II FSK 712/24

II FSK 712/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Wrzesińska- Nowacka
Artur Kot /sprawozdawca/
Beata Cieloch /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Po 795/23 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2024-02-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1387
art. 9a ust. 2
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia del. WSA Artur Kot (spr.), Protokolant Oktawian Nogaj, po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Po 795/23 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 31 sierpnia 2023 r. nr 3001-IOV-22.4102.20.2023 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 900 (słownie: dziewięćset) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 20 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Po 795/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej jako "WSA" lub "sąd pierwszej instancji") oddalił skargę K. W. (dalej "skarżąca" lub "strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej jako "Dyrektor IAS", "DIAS" lub "organ podatkowy") z 31 sierpnia 2023 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r. Tekst powyższego wyroku wraz z jego uzasadnieniem (oraz innych orzeczeń sądów administracyjnych przywołanych poniżej) dostępny jest
w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (zwana w skrócie "CBOSA", adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
2.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik skarżącej (adwokat). Wystąpił o uchylenie ww. wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA
do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2023 r. poz. 1624 ze zm.; zw. dalej "ppsa") autor skargi kasacyjnej postawił wyrokowi WSA zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego (1-2) i przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (3-4), tj. naruszenie:
1) art. 84 § 1 w zw. z art. 84 § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U.
z 2018 r. poz. 1025 ze zm.; zw. dalej "Kc") poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do niezasadnego niezastosowania w realiach niniejszej sprawy do oświadczenia woli złożonego przez podatnika w formie wniosku do Centralnej Ewidencji i Informacji
o Działalności Gospodarczej (dalej "CEIDG"), a przejawiające się w błędnymi przyjęciu, że oświadczenie o wyborze formy opodatkowania nie stanowi oświadczenia woli, gdy
w istocie jest to oświadczenie woli, złożone w celu wywołania określonych skutków prawnych, a tym samym błędne przekonanie sądu pierwszej instancji, że w przypadku złożenia takiego oświadczenia nie jest możliwe powoływanie się na błąd (złożenie oświadczenia woli w ramach jednostronnej czynności prawnej pod wpływem błędu), podczas gdy regulacja prawa cywilnego odnosząca się do wad oświadczenia woli ma charakter uniwersalny i winna znaleźć zastosowanie również w postępowaniu administracyjnym, a co za tym idzie: możliwe jest uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego np. pod wpływem błędu, jeśli błąd ten był błędem istotnym, tj. uzasadniającym przypuszczenie, że gdyby składający oświadczenie woli nie działał pod wpływem błędu i oceniał sprawę rozsądnie, to nie złożyłby oświadczenia tej treści;
2) art. 60 Kc w zw. z art. 9a ust. 2 ustawy z 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm.; zw. dalej "updof") poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, iż oświadczenie o wyborze formy opodatkowania nie stanowi oświadczenia woli, a jedynie bliżej nieokreślone oświadczenie, podczas gdy oświadczenie takie niewątpliwie jest oświadczeniem woli, składanym w celu wywołania określonych skutków prawnych, tj. związania podatnika wybraną formą opodatkowania do chwili złożenia kolejnego oświadczenia - o zmianie formy opodatkowania, zaś fakt złożenia tego oświadczenia przed organem podatkowym nie powoduje zmiany jego charakteru i nadal pozostaje oświadczeniem woli;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i w zw. z art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.; zw. dalej "Op") poprzez utrzymanie w mocy decyzji w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, albowiem organy podatkowe, przeprowadzając postępowanie w niniejszej sprawie, ustaliły w sposób niepełny stan faktyczny, w szczególności w zakresie odtworzenia istotnego w sprawie kontekstu faktycznego towarzyszącego złożeniu przez skarżącego oświadczenia woli
o wyborze formy opodatkowania, w tym organy podatkowe ograniczyły się wyłącznie
do przeprowadzenia dowodów z dokumentów, co niewłaściwie zaakceptował sąd pierwszej instancji jako prawidłowe działanie organów, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy konieczne było co najmniej przesłuchanie skarżącej, jak również osoby sporządzającej formularz wniosku o zmianę wpisu do CEIDG - albowiem skarżąca nie wypełniała samodzielnie tego wniosku, a jedynie podpisała wypełniony przez księgową spółki cywilnej, w której wspólnikiem jest skarżąca oraz złożyła wniosek
do właściwego organu;
4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 121 § 1 Op poprzez utrzymanie w mocy decyzji, gdy działanie organów podatkowych w niniejszej sprawie naruszało zasadę zaufania, tj. zaakceptowanie przez WSA nieprawidłowo prowadzonego postępowania podatkowego, podczas gdy stanowisko organów w niniejszej sprawie przedstawione
w decyzjach jest wyrazem skrajnego formalizmu, prowadzącego do sytuacji, w której podatnik został opodatkowany na podstawie formy opodatkowania po pierwsze: niewybranej świadomie, po drugie: której w ogóle nie zamierzał wybrać, co w istotny sposób narusza zasadę zaufania obywateli do państwa, w tym w szczególności organów podatkowych i nie powinno zostać zaakceptowane; jak również poprzez nierozstrzygnięcia wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść podatnika - które to naruszenia, wskazane w pkt 1-2 powyżej, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem prowadzą do niepełnego rozpoznania sprawy i nierozważenia wszelkich istotnych jej okoliczności, w tym w szczególności nieprzeprowadzenia postępowania pod kątem wad oświadczenia woli złożonego przez podatnika, w tym złożenia oświadczenia woli pod wpływem błędu, które to wady należy rozważać również wobec oświadczeń dotyczących wyboru formy opodatkowania na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
2.2. Pełnomocnik DIAS (radca prawny) w odpowiedzi na skargę kasacyjną wystąpił o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
2.3. W rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym udział wzięli pełnomocnicy obu stron. Podtrzymali dotychczas zajęte stanowiska. Pełnomocniczka strony skarżącej zwróciła dodatkowo uwagę na wyrok NSA z 22 lutego 2024 r., w sprawie II FSK 710/21, w którym to sąd potwierdził, że oświadczenie o wyborze formy opodatkowania jest oświadczeniem woli w rozumieniu art. 60 Kc. Pełnomocnik organu podkreślił natomiast, że literalna wykładnia przepisów dotyczących wyboru formy opodatkowania potwierdza tezę organu, że powinno ono być złożone na początku roku podatkowego. Wobec odwołania się do wyroku NSA w sprawie II FSK 710/21 podkreślił, że strona skarżąca wpłaciła zaliczkę za styczeń 2020 r. w lutym 2020 r.
3. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
3.1. Spór w tej sprawie dotyczy możliwości uchylenia się od skutków złożonego
w ustawowym terminie oświadczenia o wyborze formy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Oświadczenie takie strona skarżąca złożyła przed 20 stycznia 2019 r., we wniosku do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Strona wywodzi, że celem złożenia tego wniosku nie była zmiana dotychczasowej formy opodatkowania dochodów z udziału w spółce cywilnej, a jedynie złożenie informacji o prowadzeniu od nowego roku obrotowego ksiąg rachunkowych. Omyłkowo w formularzu w punkcie 18 zaznaczono kwadrat 18.1 (opodatkowanie
na zasadach ogólnych) zamiast kwadratu 18.2 (podatek liniowy). Strona w trakcie roku podatkowego (2020) wpłacała zaliczki na podatek dochodowy w wysokości właściwej dla podatku obliczonego na zasadach podatku liniowego. Złożyła także deklarację podatkową za 2020 r. na formularzu właściwym dla podatku liniowego (PIT-36L). Jej zdaniem mogła zatem uchylić się od oświadczenia woli o zmianie formy opodatkowania (strona rozliczała się podatkiem liniowym od 2014 r.) podjętego w wyniku błędu. Organ nie podzielił tego stanowiska. Kontrolując decyzję określającą wysokość zobowiązania na zasadach ogólnych sąd pierwszej instancji uznał, że nie narusza ona prawa. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje rozstrzygnięcie sądu meriti za prawidłowe. Sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów.
