II FSK 58/22

II FSK 58/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-10-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kot /sprawozdawca/
Beata Cieloch
Jan Rudowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
I SA/Gl 221/21 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2021-06-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 193 § 6 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski Sędziowie Sędzia NSA Beata Cieloch Sędzia del. WSA Artur Kot (spr.) Protokolant Renata Galińska-Gaweł po rozpoznaniu w dniu 9 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F. Sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 221/21 w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 7 grudnia 2020 r. nr 2401-IOD-1.4100.1.2020.30/GK 2401-20-233910 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę 1. oddala skargę kasacyjną ; 2. zasądza od F. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 4 050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 221/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej także jako "WSA" lub "sąd pierwszej instancji") oddalił skargę F. sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej jako "skarżąca"
lub "spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako "Dyrektor IAS", "DIAS" lub "organ podatkowy") z 7 grudnia 2020 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. Tekst powyższego wyroku wraz
z jego uzasadnieniem (oraz innych orzeczeń sądów administracyjnych przywołanych poniżej) dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwana w skrócie "CBOSA").
2.1. Skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik spółki (adwokat). Wystąpił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie na rzecz spółki zwrotu poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zw. dalej "ppsa") autorka skargi kasacyjnej postawiła zaskarżonemu następujące wyrokowi zarzuty:
1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jej podstawę mający na nią wpływ poprzez:
a) bezzasadne przyjęcie, iż faktury VAT szczegółowo wyszczególnione w treści zaskarżonej decyzji nie potwierdzają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomimo braku ku temu podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym w sprawie;
b) bezzasadne przyjęcie, iż zakup przez skarżącą kart i zestawów startowych O. nie był związany z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów;
2) naruszenie przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; zw. dalej "Op") poprzez:
a) niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego stanowiącego postawę wydania zaskarżonej decyzji;
b) zakwestionowanie przez sąd faktur VAT wyszczególnionych w zaskarżonej decyzji, pomimo braku dowodów dostatecznie to uzasadniających;
c) dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie niekompletnego materiału dowodowego;
d) dokonywanie ustaleń nie znajdujących odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym, jak również sprzecznych z zasadami logiki i doświadczenia życiowego;
e) przyjęcie, iż decyzja stanowiąca przedmiot skargi spełnia wszelkie statuowane przepisami wymogi formalne, pomimo, iż w decyzji tej brak jest dokładnego określenia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł i przyczyn,
z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;
3) naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op poprzez przyjęcie,
iż wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w sposób nienaruszający zaufania do organów podatkowych, co jednak nie znajduje odzwierciedlenia w jej uzasadnieniu, gdyż rozstrzygnięcie organu opiera się na z góry założonym celu, tj. udowodnieniu winy spółki pomimo braku istnienia i zgromadzenia obiektywnych dowodów potwierdzających rzekome dokumentowanie spornymi fakturami fikcyjnych transakcji gospodarczych;
4) naruszenia art. 193 § 6 Op poprzez uznanie, iż odrzucenie ksiąg podatkowych spółki jako dowodu w sprawie było działaniem uprawnionym, co nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy i w zgromadzonym materiale dowodowym;
5) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 ppsa poprzez utrzymanie w mocy wadliwych decyzji organów obu instancji, gdy sąd winien był uchylić obie decyzje w całości wobec faktu,
iż w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów procesowych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów wyżej wymienionych.
2.2. Pełnomocnik DIAS (radca prawny) w odpowiedzi na skargę kasacyjną wystąpił o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skargę kasacyjną należy oddalić, zgodnie z art. 184 ppsa, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
3.1. Na podstawie art. 193 zdanie drugie ppsa uzasadnienie wyroku ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Tytułem przypomnienia wskazać należy,
że spór dotyczy zasadności ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie przez Dyrektora IAS, zaakceptowanych przez sąd pierwszej instancji, odnośnie do faktur wystawianych przez skarżącą i dla skarżącej, które w ocenie organów podatkowych (i WSA) nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Kolejna kwestia sporna dotyczy zawyżenia kosztów uzyskania przychodów spółki w wyniku zaliczenia w ich ciężar wydatków na zakup starterów i kart telefonicznych, które nie mają realnego związku zarówno z przychodami skarżącej, jak i z jej działalnością gospodarczą.
Z uwagi na sposób zredagowania zarzutów skargi kasacyjnej należy zauważyć, że zgodnie z art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na zarzutach naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie
(pkt 1) lub na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W przypadku błędnej wykładni prawa materialnego przyjmuje się, że przejawia się ona w nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu (lub przepisów) polegającym
na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo na niezrozumieniu intencji prawodawcy, bądź też zastosowaniu nieobowiązującej normy prawnej. Natomiast naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie
za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej mającej zastosowanie w sprawie. Stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego strona powinna zatem określić, czy naruszenie to nastąpiło przez błędną wykładnię lub (i) jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku należy wskazać, jak naruszony przepis zinterpretował sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka, zdaniem strony, powinna być jego prawidłowa wykładnia.
Wskazując na drugą postać naruszenia prawa materialnego, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie
i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany. Naruszenie prawa materialnego wykazywać można poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w powiązaniu z przepisami prawa materialnego lub stawiając wprost zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Kwestie dotyczące ustalenia stanu faktycznego można zaś podważać za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania podatkowego. Z uwagi na treść art. 174 pkt 2 ppsa konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie procesowe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. że następstwa zarzucanych uchybień miały wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia (możliwy byłby inny sposób rozstrzygnięcia sprawy).
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa), jak i naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ppsa), w pierwszej kolejności – co do zasady – rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony przez stronę skarżącą kasacyjnie, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA
z 9 marca 2005 r., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, Nr 6, poz. 120). I jeszcze jedna uwaga natury ogólnej związana ze sposobem zredagowania skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, która mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek, wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ppsa. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z: 30 października 2014 r., I GSK 186/13; 6 października 2016 r., II FSK 2724/14).
Wynikające z art. 183 § 1 ppsa związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej i należytego uzasadnienia. Z art. 183 § 1, art. 174 oraz art. 176 ppsa wynika zaś, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny skutkuje brakiem możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny, czy też działające w sprawie organy podatkowe. Podkreślenia wymaga, że co do zasady przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok, a nie decyzja.
3.2. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieusprawiedliwione okazały się zarzuty procesowe skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 193 § 6 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op, gdyż sąd pierwszej instancji zasadnie zastosował art. 151 ppsa trafnie przyjmując, że DIAS nie naruszył ww. przepisów Op w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Zarzuty te zostały nadto wadliwie sformułowane, gdyż nie zostały powiązane przez skarżącą z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c lub art. 151 ppsa, tj. z przepisami o charakterze wynikowym, które sąd pierwszej instancji zastosował (art. 151 ppsa) bądź też powinien zastosować (145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa), gdyby stwierdził naruszenie przez Dyrektora IAS ww. przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ
na wynik rozpoznawanej sprawy.
Dodać warto, że WSA nie stosował ww. przepisów Op i nie ustalał stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Nieusprawiedliwione okazały się zatem zarzuty procesowe (oznaczone pkt 1-4) dotyczące ww. przepisów Op. Ostatni zarzut również został wadliwie sformułowany, gdyż skarżąca nie wskazała jednostki redakcyjnej (lit. a, b lub c) art. 145 § 1 pkt 1 ppsa jakoby naruszonego przez WSA, który w dodatku oddalił skargę, a nie "utrzymał w mocy" rzekomo wadliwe decyzje organów podatkowych obu instancji. Niezależnie od sposobu sformułowania oraz uzasadnienia owych zarzutów procesowych skargi kasacyjnej należy wskazać, że ich istotą jest nieuprawnione założenie przyjęte przez pełnomocniczkę skarżącej, jakoby postępowanie podatkowe winno być prowadzone w sposób nieograniczony zasadniczo w celu weryfikowania nieostrych i gołosłownych twierdzeń formułowanych w oderwaniu od tego, co wynika
z kompleksowej oceny już zgromadzonego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano, na czym miałoby polegać naruszenie poszczególnych przepisów Op. Siłą rzeczy nie przedstawiono rozważań dotyczących "istotności" zarzucanych naruszeń. Organ podatkowy działał natomiast na podstawie przepisów prawa (tj. zgodnie z art. 120 Op), w sposób realizujący zasadę zaufania, o której mowa w art. 121 § 1 Op. Czyniąc zadość temu co wynika z treści art. 122 i art. 187 § 1 Op zgromadził materiał dowodowy pozwalający na ocenę sposobu zastosowania w realiach niniejszej sprawy właściwych przepisów prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1, art. 12
ust. 3 i art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.; zw. dalej "updop") w brzmieniu mającym zastosowanie w 2014 r.
W przepisach art. 122 i art. 187 § 1 Op uregulowana została zasada prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym. Obowiązek organu podatkowego dotyczący podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego
w sposób wyczerpujący, wynikający wprost z dyspozycji art. 122 i art. 187 § 1 Op, nie ma jednak charakteru nieograniczonego czy też bezwzględnego. Generalną zasadą postępowania dowodowego jest bowiem to, że każdy, kto z faktów wyprowadza
dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić (por. wyrok NSA
z 24 kwietnia 2013 r., II FSK 365/12). Organy podatkowe mają zaś obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok NSA z 13 kwietnia 2021 r., II FSK 3300/18). Zapewniając przy tym stronom czynny udział w każdym stadium postępowania podatkowego w sposób przewidziany w art. 123 § 1 Op oraz realizując zasadę przekonywania (art. 124 Op). Stosownie zaś do uregulowanej w art. 191 Op zasady swobodnej oceny dowodów, organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów. Definicję dowodu i katalog środków dowodowych zawierają przepisy art. 180 § 1 i art. 181 Op. Organy podatkowe orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zasada ta nakłada również na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna i we wzajemnym ich związku. W odniesieniu do dowodów przeciwstawnych organy mogą jednym z nich dać wiarę, a innym tej wiarygodności odmówić. Ażeby w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy powinien m.in. kierować się zasadami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny (zob. np. wyroki NSA: z 13 stycznia 2021 r., II FSK 2740/18;
z 26 maja 2021 r., II FSK 3844/18). Powyższe zasady znalazły swoje odzwierciedlenie w decyzjach organów podatkowych obu instancji, które to decyzje zostały sporządzone oraz uzasadnione w zgodzie z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 Op, tj. zawierają stosowne uzasadnienie faktyczne i prawne. Wskazano w ich treści fakty, które organy podatkowe uznały za udowodnione oraz dowody, którym dano wiarę. Organy podatkowe wskazały oraz wyjaśniły przyczyny, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności. To zaś oznacza, że w decyzjach zostały zawarte stosowne uzasadnienie faktyczne. Obie decyzje zawierają też należyte uzasadnienie prawne poprzez wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia sprawy ze wskazaniem mających zastosowanie przepisów postępowania podatkowego i prawa materialnego. Dodać należy, że księgi podatkowe skarżącej nie zostały odrzucone. Na podstawie dokonanej oceny (zgodnie
z art. 191 Op) zgromadzonego w sprawie, kompletnego materiału dowodowego, wyraziły ocenę (właściwą) prowadzonych przez skarżącą ksiąg podatkowych. Nie naruszyły w konsekwencji przepisów art. 193 Op (w tym § 6).
W ocenie składu orzekającego sąd pierwszej instancji nie naruszył wymienionych w petitum skargi kasacyjnej przepisów postępowania podatkowego przyjmując [trafnie], że organ podatkowy zgromadził materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, a jego ocena dokonana została w sposób zasadniczo zgodny z art. 191 Op. Skarżąca nie przedstawiła zaś argumentacji świadczącej o tym, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie istotnie różnią się od rzeczywistości. Innymi słowy, skarżąca nie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wiarygodnej argumentacji świadczącej
o tym, że sporne faktury (wystawione w 2014 r. przez spółkę i dla niej) odzwierciedlały rzeczywistość. Nie przedstawiła także stosownych dowodów i wyjaśnień wskazujących na poniesienie wydatków na zakup starterów oraz kart związanych z jej przychodami
z pozarolniczej działalności gospodarczej (lub innymi), które należałoby uznać za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop, w brzmieniu obowiązującym w 2014 r. Nie przedstawiła zatem argumentacji, która mogłaby stanowić podstawę
do sformułowania uprawnionego wniosku o wadliwie ustalonym jakoby przez organ podatkowy stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, nieprawidłowo zaakceptowanym przez WSA przy stosowaniu art. 151 ppsa.
W świetle argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy podkreślić, że sąd administracyjny dokonując kontroli legalności decyzji podatkowej nie ustala stanu faktycznego sprawy zakończonej ta decyzją (ostateczną). WSA posiada bowiem kompetencje w zakresie kontroli legalności (oraz prawidłowości) decyzji wydanej przez właściwy organ administracji publicznej (organ podatkowy) na podstawie ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie. Nieostre i gołosłowne twierdzenia autorki skargi kasacyjnej nie mogły przesłonić tego, co ustalił prawidłowo organ podatkowy,
a w konsekwencji trafnie zaakceptował sąd pierwszej instancji, który szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w ramach oceny prawnej (zob. s. 18-48 zaskarżonego wyroku). Zarówno odnośnie do nierzetelnych faktur (s. 18-42), jak i co do braku związku z przychodami spółki jej wydatków na zakup kart i starterów (s. 42-43), dokonując
przy tym stosownej oceny zarzutów procesowych skargi (s. 43-48). Natomiast skarżąca skoncentrowała swoją uwagę zasadniczo na negowaniu ustaleń faktycznych dokonanych przez organ podatkowy, zaakceptowanych przez sąd pierwszej instancji, odstępując przy tym od wskazania wiarygodnej argumentacji świadczącej o zasadności zaliczenia przez skarżącą spornych kwot do jej kosztów uzyskania przychodów. Przypuszczenia skarżącej nie mają odzwierciedlenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym lub są wprost niezgodne z zasadami logiki i zdrowego rozsądku. Powtarzanie subiektywnych czy tez ogólnych twierdzeń w oderwaniu od całokształtu materiału dowodowego ocenianego we wzajemnym powiązaniu nie mogło odnieść pożądanego przez skarżącą rezultatu. Niezależnie od uwag dotyczących sposobu zredagowania oraz uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej, kierując się szeroko rozumianym dobrem wymiaru sprawiedliwości i koniecznością przekonywania skarżącej spółki, że jej sprawa została prawidłowo i rzetelnie osądzona, warto podsumowując wskazać, że zaskarżony wyrok WSA odpowiada prawu w świetle ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe, których nie podważyła skutecznie skarżąca.
4. Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, zgodnie z art. 184 ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 i art. 209 ppsa w zw. z art. 207 § 1 ppsa, stosując przy tym przepisy
§ 2 pkt 6 oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), a także mając na uwadze wynik sprawy.