II FSK 689/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNSA oddalił skargę kasacyjną w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych, uznając, że kwestia pełnomocnictwa nie jest tożsama ze zdolnością procesową strony.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną od postanowienia WSA, które odrzuciło jego skargę na decyzję podatkową. WSA odrzucił skargę, uznając, że pełnomocnik skarżącego nie mógł być jego reprezentantem. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, twierdząc, że sąd nie wyznaczył dodatkowego terminu do uzupełnienia braków. NSA oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że zdolność procesowa skarżącego nie była kwestionowana, a kwestia pełnomocnictwa nie jest tożsama ze zdolnością procesową.
Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej Mariusza C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, które odrzuciło jego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. WSA odrzucił skargę, ponieważ uznał, że pełnomocnik skarżącego, Waldemar J., nie należał do kręgu podmiotów mogących być pełnomocnikami. Pełnomocnik złożył uwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa i wniósł o zwolnienie z kosztów sądowych. Skarżący w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 31 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, twierdząc, że sąd nie wyznaczył odpowiedniego dodatkowego terminu do uzupełnienia braków w zakresie zdolności procesowej. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, wyjaśniając, że zarzucone naruszenie nie miało miejsca, ponieważ zdolność procesowa skarżącego nie była kwestionowana. Sąd podkreślił, że kwestia pełnomocnictwa nie jest tożsama ze zdolnością procesową strony.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, kwestia pełnomocnictwa nie jest tożsama ze zdolnością procesową strony.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że zdolność procesowa skarżącego nie była kwestionowana, gdyż był on osobą posiadającą pełną zdolność do czynności prawnych. Podkreślono, że brak było podstaw do uzupełniania braków w trybie art. 31 par. 1 p.p.s.a., ponieważ nie wystąpiły braki w zakresie zdolności procesowej. Kwestia pełnomocnictwa jest odrębną materią.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (4)
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 26 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 31 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Przepis ten ma zastosowanie, gdy braki w zakresie zdolności procesowej dają się uzupełnić, co wymaga wyznaczenia odpowiedniego terminu.
p.p.s.a. art. 183 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kwestia pełnomocnictwa nie jest tożsama ze zdolnością procesową strony. Zdolność procesowa skarżącego nie była kwestionowana.
Odrzucone argumenty
Naruszenie art. 31 par. 1 p.p.s.a. poprzez niewyznaczenie dodatkowego terminu do uzupełnienia braków w zakresie zdolności procesowej.
Godne uwagi sformułowania
Kwestia pełnomocnictwa do działania w imieniu strony nie jest tożsama ze zdolnością procesową tej ostatniej.
Skład orzekający
Grzegorz Borkowski
sprawozdawca
Jerzy Rypina
członek
Włodzimierz Kubiak
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Rozróżnienie między zdolnością procesową a kwestią pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej związanej z pełnomocnictwem i zdolnością procesową.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii proceduralnej rozróżnienia między zdolnością procesową a pełnomocnictwem, co jest istotne dla praktyków prawa administracyjnego.
“Pełnomocnictwo to nie to samo co zdolność procesowa – NSA wyjaśnia kluczowe rozróżnienie.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII FSK 689/05 - Wyrok NSA Data orzeczenia 2006-04-27 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2005-05-23 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Grzegorz Borkowski /sprawozdawca/ Jerzy Rypina Włodzimierz Kubiak /przewodniczący/ Symbol z opisem 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania Hasła tematyczne Podatek dochodowy od osób fizycznych Sygn. powiązane I SA/Lu 581/04 - Postanowienie WSA w Lublinie z 2005-01-27 Skarżony organ Dyrektor Izby Skarbowej Treść wyniku Oddalono skargę kasacyjną Powołane przepisy Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 26 par. 1, art. 31 par. 1 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski (spr.), Jerzy Rypina, Protokolant Marta Sarnowiec, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2006 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej Mariusza C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2005 r. sygn. akt I SA/Lu 581/04 w sprawie ze skargi Mariusza C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 15 października 2004 r. (...) w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w 2002 r. oddala skargę kasacyjną. Uzasadnienie Mariusz C. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w 2002 r. Pełnomocnik skarżącego - Waldemar J. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowej skargi oraz do złożenia pełnomocnictwa wraz z wykazaniem, że może on być pełnomocnikiem skarżącego, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik skarżącego w wyznaczonym terminie złożył uwierzytelnioną przez notariusza kopię pełnomocnictwa i pismo, w którym poinformował, iż pełnomocnictwo od skarżącego otrzymywał jako teść oraz wniósł o udzielenie pomocy prawnej w zakresie zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W zaskarżonym postanowieniu Sąd Wojewódzki powołując się na treść art. 35 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał, że Waldemar J. nie należy do kręgu podmiotów mogących być pełnomocnikami i odrzucił skargę Mariusza C. W skardze kasacyjnej z dnia 21 lutego 2005 r. postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 31 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez niewyznaczenie odpowiedniego dodatkowego terminu stronie, działającej bez profesjonalnego pełnomocnika, do uzupełnienia braku w zakresie zdolności procesowej, a przez co zamknięcie stronie drogi odwołania od niekorzystnych decyzji organów podatkowych. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu podano, że zgodnie z art. 31 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli braki w zakresie zdolności procesowej dają się uzupełnić, sąd wyznaczy odpowiedni termin. Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie miał podstaw do odrzucenia skargi w sytuacji, gdy nie wezwał strony do uzupełnienia braku zdolności procesowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzucono w niej bowiem naruszenie przepisu, który w ogóle nie miał zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Zdolność procesowa skarżącego nie była kwestionowana: jest on bowiem osobą posiadającą pełną zdolność do czynności prawnych /art. 26 par. 1 p.p.s.a./. Nie wystąpiły zatem braki w tym zakresie, które należałoby uzupełnić w trybie art. 31 par. 1 cyt. ustawy. Kwestia pełnomocnictwa do działania w imieniu strony nie jest tożsama ze zdolnością procesową tej ostatniej. Będąc związany granicami skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1 p.p.s.a./ Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 cyt. ustawy orzekł jak w sentencji.