II FSK 514/13

II FSK 514/13 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2015-04-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-02-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Rudowski /przewodniczący sprawozdawca/
Maciej Jaśniewicz
Tomasz Zborzyński
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Op 255/12 - Wyrok WSA w Opolu z 2012-11-21
II FZ 777/12 - Postanowienie NSA z 2012-09-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
art. 56 § 1 pkt 5
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 201 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Op 255/12 w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 22 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Op 255/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę M. B. (dalej: "skarżący", "strona") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 22 maja 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 28 marca 2012 r. przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
2. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez sąd pierwszej instancji wynika, że postanowieniem z dnia 8 lutego 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 23 stycznia 2012 r. określającej skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za sierpień 2010r. oraz wystawił na tej podstawie tytuł wykonawczy. Egzekucję administracyjną powyższego tytułu wykonawczego prowadzi Dyrektor Izby Celnej w Opolu.
Pismem z dnia 1 marca 2012 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia sprawy karnej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w N. W uzasadnieniu strona podniosła, iż wyrokiem z dnia 29 lutego 2012r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w O. w sprawie M. B., tam oskarżonego o przestępstwo z art. 69a § 1 ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007r. Nr 111, poz. 765 ze zm.), na skutek apelacji wniesionej od wyroku Sądu Rejonowego w N. z dnia 20 października 2011r. sygn. akt [...] uchylił zaskarżony wyrok, mocą którego uznano, iż oskarżony M. B. jest winny produkcji 500 kg tytoniu, i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w N. do ponownego rozpoznania. We wniosku o zawieszenie egzekucji podkreślono, iż do chwili obecnej nie zostało ustalone w sposób prawomocny, o jakie wartości tytoniu faktycznie chodzi, co ma istotne znaczenie w kontekście wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu decyzji określającej wysokość podatku akcyzowego.
Dyrektor Izby Celnej w Opolu jako właściwy w sprawie organ egzekucyjny, w wyniku rozpatrzenia tego żądania postanowieniem z dnia 28 marca 2012 r. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego wskazując, że przytoczone we wniosku okoliczności nie mieściły się w żadnej z przesłanek wymienionych w art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej jako: "u.p.e.a.").
Po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia 22 maja 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W jego uzasadnieniu wyjaśnił, iż istotą instytucji procesowej zawieszenia postępowania egzekucyjnego jest czasowe przerwanie administracyjnego postępowania egzekucyjnego w wyniku powstania przeszkód ściśle określonych w art. 56 § 1 u.p.e.a., a żadnej z nich nie odpowiadały okoliczności przedstawione we wniosku. Organ podkreślił, że katalog przyczyn w tym przepisie określonych ma charakter zamknięty oraz stwierdził, że przytoczony w zażaleniu art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.) nie znajduje zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym i nie jest "innym przypadkiem przewidzianym w ustawach" w rozumieniu art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. W odesłaniu zawartym w tym przepisie chodzi bowiem o te przypadki przewidziane w innych ustawach, które wskazują expressis verbis na zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Nie mieści się w nim przypadek opisany w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, gdyż przepis ten ma zastosowanie w postępowaniu jurysdykcyjnym, zasadniczo odmiennym od postępowania egzekucyjnego. Natomiast istota zagadnienia wstępnego wyraża się w tym, że wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie będącej przedmiotem postępowania jest uwarunkowane uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego. W przedmiotowej sprawie taka zależność między postępowaniem egzekucyjnym a postępowaniem karnym, rozstrzygającym kwestę winy sprawcy i wymiar kary, nie występuje. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił ponadto uwagę na podkreślany w orzecznictwie sądów administracyjnych brak wpływu rozstrzygnięć karnych na istnienie czy wysokość zobowiązania podatkowego.
3. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej skarżący wniósł o jego uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego oraz o wydanie postanowienia o wstrzymaniu w całości postępowania egzekucyjnego, które prowadzi Dyrektor Izby Celnej w Opolu przeciwko skarżącemu. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- prawa materialnego, tj. art. 56 § 1 u.p.e.a. polegające na uznaniu braku podstaw do wstrzymania postępowania egzekucyjnego mimo zasadniczej zmiany stanu prawnego w świetle w/w wyroków sądów powszechnych,
- przepisów postępowania, tj. art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zakresie nieuwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego oraz błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na istotę rozstrzygnięcia, polegający na uznaniu, że w sprawie nie występuje jakakolwiek zależność pomiędzy postępowaniem karnym a postępowaniem podatkowym.
