II FSK 607/06

II FSK 607/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Szumacher /sprawozdawca/
Jan Rudowski /przewodniczący/
Stefan Babiarz
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Wr 880/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2005-12-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
art. 15 par. 1, art. 54 par. 4, art. 72 par. 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174 pkt 1, art. 183 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia del. NSA Bogusław Szumacher (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Małgorzaty P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 880/05 w sprawie ze skargi Małgorzaty P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 24 maja 2005 r. (...) w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne - oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej Małgorzaty P. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 grudnia 2005 r., I SA/Wr 880/05. W wyroku tym Sąd, po rozpoznaniu skargi Małgorzaty P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 24 maja 2005 r. (...), utrzymujące w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 12 kwietnia 2005 r. (...) oddalające skargę na czynności egzekucyjne w prowadzonym przez Prezydenta W. postępowaniu egzekucyjnym celem ściągnięcia zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2002-2003, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a.
W uzasadnieniu Sąd w pierwszej kolejności przedstawił stan sprawy. Wskazał, że z uwagi na zaległości podatkowe w podatku od nieruchomości z tytułu IV raty za 2002 r. oraz I-IV raty za 2003 r. określone decyzjami wymiarowymi Prezydenta W. - jako organ egzekucyjny, po wcześniejszym doręczeniu upomnienia, wszczął egzekucję. W dniu 13 stycznia 2005 r. organ egzekucyjny przesłał pracodawcy Małgorzaty P. zawiadomienie o wszczęciu egzekucji z wynagrodzenia za pracę. Tytuły wykonawcze wraz z zawiadomieniem o zajęciu wynagrodzenia za pracę i pouczeniem o prawie zgłoszenia zarzutów organ egzekucyjny próbował doręczyć dłużniczce w miejscu zamieszkania w dniu 13 stycznia 2005 r., a w związku z jej nieobecnością przesłał je pocztą. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki nie została ona odebrana przez adresata, więc uznano ją za doręczoną w trybie art. 44 Kpa w dniu 28 stycznia 2005 r. Sąd w dalszej kolejności wyjaśnił, że pismem z dnia 14 stycznia 2005 r. Małgorzata P. przesłała wniosek o anulowanie zajęcia wynagrodzenia podnosząc, że podatek za 2002 r. i I rata podatku za 2003 r. zostały uiszczone. Postanowieniem z dnia 3 marca 2005 r. wydanym w oparciu o art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /t.j. Dz.U. 2005 nr 229 poz. 1954 ze zm./, zwanej dalej u.p.e.a., Prezydenta W. uznał w części zarzuty i ograniczył egzekucję o wartość dokonanych wpłat.
Sąd wskazał, że w dniu 5 marca 2005 r. Małgorzata P. złożyła skargę na czynności organu egzekucyjnego z dnia 3 marca 2005 r. polegające na zajęciu jej wynagrodzenia za pracę. W złożonej skardze zarzuciła, że zobowiązanie za 2002 r. i należne zobowiązanie za 2003 r. uregulowała, zaś w pozostałym zakresie kwestionuje prawidłowość decyzji wymiarowej za 2003 r. Małgorzata P. zarzuciła nadto brak uprzedniego "doręczenia upomnienia w formie tytułów wykonawczych (...) oraz zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę", akcentowała, że nie zakończyło się postępowanie w sprawie zgłoszonych pismem z dnia 14 stycznia 2005 r. zarzutów. Małgorzata P. podniosła też zarzuty wobec decyzji, z której wynikał egzekwowany obowiązek.
Sąd wskazał dalej, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., rozpatrując sprawę w trybie art. 54 u.p.e.a, uznało, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego 14 - dniowego terminu liczonego od dnia zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. Organ administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 72 par. 1 u.p.e.a. zajęcie wynagrodzenia jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu, co nastąpiło 13 stycznia 2005 r. Organ wskazał, że termin do wniesienia skargi biegł od daty uznania za doręczone Małgorzacie P. zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia w trybie doręczenia zastępczego tj. od 28 stycznia 2005 r. Według SKO termin ten upłynął w dniu 11 lutego 2005 r., a więc skarga z dnia 5 marca 2005 r. została złożona po jego upływie. Jednocześnie organ uznał, że termin do wniesienia skargi nie może być liczony od dnia 3 marca 2005 r., kiedy to dokonano ograniczenia zajęcia i wyegzekwowano z wynagrodzenia za pracę kwotę zaległości. W konsekwencji powyższych ustaleń organ oddalił skargę uznając ją za spóźnioną.
Sąd wskazał, że Małgorzata P. w zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie zarzuciła błędną ocenę i nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. Zakwestionowała skuteczność doręczenia zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia z uwagi na błędne oznaczenie podatnika i zaadresowanie przesyłki do Małgorzaty S. Skarżąca uznała, że dopiero zrealizowanie środka egzekucyjnego poprzez zajęcie wynagrodzenia w dniu 3 marca 2005 r. ma znaczenie dla biegu terminu, od którego zobowiązana mogła w formie skargi kwestionować dokonane czynności egzekucyjne.
Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu pierwszej instancji, że środek zaskarżenia wniesiono z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 54 par. 4 u.p.e.a., który należało liczyć od dnia 28 stycznia 2005 r. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów w zakresie prawidłowości doręczenia zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia dłużniczce, wskazał, że przesyłkę zaadresowano prawidłowo - wskazując zarówno nazwisko panieńskie, jak i nazwisko przyjęte po mężu, a zastosowany tryb doręczenia jest zgodny z art. 44 Kpa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Małgorzata P. ponowiła zarzuty kierowane do decyzji wymiarowych dotyczących podatku od nieruchomości, dokonaniem czynności egzekucyjnych przed "doręczeniem upomnienia w formie tytułów wykonawczych". Skarżąca zarzuciła nadto wadliwe oznaczenie adresata przesyłki zawierającej zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu we wstępie rozważań dotyczących zasadności skargi wskazał, że skarga na czynności egzekucyjne jest środkiem prawnym służącym kwestionowaniu wykonawczych czynności faktycznych, nie przysługuje ona w sytuacjach, gdy ustawa przewiduje inne środki zaskarżenia. Sąd wskazał, że w skardze na czynności egzekucyjne Małgorzata P. podniosła, że:
1. zobowiązanie podatkowe za rok 2002 i za 2003 w części dotyczącej budynków mieszkalnych zostało uregulowane w terminie - tj. zarzut z art. 33 pkt 1 u.p.e.a.,
2. zobowiązanie podatkowe za rok 2003 w pozostałej części zostało określone decyzją organu błędnie określającą podatnika i podstawy opodatkowania,
3. czynności organu nie zostały poprzedzone doręczeniem upomnień w formie tytułów wykonawczych tj. zarzut określony w art. 33 pkt 7 u.p.e.a.
4. nie dostarczono zobowiązanej odpisu zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę.
Odnosząc się do zgłoszonych zarzutów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że skarga może być wnoszona na faktyczne czynności o charakterze wykonawczym podejmowane w celu zrealizowania środka egzekucyjnego. Konsekwencją takiego ukształtowania zakresu zaskarżenia, jest zdaniem Sądu, brak możliwości kwestionowania w tym trybie czynności procesowych polegających na wydawaniu aktów administracyjnych, władczo rozstrzygających o prawach i obowiązkach uczestników postępowania egzekucyjnego. Sąd uznał, że w skardze podnieść można jedynie okoliczności nie będące podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Stosownie do powyższych rozważań Sąd uznał, że skoro skarżąca domagała się uwzględnienia żądań stanowiących podstawę zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego określonych w art. 33 u.p.e.a. lub podważała skuteczność pozostających w obrocie prawnym ostatecznych decyzji wymiarowych, których wady mogły być zwalczane wyłącznie w instancyjnym postępowaniu administracyjnym, to te właśnie gwarancje przewidziane w odrębnych środkach zaskarżenia wykluczały możliwość ich zwalczania w trybie przewidzianej art. 54 u.p.e.a. skargi na czynności egzekucyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wbrew stanowisku organów administracyjnych, uznał, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie mogło być zarówno zawiadomienie zobowiązanej w dniu 28 stycznia 2005 r. o dokonanym w dniu 13 stycznia 2005 r. zajęciu wynagrodzenia za pracę, jak i czynności dokonane przez dłużnika zajętej wierzytelności w dniu 3 marca 2005 r. polegające na przekazaniu organowi egzekucyjnemu pobranych z wynagrodzenia zobowiązanej kwot na pokrycie egzekwowanej wierzytelności. Sąd stwierdził, że organy administracyjne badając zasadność skargi pominęły te jej elementy, które winny być kwestionowane w innym przewidzianym prawem trybie, tj. zarzuty wskazane w pkt 1-3. Sąd uznał, że organ prawidłowo ograniczył rozpoznanie skargi tylko do kwestii związanych z prawidłowością