I FSK 2431/21

I FSK 2431/21 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hieronim Sęk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Lu 573/18 - Wyrok WSA w Lublinie z 2019-01-16
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Sprostowano niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 156
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie o sprostowanie w części dotyczącej kosztów postępowania kasacyjnego sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2023 r. sygn. akt I FSK 2431/23 wydanego ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Lu 573/18 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 29 maja 2018 r. nr 0601-IEW-2.4253.17.2017.24 w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do listopada 2012 r. postanawia: sprostować oczywisty błąd rachunkowy w punkcie drugim sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt I FSK 2431/23, przez zastąpienie w drugim wersie od dołu zwrotu: "kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych" zwrotem "kwotę 490 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt) złotych".
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt I FSK 2431/21, Naczelny Sąd Administracyjny - po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor IAS) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Lu 573/18, wydanego w sprawie ze skargi M. M. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora IAS z dnia 29 maja 2018 r. w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do listopada 2012 r. - w punkcie pierwszym sentencji uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi, a w punkcie drugim sentencji zasądził od Skarżącego na rzecz Dyrektora IAS zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, podając w tym miejscu kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych.
2. W sprawie zakończonej podanym na wstępie wyrokiem zasądzone na podstawie art. 209, art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.) koszty postępowania kasacyjnego obejmowały w świetle powołanych przepisów ustawowych zwrot kosztów zastępstwa procesowego Dyrektora IAS przez radcę prawnego (w obu instancjach występował ten sam pełnomocnik, ale bez udziału w rozprawie przed NSA) oraz zwrot opłaty sądowej w postaci uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej. Sąd, co wynika z wyroku, nie zastosował instytucji miarkowania przy zasądzaniu kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż nie orzekł o odstąpieniu od zasądzenia zwrotu tych kosztów w części (zob. art. 206 w związku z art. 207 § 1 i art. 203 pkt 2 oraz art. 207 § 2 P.p.s.a.). Wpis od skargi kasacyjnej został opłacony przez organ podatkowy w wysokości 250 złotych. Z kolei zwrot kosztów zastępstwa procesowego (w świetle § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych /Dz. U. z 2023 r. poz. 1935/) wynosił 240 złotych. W takim stanie rzeczy kwota zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego obejmująca sumę tych dwu wartości powinna zostać określona na 490 zł. Tymczasem w sentencji nie zsumowano prawidłowo tych wartości, lecz omyłkowo wpisano tylko jedną z nich, tj. 240 zł.
3. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny sprostował zaistniały błąd rachunkowy na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zdanie pierwsze w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. w sposób wskazany w sentencji niniejszego postanowienia.