3.2. Nie budzi wątpliwości, także strony, że termin, o którym mowa w art. 9a ust. 2 updof jest terminem materialnoprawnym i z tych powodów nie podlega przywróceniu. Strona skarżąca wywodzi jednak, że w przypadku błędu co do treści oświadczenia
o wyborze formy opodatkowania miała prawo uchylić się od skutków tego oświadczenia, jeżeli oświadczenie to dotknięte jest jedną z wad oświadczenia woli. Zastosowanie
w takim przypadku powinny mieć, jej zdaniem, przepisy o wadach oświadczenia woli, zawarte w Kodeksie cywilnym, w przypadku rozpoznawanym w tej sprawie dotyczące błędu. Strona skarżąca wprawdzie nie wyraża tego expressis verbis, jednak wskazanie przepisów prawa cywilnego jako możliwych do zastosowania jest równoznaczne
ze stwierdzeniem, że prawo podatkowe nie zawiera adekwatnych regulacji, a tym samym, że w prawie podatkowym istnieje luka.
Luka w prawie ma miejsce, gdy dana sytuacja nie jest uregulowana w prawie obowiązującym, choć powinna lub gdy występują braki konstrukcyjne w określonym akcie prawnym, uniemożliwiające funkcjonowanie zawartych w nim norm prawnych (por. R. Mastalski, Stosowanie prawa podatkowego, Warszawa 2008, s. 120).
W kontekście luk w prawie w piśmiennictwie zauważa się, że racjonalny ustawodawca powinien przy stanowieniu prawa mieć na względzie zasady zupełności i spójności systemu prawa. Przyjmuje się, że brak pewnych regulacji w prawie podatkowym często wynika z racjonalności ustawodawcy, który nie normuje określonych instytucji, jeżeli
w obowiązującym porządku prawnym znajdują się już instytucje, które z powodzeniem mogą służyć do realizacji założonych przezeń celów. Dopuszcza się, że mogą to być instytucje uregulowane w prawie cywilnym. Podkreślić jednakże należy, że odwołanie się do instytucji zawartych w prawie cywilnym jest możliwe wówczas, gdy odpowiada to celom założonym przez ustawodawcę podatkowego (por. R. Mastalski, ibidem, s. 123).
3.3. Sąd orzekający w tej sprawie uznaje, że uregulowanie dotyczące wyboru formy opodatkowania, zawarte w art. 9a ust. 2 updof jest zupełne. Przysługująca podatnikowi osiągającemu (mającemu osiągać) przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej możliwość wyboru jednej z form opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych stanowi pewien rodzaj dopuszczalnego przez prawo planowania podatkowego, pozwalającego podatnikowi dostosować wysokość obciążeń podatkowych do jego zdolności płatniczej. Wyłączna inicjatywa co do wyboru należy
do podatnika (por. wyrok NSA z 4 października 2017 r., II FSK 2381/15).
