II FSK 593/25

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który uchylił interpretację indywidualną dotyczącą podatku dochodowego od osób prawnych. Spór koncentrował się na wykładni art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, a konkretnie na możliwości obniżania stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych z mocą wsteczną, nawet dla lat poprzednich. Organ podatkowy zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię tego przepisu, twierdząc, że obniżenie stawki jest możliwe jedynie od pierwszego miesiąca roku podatkowego, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji lub od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego, co wykluczałoby działanie wsteczne. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podzielając stanowisko sądu pierwszej instancji oraz utrwalone orzecznictwo NSA. Sąd podkreślił, że językowe brzmienie art. 16i ust. 5 updop, zwłaszcza jego początkowa część, jednoznacznie wskazuje na możliwość zmiany stawek amortyzacyjnych zarówno na przyszłość, jak i wstecz, z jedynym istotnym ograniczeniem w postaci terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej). Sąd odrzucił argumentację organu jako opartą na wyrwanym z kontekstu sformułowaniu i sprzeczną z celem regulacji, jakim jest zapewnienie elastyczności w kształtowaniu kosztów uzyskania przychodów. Podkreślono, że brak jest wyraźnego zakazu dokonywania takich korekt w ustawie, a możliwość korekty deklaracji podatkowej jest dopuszczalna na mocy art. 81 § 1 Op, dopóki zobowiązanie nie uległo przedawnieniu. NSA wskazał również, że nowelizacja wprowadzająca ograniczenia w art. 16i ust. 8 updop dotyczy wyłącznie dochodów zwolnionych z opodatkowania.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający