II FSK 831/05

II FSK 831/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-06-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bożena Dziełak /sprawozdawca/
Stanisław Bogucki /przewodniczący/
Sylwester Marciniak
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Wr 441/04 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2005-02-25
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 133, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 174, art. 176, art. 183 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędziowie NSA Sylwester Marciniak, del. WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 lutego 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 441/04 w sprawie ze skargi Marii R.–S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 stycznia 2004 r. (...) w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 2000 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz Marii R.–S. kwotę 900 /dziewięćset/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 lutego 2005 r., I SA/Wr 441/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną przez Marię R.-S. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 stycznia 2004 r. w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 2000 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd powołał art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c", art. 200 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, dalej: "p.p.s.a.".
Uzasadniając rozstrzygnięcie, Sąd, powołał się na art. 122 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że organy podatkowe obu instancji nie uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy tego przepisu. W szczególności zaś nie wyjaśniły w sposób dostateczny, jakie wydatki poniosła Skarżąca w badanym roku podatkowym. Sąd podkreślił, że stosownie do art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, dalej: "u.p.d.o.f.", obowiązkiem organów podatkowych, dokonujących ustalenia podatku z nieujawnionych źródeł przychodów, jest przede wszystkim ustalenie kwoty poniesionego wydatku oraz wartości zgromadzonych w tym roku zasobów finansowych. Te dwie wielkości muszą być stwierdzone przez organy podatkowe w sposób nie budzący wątpliwości, gdyż w istocie odpowiadają kwocie przychodu będącego podstawą wymiaru zryczałtowanego podatku. Wydatek oraz wartość zgromadzonych zasobów finansowych danego roku podatkowego nie mogą być zatem wielkościami ustalonymi w sposób dowolny lub domniemany. Ustalenia takie winny być poczynione na podstawie przeprowadzonych dowodów i nie mogą być wynikiem domniemań ani być ustalane w drodze szacunkowej.
Sąd zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie organy skarbowe określiły wysokość ponoszonych wydatków częściowo w oparciu o dane statystyczne, nie wskazując przy tym na podstawie jakich ustaleń uznały te dane za odpowiadające stanowi faktycznemu w sprawie. W ocenie Sądu nie zostało dostatecznie uzasadnione stwierdzenie, że gospodarstwo domowe Skarżącej jest "gospodarstwem pracowniczym", ponieważ uzyskuje dochody z nieujawnionych źródeł. Jest to bowiem potraktowanie jako dowodu brzmienia tezy dowodowej.
Organy skarbowe przyjęły także, że podatniczka ponosiła połowę wydatków związanych z utrzymaniem rodziny. Zdaniem Sądu stanowisko takie nie znajduje żadnego uzasadnienia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, a domniemanie wynikające z faktu, że Jan S. i Maria R.-S. są małżonkami nie może być stosowane, ponieważ małżonkowie znieśli majątkową wspólność małżeńską. Nie mieli zatem wspólnego majątku, a jedynie koszty utrzymania rodziny ponosili wspólnie, co nie oznacza "po połowie". W tych okolicznościach organy podatkowe miały obowiązek ustalić wielkość wydatku poniesionego w roku podatkowym przez każdego z małżonków w sposób odpowiadający faktycznie poniesionym wydatkom. Dopiero stwierdzenie poniesienia przez podatnika wydatku oraz ewentualnego zgromadzenia zasobów finansowych przekraczających znacznie zeznany dochód powoduje, że na podatniku ciąży wykazanie, że wydatki oraz zasoby znajdują pokrycie w określonym źródle przychodu lub posiadanych zasobach.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Skarbowej w W., zaskarżając go w całości. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. przez przyjęcie, że dokonując ustalenia podatku z nieujawnionych źródeł organy nie mogły określić kwoty wydatków na wyżywienie w drodze oszacowania; a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 133 p.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy taki fakt nie miał miejsca.
Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadniając skargę kasacyjną stwierdził, że podatniczka po wstępnym wyjaśnieniu, iż żywności w pełnym zakresie dostarczało im gospodarstwo rolne, odmówiła udzielenia dalszych wyjaśnień dotyczących wydatków na wyżywienie. W związku z tym organy podatkowe kierując się doświadczeniem życiowym uznały, że z upraw przydomowych i chowu uzyskuje się ograniczony asortyment nieprzetworzonych produktów rolnych, które nie zaspokajają w całości potrzeb życiowych skarżących oraz dwójki ich nastoletnich dzieci, a ponadto dane statystyczne publikowane przez Główny Urząd Statystyczny wskazują, że przeciętne miesięczne wydatki żywnościowe na osobę w rodzinach rolników utrzymują się na poziomie wydatków w rodzinach pracowniczych. Dla określenia wydatków na wyżywienie organy przyjęły więc dane z Biuletynu Statystycznego dotyczące rodzin pracowniczych. Nie było to działanie niedopuszczalne, lecz wręcz konieczne, bowiem podstawowym założeniem sposobu ustalenia przychodu z nieujawnionych źródeł jest porównanie poniesionych przez podatnika wydatków z przychodami tego roku. W związku z tym pominięcie wydatków na zakup żywności, środków higieny, utrzymanie domu, zakup odzieży, itp. tylko dlatego, że podatnik odmawia ich określenia, powodowałoby bezcelowość każdego postępowania. Stąd niedopuszczalne byłoby właśnie pominięcie po stronie wydatków skarżących tak oczywistych jak te na zakup żywności i odstąpienie od ich przybliżonego określenia w oparciu o dane statystyczne. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że podatniczka nie wykazała jakichkolwiek wydatków na środki higieny, zdrowie, kulturę, itp. Organy podatkowe, z korzyścią dla skarżących, odstąpiły od ich szacunkowego określenia.
Nawiązując do zarzutu niedostatecznego wyjaśnienia przez organy podatkowe, jakie wydatki na wyżywienie poniósł każdy z małżonków, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż według oświadczenia podatniczki i jej męża, mimo istniejącej między nimi rozdzielności majątkowej, prowadzą oni wspólne gospodarstwo domowe i wychowują dwoje dzieci. W związku z tym, że skarżący nie podali wysokości wydatków na żywność nawet w przybliżonej wysokości, a organy ustaliły je w oparciu o dane z Biuletynu Statystycznego, przyjęcie w rozliczeniu dla każdego z małżonków, że ponosił sam wydatki na własne wyżywienie i w równej części na każde z dwójki dzieci, nie jest naruszeniem zasady ścisłego rozgraniczenia wydatków każdego z małżonków, między którymi istnieje rozdzielność majątkowa.
Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił przy tym, że Skarżąca ani w odwołaniu ani w skardze nie kwestionowała przyjęcia przez organy, iż wydatki na wyżywienie dzieci małżonkowie ponosili w równym stopniu, co oznacza, że tak było w rzeczywistości. Stwierdził, że materiał dowodowy sprawy wskazuje, iż rozgraniczenia wydatków skarżących na wyżywienie organy dokonały prawidłowo, natomiast Sąd w zaskarżonym wyroku błędnie ocenił, że organy nie dokonały w tym zakresie prawidłowych ustaleń, co świadczy niewątpliwie o naruszeniu przez Sąd art. 145 par. 1 pkt 1 w związku z art. 133 p.p.s.a.
Odpowiadając na skargę kasacyjną, Maria R.-S. /reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego/ wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, tj. na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego /art. 174 pkt 1 p.p.s.a./, jak i naruszenie przepisów postępowania /art. 174 pkt 2 p.p.s.a./, w pierwszej kolejności ocenić należy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku ustalony został prawidłowo lub nie został skutecznie podważony /zob. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze, Kraków 2005, s. 455/.
W ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., Dyrektor Izby Skarbowej zarzucił naruszenie 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 133 p.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy taki fakt nie miał miejsca.
W związku z tak sformułowaną podstawą kasacyjną należy zwrócić uwagę, że art. 133 p.p.s.a. składa się z trzech paragrafów. Pierwszy z nich stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 par. 2 p.p.s.a., przy czym wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Zgodnie z par. 2 sąd może zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo. Stosownie zaś do par. 3 rozprawa powinna być otwarta na nowo, jeżeli istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej zamknięciu.
W sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej nie precyzuje, naruszenie którego przepisu art. 133 p.p.s.a. zarzuca Sądowi pierwszej instancji, twierdząc ogólnikowo, że Sąd uchylił decyzję przypisując naruszenie przepisów, jakiego nie było, to tak sformułowana podstawa kasacyjna wymyka się kontroli kasacyjnej. Trudno bowiem znaleźć argumenty za przyjęciem naruszenia podanych w tej podstawie przepisów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 1 i art. 3 par. 1 p.p.s.a., dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji, oceniając, czy nie narusza ona przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydania. Następnie zaś, stosownie do art. 113 par. 1 i art. 133 par. 1 tejże ustawy, przewodniczący zamknął rozprawę, gdyż sąd uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, a sąd wydał wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
W ramach zarzutu naruszenia art. 133 par. 1 p.p.s.a. można podnosić, że Sąd pierwszej instancji uwzględnił przy podejmowaniu rozstrzygnięcia jakiś fakt nie znajdujący odzwierciedlenia w aktach sprawy, czy też oparł się na dokumentach, których w tych aktach nie było. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Przeciwnie, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy podatkowe nie ustaliły w sposób dostateczny, jakie wydatki poniosła podatniczka w konkretnym roku podatkowym, nie czyniąc w ten sposób zadość obowiązkom wynikającym z art. 122 Ordynacji podatkowej, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.
Jeżeli autor skargi kasacyjnej zamierzał wykazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie przyjął, iż stan faktyczny ustalony został przez organy podatkowe niezgodnie z obowiązującą procedurą, to powinien był postawić zarzut naruszenia art. 141 par. 4 p.p.s.a., polegający na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Natomiast zarzut naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" tejże ustawy należało powiązać z przepisami Ordynacji podatkowej, których naruszenie Sąd przypisał organom podatkowym /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2005 r., FSK 1381/04 - ONSAiWSA 2006 Nr 1 poz. 14/. Takich zarzutów jednak nie zawarto w skardze kasacyjnej.
Należy przy tym pamiętać, że odmienna ocena dowodów i wyprowadzenie na jej podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego sprawy w skardze kasacyjnej, bez wskazania przepisów postępowania, których naruszenie stanowi uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie stanowi podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 i 176 p.p.s.a.
Sąd kasacyjny, stosownie do art. 183 par. 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że zaskarżony wyrok podlega jego ocenie wyłącznie w zakresie powołanych podstaw kasacyjnych. Sąd ten z urzędu bierze pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania /art. 183 par. 2 p.p.s.a./, która w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Skoro więc w skardze kasacyjnej nie powołano prawidłowo podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny nie miał instrumentu prawnego do podważenia oceny stanu faktycznego przyjętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, zwłaszcza odnośnie wydatków, jakie poniosła podatniczka w konkretnym roku podatkowym.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez błędną wykładnię prawa materialnego, tj. art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., "przez przyjęcie, że dokonując ustalenia podatku z nieujawnionych źródeł organy nie mogły określić kwoty wydatków na wyżywienie w drodze oszacowania", należy zaakcentować, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku nie doszedł do etapu stosowania prawa materialnego /tj. etapu subsumcji/ stwierdzając, że organy podatkowe nie ustaliły w sposób dostateczny, jakie wydatki poniosła podatniczka w konkretnym roku podatkowym, nie czyniąc zadość obowiązkom wynikającym z art. 122 Ordynacji podatkowej, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Jak już zaś powyżej podkreślono, strona wnosząca skargę kasacyjną nie podważyła oceny stanu faktycznego dokonanej przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku.
Kierując się powyższymi względami Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 par. 2 i 3 p.p.s.a. oraz par. 2 ust. 1 i par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. "a" w związku z par. 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm./.