doręczenia zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił datę doręczenia skarżącej wzmiankowanego zawiadomienia na 28 stycznia 2005 r. Sąd podzielił też stanowisko organu, co do prawidłowości zaadresowania wyżej wymienionej przesyłki, ponieważ wskazano oba używane przez zobowiązaną nazwiska. Sąd stwierdził nadto prawidłowość określenia przez organy rozpoczęcia biegu terminu do złożenia środka zaskarżenia na zajęcie wynagrodzenia, jak i datę jego upływu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zwrócił jednak uwagę, że skarżąca kwestionowała czynności dokonane w dniu 3 marca 2005 r. polegające na przekazaniu przez jej pracodawcę środków pobranych z wynagrodzenia na zaspokojenie należności z tytułu podatku od nieruchomości. Sąd uznał, że powyższa czynność faktyczna o charakterze wykonawczym, podjęta w toku postępowania egzekucyjnego w celu zrealizowania środka egzekucyjnego - mogła być kwestionowana przez skarżącą w trybie skargi z art. 54 u.p.e.a. Przyjęcie takiego stanowiska uzasadniało, zdaniem Sądu, rozpatrzenie wniesionej skargi mimo ukończenia postępowania egzekucyjnego, o ile zachowany został termin procesowy określony w art. 54 par. 4 u.p.e.a.
Sąd wskazał, że pomimo zakwestionowania przez organy możliwości wniesienia skargi na czynności dokonane w dniu 3 marca 2005 r. w istocie odniosły się one do tego zarzutu merytorycznie - wyjaśniły przyczyny, dla których przyjęły, że w tym dniu powstały jedynie skutki dokonanych wcześniej czynności egzekucyjnych, wskazały, dlaczego uznały za nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności związane z ograniczeniem egzekucji oraz przekazaniem organowi wyegzekwowanych z wynagrodzenia środków. Ostatecznie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że zajęte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko organu nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 grudnia 2005 r. I SA/Wr 880/05 skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a., skarżąca zarzuciła naruszenie, poprzez błędną ich wykładnię, art. 15 par. 1 w zw. z par. 13 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego pomimo nie doręczenie stronie skarżącej upomnień do dobrowolnej zapłaty dochodzonych należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2002 i 2003.; art. 54 par. 4 u.p.e.a. w zw. z art. 72 par. 1 u.p.e.a. przez przyjęcie, że 14 - dniowy termin do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną w przedmiotowej sprawie winien być liczony od dnia doręczenia pracodawcy nieprawidłowo wystawionego tytułu wykonawczego; art. 27 par. 1 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 210 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o nieprawidłowo wystawione decyzje wymiarowe w podatku od nieruchomości za lata 2002, ponieważ nieprawidłowo oznaczono w niej stronę postępowania pomijając większościowego udziałowca lokalu mieszkalnego - Mieszka Tadeusza P.
Skarżąca jako zasadniczy zarzut stawiany skarżonemu rozstrzygnięciu wskazała brak odniesienia się Sądu do zgłaszanego w toku postępowania faktu nie doręczenia stronie upomnień do dobrowolnej zapłaty należności objętej tytułami wykonawczymi. W tym stanie rzeczy, zdaniem skarżącej, prowadzenie postępowania należało uznać za bezskuteczne. W ocenie skarżącej Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że jakikolwiek skutek prawny wywołuje doręczenie pisma osobie trzeciej - w tym przypadku pracodawcy, okoliczność ta powinna pozostawać bez wpływu na sytuację prawną podmiotu zobowiązanego. Zdaniem skarżącej błędnie określono /na 28 stycznia 2005r./ datę, od której winien być liczony termin do złożenia skargi na czynność egzekucyjną. Skarżąca akcentowała, że w istocie kwestionowała konkretną czynność egzekucyjną polegającą na zrealizowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę, a to zdarzenie nastąpiło w dniu 3 marca 2005 r. Możliwości złożenia skargi na czynność faktyczną Sąd pierwszej instancji nie kwestionował. Skarżąca zakwestionowała ocenę Sądu, że organ administracyjny w sposób prawidłowy, merytorycznie rozpatrzył zarzuty zawarte w skardze złożonej na tę czynność egzekucyjną, skoro istotą rozstrzygnięcia organu było oddalenie skargi jako złożonej po upływie ustawowego terminu. Skarżąca wskazała, że w tej sytuacji nie można przyjąć, że organ administracyjny w sposób prawidłowy rozpatrzył skargę na czynność egzekucyjną polegającą na wyegzekwowaniu należności z wynagrodzenia za pracę.
Skarżąca zwróciła też uwagę, że w niniejszej sprawie wymiar zobowiązania w podatku od nieruchomości będący przedmiotem postępowania egzekucyjnego za 2002 r. był egzekwowany na podstawie decyzji podatkowej, której nieprawidłowo /sposób niepełny, pomijając głównego współwłaściciela Mieszka P./ oznaczono podatników odpowiadających za wskazane zobowiązanie solidarnie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do regulacji art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie okoliczności przesądzające o nieważności postępowania. Stwierdziwszy, że w niniejszej sprawie okoliczności takie nie występują Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
W niniejszej sprawie zarzuty skargi oparto o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj. naruszenie prawa materialnego. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że naruszenie prawa przez błędną wykładnię polega na mylnym zrozumieniu treści zastosowanego przepisu, a naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to kwestia prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego, właściwego skonfrontowania określonego stanu faktycznego z hipotezą normy prawnej i poddanie tego stanu ocenie prawnej na podstawie treści tej normy. Możliwe jest oparcie zarzutu naruszenia prawa materialnego na obu formach naruszenia, gdyż niewłaściwe zastosowanie prawa może być konsekwencją błędnej wykładni /wyrok NSA z 14 kwietnia 2004 r., FSK 11/04 - nie publ./.
Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie zaakcentować należy, że przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest orzeczenie sądu pierwszej instancji, nie rozstrzygnięcia organów administracyjnych wydane w sprawie. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd /porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r., OSK 121/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 1 poz. 11/.
Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej jest niezmiernie ważne, skoro Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w zasadzie tylko w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania sądowego /art. 183 par. 1 p.p.s.a./.
Odnosząc się bezpośrednio do pierwszego z zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny rozważał, czy istotnie Sąd dokonał błędnej wykładni 15 par. 1 u.p.e.a. w zw. z par. 13 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego pomimo nie doręczenie stronie skarżącej upomnień do dobrowolnej zapłaty dochodzonych należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2002 i 2003. Uzasadniając powyższy zarzut skarżąca wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, mimo, iż zarzut tej treści był zgłaszany w środkach zaskarżenia, pominął fakt, że prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne przeciwko Małgorzacie P. odbyło się z rażącym naruszeniem wskazanych przepisów, nie doręczono jej bowiem upomnień do dobrowolnej zapłaty należności określonych w tytułach wykonawczych.
Oceniając tak sformułowany zarzut Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie jest to zarzut błędnej wykładni prawa materialnego. Wbrew twierdzeniom skarżącej okoliczność doręczenia upomnienia nie była podnoszona na wcześniejszych etapach postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, była to okoliczność niekwestionowana przez strony, a Sąd z urzędu nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych naruszeń. Z tych też względów Sąd nie dokonywał wykładni powołanych przepisów, ponieważ okoliczność ta pozostawała poza sporem. Powoływany przez skarżącą przepis nie miał zastosowania w postępowaniu sądowym i dlatego nie mógł być naruszony.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tak sformułowany zarzut jest w swej istocie zarzutem błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez pominięcie okoliczności doręczenia, bądź nie, upomnień, o których mowa w powołanych w skardze przepisach. W sytuacji zaś, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd pierwszej instancji, niezbędne jest oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
W tym miejscu godzi się podkreślić, jak ważne jest powołanie właściwych podstaw kasacyjnych, ponieważ zgodnie z art. 183 par. 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
Skoro zaś strona nie powołała obowiązujących przepisów procedury sądowej w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego, tak określony zarzut skargi kasacyjnej nie mógł zostać rozpoznany /por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r., FSK 181/04 - ONSAiWSA 2004 nr 2 poz. 36/.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej Sąd uznał, iż nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut "błędnej wykładni art. 54 par. 4 u.p.e.a. w zw. z art. 72 par. 1 u.p.e.a. przez przyjęcie, że 14-dniowy termin do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną w przedmiotowej sprawie winien być liczony od dnia doręczenia pracodawcy nieprawidłowo wystawionego tytułu wykonawczego".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni wskazanych przepisów. Sąd nie miał wątpliwości, że w myśl art. 54 par. 4 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dokonania zakwestionowanej czynności, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Przepis powyższy jest jasny, czytelny, nie budzi wątpliwości. Sąd, wbrew twierdzeniom skarżącej, prawidłowo ustalił znaczenie przepisu art. 72 par. 2 u.p.e.a. według którego zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu. Wywód skarżącego prowadzący do stwierdzenia, że jakikolwiek skutek prawny zajęcia wynagrodzenia następuje z chwilą doręczenia zawiadomienia o zajęciu zobowiązanemu /dłużnikowi/, a nie z chwilą doręczenia pisma osobie trzeciej /pracodawcy/ nie jest trafny. Pamiętać należy, że przepisy prawa należy wykładać ściśle i zgodnie z ich literalnym brzmieniem i jeśli treść przepisu jest dostatecznie jasna, przy odczytywaniu normy prawnej nie powinno się dokonywać żadnych skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych /clara non sunt interpretanda/.
Interpretacja cytowanego przepisu zaprezentowana w skardze, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie może zostać zaaprobowana, gdyż zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu, który jest jasny i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, zajęcie wynagrodzenia następuje z chwilą doręczenia zawiadomienia o zajęciu pracodawcy. Nie jest więc w tej sytuacji dopuszczalne zastosowanie wykładni logicznej, funkcjonalnej lub systemowej w celu wyinterpretowania z niego normy sprzecznej z jego literalnym brzmieniem. Słusznie, więc Sąd pierwszej instancji oparł się na jego literalnym brzmieniu.
Z uzasadnienia zarzutu sformułowanego jako zarzut nieprawidłowej wykładni art. 54 par. 4 u.p.e.a. w zw. z art. 72 par. 1 u.p.e.a. wynika, że intencją skarżącej było podważenie ustalenia Sądu pierwszej instancji, który przyjął, że "datą od której liczony winien być termin do złożenia skargi na czynność egzekucyjną w przedmiotowej sprawie, winien być 28 stycznia 2005 r." Jak wywiedziono zaś powyżej błędne powołanie podstawy kasacyjnej prowadzi do oddalenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał również, że nie stanowi usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej zarzut "błędnej wykładni art. 27 par. 1 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 210 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o nieprawidłowo wystawione decyzje wymiarowe w podatku od nieruchomości za lata 2002, ponieważ nieprawidłowo oznaczono w niej stronę postępowania pomijając większościowego udziałowca lokalu mieszkalnego - Mieszka Tadeusza P.".
W tym miejscu ponownie godzi się wspomnieć, że zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia prawa muszą być stawiane pod adresem sądu rozpoznającego sprawę. Wskazanie przepisów naruszonych przez organ administracyjny nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych. Transponując powyższą zasadę na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżąca odnosi się do okoliczności faktycznych sprawy, zarzuca organowi egzekucyjnemu błędną interpretację przepisów, które w ogóle nie miały w niniejszej sprawie zastosowania, ponieważ przytoczone okoliczności pozostawały poza zakresem kognicji organu egzekucyjnego w niniejszej sprawie, a tym samym poza zakresem zainteresowania Sądu pierwszej instancji.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie jest upoważniony do badania określonych w punkcie 3 skargi kasacyjnej okoliczności, ponieważ w istocie byłaby to weryfikacja zgodności z prawem aktu administracyjnego w jego całokształcie, co w świetle art. 183 par. 1 p.p.s.a. jest niedopuszczalne.
Ostatecznie, więc Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sformułowanie podstaw kasacyjnych nie odpowiada w pełni przedstawionym już wcześniej wymaganiom. Sąd w tej kwestii w pełni podziela utrwalony pogląd judykatury, że nie jest dopuszczalne wykładnia zakresu zaskarżenia, gdyż skarga winna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Sądowi nie wolno samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślać, ani w inny sposób korygować /wyr. NSA z dnia 30 marca 2004 r., GSK 10/04 - Monitor Prawniczy 2004 nr 9 str. 392/.
Uznając więc, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę.