II FSK 623/23

II FSK 623/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Grzęda /sprawozdawca/
Małgorzata Wolf- Kalamala /przewodniczący/
Renata Kantecka
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Gd 851/22 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2022-12-13
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 233 par. 1 pkt 1, art. 178 par. 1 i 3. art. 264, art. 267 par. 1 pkt 3, art. 269
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Renata Kantecka, Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 851/22 w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 23 maja 2022 r., nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 851/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił zaskarżone przez K. K. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 23 maja 2022 r. w przedmiocie kosztów postępowania. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, jak i innych wyroków powołanych poniżej, dostępna jest na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
W skardze kasacyjnej Skarżący zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "P.p.s.a.") naruszenie przepisów postepowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
-art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej "O.p.") przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez Sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy Skarżący wykazał, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z 23 maja 2022 r. bezzasadnie utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 24 lutego 2022 r. ustalające koszty postępowania na kwotę 862,68 zł, podczas gdy zarzuty i argumenty zawarte w zażaleniu świadczyły o konieczności uchylenia w całości ww. postanowienia z 23 maja 2022r.,
- art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 178 § 1 i § 3, art. 264, art. 267 § 1 pkt 3, art. 269 § 1 O.p. i § 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie wysokości opłat za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentu (Dz. U. z 2018 r., poz. 1844, dalej "rozporządzenie") przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez Sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy Skarżący wykazał, że został bezzasadnie co do zasady i wysokości obciążony kosztami postępowania,
- art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 217 § 1 pkt 4 i 5 i § 2 w zw. z art. 219 w zw. z art. 210 § 4 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy Skarżący wykazał, że postanowienia organu z 24 lutego 2022 r. i 13 grudnia 2022 r. są nieprawidłowe, zawierają błędną podstawę prawną i rozstrzygnięcia, jak również wadliwe uzasadnienia faktyczne i prawne,
- art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 264, art. 267 § 1 pkt 3, art. 269 § 1 Op. i § 1 pkt 5 rozporządzenia przez niewłaściwe zastosowanie polegają na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia wyroku w którym Sąd błędnie ocenił, że skarżący został prawidłowo obciążony kosztami postępowania.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., która zobowiązuje Skarżącego do wykazania, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy procesowe, oraz że naruszenie wskazanych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 267 § 1 pkt 3 O.p. stronę obciążają koszty sporządzenia odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178 O.p. Oznacza to, że we wszystkich przypadkach określonych w tym przepisie to strona ponosi ciężar ekonomiczny sporządzania odpisów lub kopii, niezależnie od tego, czy sporządza je we własnym zakresie, czy też kopie takie sporządza na żądanie strony organ podatkowy. Należy mieć na uwadze, że koszty, o których mowa w art. 267 § 1 pkt 3 O.p. obciążają stronę wówczas gdy nie wynikają z ustawowego obowiązku organu podatkowego prowadzącego postępowania podatkowe i zostały poniesione w jej interesie i na jej żądanie.
Sporne koszty dotoczyły wydania z akt sprawy i doręczenia na nośniku cyfrowym skanów wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (pierwotnie Skarżący wnosił o sporządzenie ich kserokopii). Żądanie przez stronę sporządzenia przedmiotowych skanów przekracza zakres regulacji prawnej art. 178 § 1 O.p., jest także czynnością w interesie strony, ponieważ to dla niej i dla jej celów procesowych kopie takie są sporządzone.
Prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że sporządzenie przedmiotowych skanów akt sprawy nie wynikało z ustawowego obowiązku organu podatkowego prowadzącego postępowanie wznowieniowe. Było czynnością w interesie strony, ponieważ to na jej żądanie i dla jej celów procesowych skany zostały sporządzone. Opłatę za 1 stronę zeskanowanego dokumentu określa § 1 pkt 5 rozporządzenia – wynosi ona 0,40 zł. Stosując tę stawkę do 2.120 stron odwzorowanego tekstu, wysokość kosztów wyniosła 848 zł. Kompetencję organu w zakresie ustalania kosztów sporządzania kopii lub odpisów z akt ustanawia art. 269 § 1 w związku z art. 292 O.p. Wskazuje on, że organ podatkowy ustala, w drodze postanowienia, wysokość kosztów postępowania, które zobowiązana jest ponieść strona.
Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w piśmie z 30 grudnia 2021 r. organ podatkowy poinformował Skarżącego, że w toku postępowania wznowieniowego nie został zebrany dodatkowy materiał dowodowy, w związku z czym akta sprawy obejmują akta postępowania zakończonego ostateczną decyzją wymiarową i zawierają 1.408 kart jedno- i dwustronnie zapisanych i wezwał Skarżącego do udzielenia odpowiedzi, czy w tych okolicznościach podtrzymuje on swoje żądanie. Wyjaśnił przy tym, że na podstawie art. 267 § 1 pkt 3 O.p. Skarżący zostanie obciążony kosztami sporządzenia kopii żądnych dokumentów oraz ich przesłania, przywołał brzmienie § 1 rozporządzenia oraz określił wstępny, szacunkowy koszt, jaki Skarżący zobowiązany będzie ponieść z tego tytułu (przy czym koszt ten odnosił się do pierwotnego wniosku Skarżącego, obejmującego żądanie wydania kserokopii dokumentów). W ww. piśmie organ podatkowy przywołał brzmienie § 1 rozporządzenia w całości, również treść pkt 5, który określa opłatę za jedną stronę zeskanowanego dokumentu papierowego. Skarżący modyfikując swoje żądanie miał wiedzę, że wykonanie kopii cyfrowych, tj. sporządzenie skanu żądanych dokumentów będzie wiązać się z obciążeniem go kosztami z tego tytułu w kwocie 0,40 zł za jedną stronę zeskanowanego dokumentu papierowego.
Zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że koszty sporządzenia odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178 O.p., obejmują także wykonanie kopii cyfrowych, tj. wykonanych metodą skanowania, czyli odczytania obrazu bądź informacji, zarejestrowania ich, a następnie przeniesienie w postaci cyfrowej na dowolny nośnik danych (w niniejszej sprawie była to płyta CD).
Zgodnie z art. 178 § 3 O.p. strona może żądać wydania jej kopii akt sprawy lub uwierzytelnionych odpisów akt sprawy albo uwierzytelnienia kopii akt sprawy. Przepis ten nie określa formy, w jakiej mają być sporządzane takie kopie, ani też nie uzależnia ich wydawania w formie innej niż tradycyjna - papierowa od prowadzenia akt w postaci zdigitalizowanej. Co więcej, z zasady pisemności wyrażonej w art. 126 O.p. wynika, że sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej lub formie dokumentu elektronicznego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (zob. np. wyroki NSA z 24 listopada 2023 r., sygn. akt I FSK 1170/23, z 17 października 2019 r., I FSK 1331/19). Czynność skanowania przez organ dokumentu została wymieniona w rozporządzeniu (wydanym na podstawie art. 270b O.p.) jako czynność, za którą strona może zostać obciążona kosztami.
Wobec powyższego za niezasadne należało uznać wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez organ przepisów regulujących możliwość obciążenia strony kosztami postępowania za zeskanowanie dokumentów, przeniesienie ich na nośnik cyfrowy i wydanie Skarżącemu w tej formie.
W zakresie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. stwierdzić należy, że Skarżący bezzasadnie podnosi naruszenie tego przepisu. Art. 141 § 4 P.p.s.a. to regulacja wskazująca na wymagane prawem elementy formalne uzasadnienia wyroku. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył treści art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż to uzasadnienie składa się ze wszystkich prawem wymaganych elementów. To, że Skarżący nie podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie spornych kwestii nie może być kwestionowane przez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a.