II FSK 537/06

II FSK 537/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Dauter
Dariusz Dudra
Jerzy Rypina /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Sz 428/05 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2005-12-21
II FSK 428/05 - Wyrok NSA z 2006-03-07
III SA/Wa 1318/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-11-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
art. 22 ust. 1, art. 22 ust. 8
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174 pkt 1-2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędziowie NSA Bogusław Dauter, del. WSA Dariusz Dudra, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Zofii i Stanisława K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt I SA/Sz 428/05 w sprawie ze skargi Zofii i Stanisława K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 9 maja 2005 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Zofii i Stanisława K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Zofii i Stanisława K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 9 maja 2005 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r.
W uzasadnieniu wyroku sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż oceniając ustalenia organów podatkowych obu instancji stwierdził zasadność przyjęcia przez organy podatkowe zawyżenia przez podatników kosztów uzyskania przychodów. I tak, Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, iż podatnicy nie mogli zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kwot z tytułu amortyzacji zestawu ciągnika siodłowego "Steyr" i naczepy-autocysterny, a nadto wydatków na wymianę instalacji elektrycznej i wydatków na zakup paliwa, bowiem przedmiotowe środki trwałe, tj. zestaw ciągnik siodłowy i cysterna CP-1, nie spełniały warunków do uznania ich za środki trwałe, od których należy dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Za taką oceną przemawia fakt, że w 1999 r. ciągnik siodłowy nie posiadał aktualnych badań technicznych dopuszczających go do ruchu drogowego, a tym samym nie był wykorzystywany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto w żadnej fakturze zakupu paliwa nie występuje numer rejestracyjny ciągnika "Steyr". Natomiast cysterna CP-1 nie była zaewidencjonowana w Ewidencji środków trwałych, nie była zarejestrowana i nie był dopuszczona do ruchu drogowego.
W ocenie Sądu, również zasadnie organy podatkowe nie uznały za koszty zyskania przychodów wydatków z tytułu opłat za rozmowy telefoniczne, gdyż podatnicy nie wykazali związku tych rozmów z prowadzoną działalnością gospodarczą
Odnośnie nieuznania za koszty uzyskania przychodów wydatków na zakup paliwa w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Sąd stwierdził, iż powyższe stanowisko organów podatkowych jest całkowicie uzasadnione. Z analizy dokumentów źródłowych wynika, że firma skarżącego /PPHU "T."/ świadczyła usługi wyłącznie na rzecz spółki "K." w K. i w 1999 r. nie stwierdzono, aby świadczyła usługi przewozowe. Oznacza to, że podatnik bezzasadnie zaewidencjonował jako koszty przychodu wydatki na zakup paliwa. Potwierdza takie stanowisko materiał otrzymany z Prokuratury Okręgowej w K., jak też oświadczenia pracowników stacji paliw. Wobec tego, zdaniem Sądu, organy podatkowe zasadnie odmówiły uznania ksiąg podatkowych za dowód w części dotyczącej kosztów zakupu paliw /oleju napędowego i etyliny Pb95/ oraz zasadnie ustaliły podstawę opodatkowania metodą szacunkową /art. 23 Ordynacji podatkowej/. Ustalając zużycie paliwa przez samochód Ford Transit oraz Star A29, uwzględniono częstotliwość wyjazdów, ich odległości wykazane przez podatnika oraz przedłożone faktury zakupu paliwa.
W skardze kasacyjnej Zofia i Stanisław K., reprezentowani przez doradcę podatkowego, zaskarżyli wyrok w całości i zarzucili sądowi pierwszej instancji:
1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy poprzez uchybienie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,
2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 22 ust. 1 i 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. uchybienie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.
Powołując się na obie podstawy skargi kasacyjnej, skarżący wnieśli o uchylenie wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podatnicy twierdzą, że naruszenie przepisów postępowania polegało na braku wyjaśnień, w oparciu o środki dowodowe, takich jak przesłuchanie wskazanych przez podatników świadków na okoliczność używania przez nich w 1999 r. ciągnika siodłowego i autocysterny do przewozu i magazynowania paliw, brak przesłuchania strony w celu wyjaśnienia wątpliwości dotyczących kosztów związanych z funkcjonowaniem firmy, a tym samym na błędnym zastosowaniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zarzucają sądowi pierwszej instancji, iż nie uwzględnił zarzutów podniesionych w skardze, uznając ustalenia organu podatkowego odwoławczego za zgodne z prawdą. Polemizują z dokonaną przez Sąd oceną ustaleń faktycznych, a w szczególności twierdzą, że brak badań technicznych dopuszczających te środki do ruchu drogowego nie oznacza, że nie spełniały one kryteriów uznania ich za środki trwałe /kompletne i zdatne do użytku/. Kwestionują także szacunkowe ustalenie kosztów zużycia paliwa i twierdzą, że było ono dowolne.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż powołany w skardze kasacyjnej art. 174 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stanowi podstawy kasacyjnej, lecz wskazuje, że podstawą może być inny przepis, tj. przepis postępowania i przepis prawa materialnego.
Taką podstawą jest art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c", ale tylko w związku z konkretnymi przepisami postępowania administracyjnego. Tymczasem, autor skargi kasacyjnej, zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., w żadnej części skargi nie wskazał przepisów postępowania administracyjnego /Ordynacji podatkowej/, które zostały naruszone przez podatkowy organ odwoławczy i które naruszenie prawa zostało przez sąd pierwszej instancji zaakceptowane. Należy w tym miejscu podnieść, iż formułując zarzut naruszenia prawa procesowego, należało wskazać konkretny przepis prawa administracyjnego /artykuł, paragraf, ustęp, punkt, litera/, a nadto wykazać w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że powyższe naruszenie prawa miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Powyższy błąd w konstrukcji zarzutu naruszenia przez Sąd przepisów procesowych uzasadnia twierdzenie, że autor skargi kasacyjnej nie wykazał w prawem przewidzianej formie naruszenia przez sąd I instancji przepisów prawa procesowego.
Wobec tego, przy ocenie zaskarżonego wyroku mają moc wiążącą ustalenia dotyczące stanu faktycznego dokonane przez organy podatkowe i zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji.
Z ustaleń tych wynika, że podatnicy uznali bezzasadnie za koszty uzyskania przychodów w 1999 r. kwoty, na które składały się odpisy amortyzacyjne ciągnika siodłowego marki "Steyr" i naczepy. O bezzasadności odliczeń świadczy zaś fakt braku badań technicznych środka transportu, który nie był kompletny i zdatny do użytku. Oznaczało, że w 1999 r. środki transportu nie były zdatne do użytku i nie były wykorzystywane przez podatnika do prowadzonej działalności gospodarczej, a tym samym nie miały cech środka trwałego i nie mogły być amortyzowane.
Również wynika z nich, że prowadzone w 1999 r. przez podatnika księgi przychodów i rozchodów w części dotyczącej kosztów zakupu paliwa były nierzetelne, a to uzasadniało pominięcie ich jako dowodu w postępowaniu podatkowym i ustalenie podstawy opodatkowania w zakwestionowanym zakresie w drodze szacunku. Podobnie rzecz się ma z przyjętą metodą szacowania, która nie została skutecznie podważona w skardze kasacyjnej.
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 22 ust. 1 i 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1999 r., wyjaśnić należy, iż zarzut błędnej wykładni prawa materialnego może się wyrazić bądź w nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Zarzucając błędne rozumienie prawa, należy wskazać, jak prawidłowo prawo winno być odczytane.
W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie przywołano innego rozumienia prawa materialnego, niż przyjęte przez Sąd. Natomiast skuteczności zarzutu upatrywano w ustaleniach faktycznych, w ocenie stanu faktycznego.
Nie można również uznać za skuteczny powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut błędnego zastosowania przepisów materialnoprawnych, bowiem zarzut ten pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego. Innymi słowy, nie można skutecznie powoływać się na zarzut błędnego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną skutecznie zakwestionowane ustalenia stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie.
W rozpoznawanej sprawie, jak wywiedziono w pierwszej części uzasadnienia, autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował ustaleń faktycznych, a wobec tego zarzut błędnego zastosowania prawa materialnego należało uznać za nieuzasadniony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 cyt. ustawy.