4. Oddalając skargę sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.
Jak podkreślono w uzasadnieniu wyroku, rozważając sporną w sprawie kwestię zasadności zawieszenia postępowania egzekucyjnego należy odnieść się do przesłanki opisanej w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., bo tylko na tej podstawie można rozważać trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia (nie jest sporne między stronami, że pozostałe 4 przesłanki zawieszenia wymienione w art. 56 § 1 u.p.e.a. nie znajdują w sprawie zastosowania). Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska skarżącego o istnieniu podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na toczące się postępowanie karne o czyn polegający na wyprodukowaniu poza składem podatkowym wyrobu akcyzowego w postaci tytoniu. Kwestia prawomocnego rozstrzygnięcia w tym postępowaniu o winie skarżącego w popełnieniu zarzucanego mu przestępstwa nie ma żadnego znaczenia dla toczącego się postępowania egzekucyjnego. Postępowanie karne nie mieści się bowiem w podstawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego wymienionej w pkt 5 w/w przepisu w związku z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Jak podkreślił sąd pierwszej instancji, toczące się postępowanie karne skarbowe jest postępowaniem odrębnym od postępowania egzekucyjnego. Słusznie bowiem wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, w postępowaniu karnym skarbowym pociąga się do odpowiedzialności sprawcę przestępstwa lub wykroczenia skarbowego i wymierza karę za popełniony czyn. Natomiast celem postępowania egzekucyjnego jest wyegzekwowanie należności podatkowej, w tym przypadku określonej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 23 stycznia 2012 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odmienny merytorycznie jest zakres tych postępowań. W postępowaniu egzekucyjnym nie ocenia się kwestii odpowiedzialności karnej podatnika, a więc faktu, czy brał on udział, czy też nie, w popełnieniu przestępstwa, gdyż są to kwestie dla tego postępowania obojętne. Organ egzekucyjny po otrzymaniu tytułu wykonawczego jest zobowiązany do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a przy tym, stosownie do art. 29 § 1 u.p.e.a., nie jest on uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Co do zasady nie zajmuje się więc – bo nie ma do tego kompetencji – badaniem samej decyzji, z której egzekwowany obowiązek wynika. W trakcie prowadzenia takiego postępowania organ egzekucyjny może wykonywać jedynie takie czynności, na jakie zezwalają mu przepisy prawa. Dotyczy to także możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego, które może mieć miejsce jedynie przy zaistnieniu jednej z przesłanek wymienionych w art. 56 § 1 u.p.e.a.
W ocenie sądu pierwszej instancji, jako przykład określonych w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. przyczyn zawieszenia postępowania nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu egzekucyjnym okoliczności wskazane w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. tj. zawieszenie postępowania z uwagi na sytuację, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jak wyżej wskazano, przepis ten nie mieści się w kategorii "przypadków wymienionych w innych ustawach" (art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a.), albowiem normuje on zawieszenie postępowania w postępowaniu jurysdykcyjnym, a nie – egzekucyjnym. Jak wyjaśnił sąd pierwszej instancji, przykładem zawieszenia postępowania egzekucyjnego na mocy tego przepisu może być np. art. 34 ust. 4 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, w którym wprost przewidziano obowiązek zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji tam opisanej, czy też art. art. 159 ust. 2 Prawa bankowego. Natomiast art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w żadnym razie nie wskazuje na powinność zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
Zdaniem sądu pierwszej instancji, skoro w sprawie nie wystąpiły przyczyny zawieszenia postępowania, o których mowa w art. 56 § 1 u.p.e.a., to zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego prawidłowo przyjmując, że toczące się przed Sądem Rejonowym w N. postępowanie karne nie miało wpływu na bieg postępowania egzekucyjnego. Prezentowane w skardze stanowisko, że wynik postępowania karnego jest nieodzowny do wydania decyzji podatkowej w sprawie określenia należności w zakresie podatku akcyzowego za sierpień 2010 r., nie ma znaczenia dla rozpoznawanej tu sprawy, której przedmiotem nie są kwestie związane z prawidłowością wymiaru podatku, lecz dotyczące toku postępowania egzekucyjnego.
5. Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł skargę kasacyjną żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. polegające na błędnym uznaniu, że w tym przypadku nie ma zastosowania taka podstawa prawna.
Jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny uległ zmianie, bowiem wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. Sąd Rejonowy w N. uniewinnił skarżącego od stawianego mu w sprawie karno-skarbowej zarzutu przestępstwa z art. 69a § 1 Kodeksu karnego skarbowego. A zatem, w ocenie strony, trudno mówić o niezależności postępowania egzekucyjnego od postępowania karno-skarbowego. Autora skargi kasacyjnej dziwi fakt, że wobec skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne z tytułu podatku akcyzowego, skoro nie można mu postawić zarzutu produkcji tytoniu ciętego do palenia poza składem podatkowym. Zdaniem skarżącego, wbrew twierdzeniom sądu pierwszej instancji, art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej mieści się w kategorii "przypadku wymienionego w innych ustawach", o którym mowa w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., skoro brak jest innej, a ta prezentowana przez stronę jest logiczna i dotyczy stanu faktycznego niniejszej sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jako niezawierająca usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.