Podatek dochodowy od osób fizycznych jest rozliczany w okresach rocznych, a rok podatkowy jest rokiem kalendarzowym (art. 11 Op). Naturalnym założeniem w takim wypadku jest to, że wybór tej formy następuje ex ante, a nie – ex post, a tym samym musi być ograniczony terminem, którego nie można przywrócić. Wybór określonej formy wiąże się bowiem z pewnymi wymogami, które podatnik musi spełniać już od początku roku podatkowego (są to np. wymogi dokumentacyjne). W przypadku opodatkowania
na zasadach ogólnych lub podatkiem liniowym podatnik musi prowadzić księgę przychodów i rozchodów lub księgę rachunkową, a podatnicy, którzy wybrali opodatkowanie ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych – ewidencję przychodów. Wybór określonej formy opodatkowania wiąże się także z koniecznością spełnienia przez rok podatkowy określonych wymogów (przykładowo przy ryczałcie). Wybór formy opodatkowania jest niekiedy związany z pozbawieniem możliwości skorzystania z ulg podatkowych (np. z art. 6 ust. 2 i ust. 4d updof). O tym, że ustawodawca traktuje dokonany wybór jako obowiązujący przez cały rok podatkowy świadczy także rozwiązanie przyjęte w art. 9a ust. 4a updof, zgodnie z którym, jeżeli dochody zmarłego przedsiębiorcy w roku podatkowym, w którym zmarł, były opodatkowane w sposób,
o którym mowa w ust. 2, przedsiębiorstwo w spadku jest obowiązane stosować ten sposób opodatkowania do końca tego roku podatkowego. W piśmiennictwie wskazuje się (por. A. Nita, Porozumienia w prawie podatkowym. Rozdział 3 Przedwymiarowe ustalenia oddziałujące na treść zobowiązania podatkowego, punkt 3.1.2.3, LEX 2014), że w następstwie zastrzeżenia przez ustawodawcę terminu dokonania wyboru podatkowego następuje ograniczenie możliwości oddziaływania przez podatnika
na treść stosunku podatkowoprawnego. Bez tego dodatkowego zastrzeżenia zawartego w ustawie podatkowej, adresat normy prawnej korzystałby bowiem z nieograniczonej
w czasie możliwości opowiadania się za jedną z programowanych przez ustawodawcę wersji opodatkowania. Wierzyciel podatkowy, aż do upływu pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, trwałby natomiast w niepewności odnośnie do ostatecznego kształtu powinności podatkowej ciążącej na podatniku.
Nie bez znaczenia jest także i to, że wybór dokonanej formy opodatkowania nie jest ostateczny w tym znaczeniu, że podatnik może go zmienić w terminie określonym
do wyboru formy lub złożenia rezygnacji z wybranej formy. Może to nawet uczynić kilkakrotnie w odniesieniu do tego samego roku podatkowego, aby tylko zmieścił się
w terminie do 20 stycznia tego roku. Wówczas wiążące dla organu będzie ostatnie złożone w terminie oświadczenie. Podatnik ma możliwość zmiany formy opodatkowania po 20 stycznia danego roku, ale wówczas zmiana ta będzie wywoływała skutek w odniesieniu do następnego roku podatkowego po roku złożenia oświadczenia. Nie jest zatem skazany na raz wybraną formę opodatkowania (czy to w wyniku błędu
w formularzu, czy to w wyniku błędnej oceny swojej zdolności płatniczej). Jednakże zmiany formy opodatkowania może dokonać ze skutkiem dotyczącym roku podatkowego, w którym takiej rezygnacji i zmiany formy dokona w terminie określonym w art. 9a ust. 2 updof. Wskazane wyżej regulacje odnoszące się do formy opodatkowania wskazują na to, że celem ustawodawcy było przyznanie podatnikowi prowadzącemu pozarolniczą działalność gospodarczą wyboru dogodnej dla niego formy opodatkowania, ale wybór taki jest ograniczony czasowo, dotyczy otwartego stanu podatkowoprawnego (początek roku podatkowego) i rozciąga się na cały rok podatkowy (z możliwością zachowania raz dokonanego wyboru na lata następne, jeśli podatnik nie złoży rezygnacji w terminie określonym ustawą). Regulację tą należy zatem uznać
za zupełną i odpowiadającą celowi ustawodawcy.
3.4. Naczelny Sąd Administracyjny nie neguje, że oświadczenie o wyborze formy opodatkowania (bądź rezygnacji z niej) jest oświadczeniem woli podatnika. Jednakże oświadczenie to dotyczy stosunku prawnopodatkowego. Ustawodawca nie odsyła
w tym zakresie do przepisów prawa cywilnego regulujących wady oświadczenia woli, nie sposób także uznać, że takie odesłanie przewiduje, uznając za dopuszczalne stosowanie tych norm z uwagi na zasadę spójności systemu prawa. Stanowisko takie wyrażane jest zarówno w piśmiennictwie, jak w orzecznictwie. A. Nita (ibidem) stwierdza, że Kodeks cywilny jest aktem prawnym regulującym stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi. Poza zakresem jego unormowań znajduje się natomiast prawo podatkowe. W związku z tym, bez wyraźnego odesłania wynikającego z ustawy podatkowej, normy kodeksu cywilnego nie mogą mieć zastosowania na gruncie prawa publicznego, w tym w odniesieniu do zobowiązań podatkowych. Autonomia prawa podatkowego wobec prawa cywilnego będąca konsekwencją odmiennego przedmiotu regulacji obydwu tych gałęzi prawa sprawia,
że obecnie – bez stosownej podstawy prawnej uzasadniającej taką praktykę – nie można przenosić na grunt prawa podatkowego rozwiązań prawnych ukształtowanych
w prawie cywilnym. Wykluczone jest też stosowanie analogii legis w imię tzw. jedności systemu prawa. Dzieje się tak, ponieważ w prawie podatkowym nie ma rozwiązań normatywnych, które pozwoliłyby na skonsumowanie rezultatów takiego rozumowania. Nie jest więc dopuszczalne wykorzystywanie cywilnoprawnych przepisów regulujących problematykę wad oświadczenia woli w odniesieniu do wyborów podatkowych jako oświadczeń woli formułowanych na gruncie prawa podatkowego.
Podobne stanowisko zajęto w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2023 r., II FSK 2438/20. Wskazano w nim, że błąd, o którym mowa w art. 84 § 1 Kc, dotyczy treści czynności prawnej. W związku z tym, że jest to przepis zawarty
w Kodeksie cywilnym, to niewątpliwie dotyczy on treści czynności cywilnoprawnej, przez którą rozumie się instrument, za pomocą którego podmioty prawa cywilnego mają możliwość kształtować (tworzyć, znosić i zmieniać) wiążące je stosunki prawne, tj. przyjmować na siebie obowiązki prawne i zyskiwać uprawnienia. Dokonanie czynności cywilnoprawnej posiada charakter działania normotwórczego, polega na ustanowieniu albo zniesieniu normy postępowania lub na zaktualizowaniu czy zdezaktualizowaniu obowiązku wyrażonego w ustanowionej wcześniej normie prawnej (por. P. Nazaruk [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. J. Ciszewski, LEX/el. 2023, art. 82).
Zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 Op). Nie jest zatem zależne od woli stron stosunku podatkowoprawnego i nie mogą one kształtować go dowolnie poprzez oświadczenia woli. Uznanie stanowiska strony skarżącej za prawidłowe powodowałoby ten skutek,
że poprzez uchylenie się od skutków własnego oświadczenia woli, po powstaniu tego zobowiązania podatkowego strona skarżąca wpłynęłaby na wysokość powstałego już zobowiązania podatkowego. Jeżeli ustawodawca dopuszcza taką sytuację, to czyni to jednoznacznie w regulacji podatkowej. Przykładem jest możliwość korygowania deklaracji podatkowej (art. 81 – art. 81b Op). Korygowanie deklaracji dotyczy całej treści deklaracji, a zatem nie tylko oświadczeń wiedzy, ale też oświadczeń woli. Oznacza to, że dopuszczalne jest również skorygowanie oświadczeń woli dotyczących wspólnego opodatkowania małżonków (art. 6 ust. 2, 3a pkt 1 updof) czy wspólnego opodatkowania rodzica i małoletniego dziecka (art. 6 ust. 4 updof), a także rodziców w przypadku ulgi rodzinnej, o której mowa w art. 27f ust. 4 updof, z tym że proporcja uzgodniona między rodzicami w korekcie zeznania powinna być także objęta zgodnym oświadczeniem woli (por. S. Babiarz [w:] B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, S. Babiarz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI, Warszawa 2019, art. 81
i przywołane tam orzecznictwo; L. Etel [w:] R. Dowgier, G. Liszewski, B. Pahl,
P. Pietrasz, M. Popławski, W. Stachurski, K. Teszner, L. Etel, Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 81). Oświadczenia o wspólnym opodatkowaniu lub uldze rodzinnej składane są jednakże dopiero w deklaracji, bowiem warunki ich zastosowania ziszczają się dopiero z końcem roku podatkowego. W takim wypadku ustawodawca dozwala
na korektę pierwotnego zeznania. Trudno w związku z tym uznać, że regulując możliwość korekty deklaracji w prawie podatkowym, ustawodawca przewidywał możliwość zastosowania analogii legis poprzez zastosowanie przepisów Kodeksu cywilnego, odnoszących się do czynności cywilnoprawnych w zakresie oświadczenia woli, które składane jest na początku roku i dotyczy formy opodatkowania, z których każda wymaga złożenia innej deklaracji.
3.5. Niezasadność zarzutów naruszenia przepisów kodeksu cywilnego przesądza
o niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących braków w postępowaniu dowodowym, mających wykazać błąd w złożonym oświadczeniu. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 121 § 1 Op. Sądowi znane jest z urzędu prawomocne rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji, zapadłe w sprawie innego wspólnika tej samej spółki cywilnej z 7 maja 2023 r. sprawie o sygn. I SA/Po 829/23, w którym sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę na podstawie wskazanych wyżej przepisów. Jednakże w ww. sprawie stan faktyczny był odmienny. W obecnie rozpoznawanej sprawie organ zwrócił uwagę strony skarżącej na złożenie niewłaściwej (wobec wyboru opodatkowania na zasadach ogólnych) deklaracji podatkowej, następnie wezwał ją (po złożeniu wyjaśnień), do złożenia prawidłowej deklaracji. Potem rozpoznawany był wniosek o sprostowanie oświadczenia. Po jego ostatecznym rozpoznaniu wszczęte zostało postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r. Podjęte przez organ działania nie mogły wytworzyć u strony skarżącej przekonania, że jej wyjaśnienia co do prawidłowości deklaracji i błędu co do oświadczenia woli o wyborze formy opodatkowania zostały uwzględnione. Nie można także pominąć tego, że w punkcie 18 wniosku złożonego
w CIEDG zawarto jednoznaczne pouczenie, że zmiana dotychczasowej formy opodatkowania jest równoznaczna z rezygnacją z formy dotychczas stosowanej. Podatnik był zatem pouczony o skutkach prawnych zaznaczenia innej formy opodatkowania.
3.8. Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego, poniesionych przez organ, uzasadnia zaś art. 207 § 2 ppsa. Sąd uznał, że skoro jednego dnia, na tej samej rozprawie rozpoznano (połączone
do wspólnego rozpoznania na podstawie art. 111 § 2 ppsa) 6 spraw o tożsamym stanie faktycznym i prawnym, nadto wyroki sądu pierwszej instancji oraz skargi kasacyjne miały tożsamą treść, to zasądzenie kosztów postępowania w pełnej wysokości, wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat
za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935), byłoby nieuzasadnione
z uwagi na nakład pracy, niezbędny do prowadzenia sprawy. Z tych względów zasądził tylko częściowy zwrot kosztów postępowania (wynagrodzenia pełnomocnika).
s. WSA (del.) A. Kot s. NSA B. Cieloch s. NSA A. Wrzesińska-Nowacka