II FSK 63/23Oddalenie skargi kasacyjnej podatek dochodowy

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną S.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wcześniej oddalił skargę podatnika na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Sprawa dotyczyła podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. i możliwości zaliczenia przez podatnika wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Sąd pierwszej instancji przyznał rację organowi, że podatnik posłużył się fakturami, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a co najmniej były nierzetelne w zakresie podmiotowym. W konsekwencji, faktury te nie mogły stanowić podstawy do ujęcia ich w kosztach uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Skarżący w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego (m.in. art. 22, 24, 24a, 26 u.p.d.o.f.) oraz przepisów postępowania (m.in. art. 191 o.p., art. 120, 121, 122 o.p.). Podnosił, że transakcje były faktycznie wykonane, a wątpliwości organów dotyczyły jedynie prawidłowości wskazania kontrahenta na fakturze, pomijając dobrą wiarę podatnika. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając ją za niezasadną. Sąd podkreślił, że skarga kasacyjna jest środkiem sformalizowanym i musi precyzyjnie wskazywać naruszone przepisy. Stwierdził, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego były zbyt ogólne. Odnosząc się do meritum, NSA przypomniał ugruntowany pogląd, że do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu niezbędne jest nie tylko zaistnienie zdarzenia gospodarczego, ale także odpowiednie udokumentowanie operacji, które umożliwia ustalenie, czy spełnione zostały ustawowe przesłanki. Podkreślono, że nie wystarczy wykazanie, że towar lub usługa mogły być gdziekolwiek nabywane i wykorzystane w działalności. Istotne jest ustalenie, czy faktura dokumentuje rzeczywisty przebieg operacji gospodarczej, a warunek ten nie jest spełniony, gdy podmiot na fakturze nie jest rzeczywistym kontrahentem. Sąd zaznaczył, że w kontekście podatku dochodowego nie stosuje się przesłanek z regulacji VAT, takich jak dobra wiara czy należyta staranność. Zarzuty naruszenia przepisów procesowych również uznano za niezasadne, wskazując, że ocena dowodów przez WSA była przekonująca, a kwestia dobrej wiary nie jest istotna dla oceny prawidłowości określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający