, że zarzut naruszenia prawa materialnego jest nieuzasadniony. Również nieuzasadniony jest zarzut naruszenia wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej, bowiem okoliczności sprawy zostały należycie wyjaśnione i rozpatrzone.
Odmienna ocena tych okoliczności przez podatnika nie uzasadnia skargi.
W skardze kasacyjnej spółka "K.-B." zaskarżyła wyrok w części nieuznania za koszty uzyskania przychodów zapłaconych przez Spółkę odsetek, prowizji i gwarancji od kredytu inwestycyjnego dotyczącego Spółki i na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie art. 141 par. 4 p.p.s.a. wskazując, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Powołując się na przedstawioną podstawę wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w części zaskarżonej skargą kasacyjną i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka wywiodła, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są odsetki, prowizje zapłacone po okresie realizacji inwestycji, natomiast odsetki i prowizje zapłacone w okresie realizacji inwestycji zwiększają koszty tych inwestycji. Zdaniem Spółki, podobna zasada obowiązuje w przypadku zakupu przedmiotów majątkowych, których cena wynika z faktury zakupu. Wywodzi, że jeżeli zakup tych przedmiotów finansowany jest kredytem bankowym zaciągniętym przez podatnika, cenę zakupu zwiększa się o koszty kredytu /odsetki, prowizje, gwarancje/ zapłacone do chwili oddania przedmiotu majątkowego do użytkowania. Po oddaniu przedmiotu majątkowego do używania zapłacone odsetki, prowizje i gwarancje stanowią koszty uzyskania przychodu tego podmiotu, który ponosi te koszty, i w dacie ich ponoszenia.
Bezspornym w sprawie jest to, że skarżąca Spółka zaliczała do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od przedmiotów majątkowych zakupionych od Spółki cywilnej "K.", przyjmując za ich wartość początkową dla celów amortyzacji zapłaconą cenę wynikającą z faktur. Natomiast odsetki od kredytu, które płacone były w okresach późniejszych, nie powodując zwiększenia wartości środka trwałego zasadnie musiały być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów skarżącej.
Sąd dopuszczając się naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego regulowanego ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszył przepisy art. 122, 180 par. 1, 187 par. 1 i 191 Ordynacji podatkowej, gdyż nie wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku i nie podał podstawy prawnej zakwestionowania u skarżącej Spółki zapłaconych przez nią kosztów kredytu jako kosztów uzyskania przychodów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Trafny jest powołany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 par. 4 p.p.s.a. W przepisie tym normodawca zobowiązuje sąd do zwięzłego przedstawienia w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy, tj. przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem, o czym mowa w art. 3 par. 1 p.p.s.a. Dokonując powyższej oceny Sąd jest zobowiązany do wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny ograniczył się do opisowej oceny stanu faktycznego ustalonego przez organ podatkowy.
Natomiast nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego, który uzasadniałby takie stanowisko. W szczególności nie ustosunkował się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 lit. "a" ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Ponadto Sąd nie dokonał wykładni przepisów regulujących prawa i obowiązki następców prawnych /Rozdział 14 - Ordynacji podatkowej/. Wobec tego wyrok Sądu uchyla się od kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Nadmienić w tym miejscu należy, że analizowane naruszenie prawa nie może zostać sanowane w postępowaniu kasacyjnym, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę zaskarżonych orzeczeń pod względem zgodności ich z prawem, nie może natomiast działać za Sąd pierwszej instancji.
Z tego też względu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 par. 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 2 p.p.s.a.