6.1. Tytułem wstępu wskazać należy, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi.
Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest także wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że w ramach tej podstawy kasacyjnej strona wnosząca skargę kasacyjną winna powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd pierwszej instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co istotne, nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed sądem pierwszej instancji. Oznacza to, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2103/12, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA").
Wskazany w rozpatrywanej skardze kasacyjnej zarzut należało przyporządkować jako zarzut naruszenia prawa procesowego. Bez wątpienia bowiem art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. (zawierający przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego) stanowi element procedury obowiązującej przed organem egzekucyjnym. Z tych względów przepis ten nie mieści się, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, w podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") Mając jednakże na względzie treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (publik. ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1) wskazywana niestaranność pełnomocnika strony w sporządzaniu wnoszonego środka odwoławczego nie dyskwalifikuje skargi kasacyjnej, a Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek odniesienia się do zawartych w niej zarzutów.
6.2. Wskazywany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., nawet rozpatrywany w ramach podstawy wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie prowadzi do podważenia zaskarżonego wyroku.
6.3. Stosownie do art. 56 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu:
1. w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;
2. w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego;
3. w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;
4. na żądanie wierzyciela;
5. w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.
Z przytoczonego unormowania wynika, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest związane z wystąpieniem pewnych okoliczności, uniemożliwiających zapewnienie prawidłowego toku postępowania. Powołany przepis nie pozostawia organowi swobody co do orzekania o zawieszeniu, jak również nie zezwala na uwzględnienie innych powodów, aniżeli wyraźnie wskazane w ustawie.
Nie jest przy tym kwestią sporną i nie budzi wątpliwości, że nie wystąpiły okoliczności uzasadniające zastosowanie przesłanek opisanych w punktach 1-4 cytowanego przepisu. W rozpatrywanej sprawie skarżący, jako podstawę skargi kasacyjnej (wcześniej konsekwentnie jako podstawę żądania zawieszenia postępowania egzekucyjnego) wskazywał art. 56 ust. 1 pkt 5 u.p.e.a. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji, zawarta w analizowanym przepisie przesłanka zawieszenia postępowania dotyczyć może takich sytuacji, gdy przepis innej ustawy zobowiązuje bądź upoważnia organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania. Przykładowo, zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków oraz o zmianie niektórych ustaw z dniem wszczęcia postępowania ugodowego do czasu jego umorzenia, uprawomocnienia się ugody lub uchylenia ugody bankowej przez sąd nie może być wszczęta lub prowadzona dalej przeciwko dłużnikowi egzekucja wierzytelności objętych bankowym postępowaniem ugodowym; wszczęte wcześniej postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu.
W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie powołał w jej petitum stosownej regulacji prawnej w tym zakresie (nie wskazał "przepisu innej ustawy zobowiązującego bądź upoważniającego organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania", o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 5 u.p.e.a.). Jedynie z uzasadnienia wniesionego środka odwoławczego wynika, że podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego w rozpoznawanej sprawie skarżący upatruje w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Jak słusznie uznał sąd pierwszej instancji, jako przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., nie można brać pod uwagę okoliczności wskazanych w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (zawieszenie postępowania z uwagi na sytuację, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd). Przepis ten nie mieści się w kategorii "przypadków wymienionych w innych ustawach" (art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a.), albowiem normuje on zawieszenie postępowania w postępowaniu jurysdykcyjnym, a nie – egzekucyjnym.
6.4. Na marginesie jedynie należy wyjaśnić skarżącemu, że toczące się postępowanie karne nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania podatkowego (por. wyroki NSA z dnia: 4 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1223/12; 11 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 281/10; 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I FSK 241/10, publik. CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 524/12 określił cztery przesłanki warunkujące uznanie okoliczności za zagadnienie wstępne:
a) wyłonienie się w toku postępowania podatkowego;
b) rozstrzygnięcie kwestii prawnej (nie faktycznej) należy do innego organu lub sądu;
c) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia podniesionej kwestii prawnej;
d) zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji podatkowej.
Zatem nie chodzi tu o ustalenia faktyczne, a o ustalenia prawne. Postępowanie karne mające nawet bezpośredni związek ze sprawą podatkową, co do zasady, nie będzie więc kreować zagadnienia wstępnego w odniesieniu do postępowania podatkowego w przedmiocie określenia lub też ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego (zob. P. Pietrasz, w: C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz. M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa, 2009, s. 893 i n.). Skoro zatem postępowanie karne nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania podatkowego, to tym bardziej nie może mieć wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego będącego konsekwencją tego postępowania podatkowego.
6.5. Mając na uwadze, że art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie jest "innym przypadkiem przewidzianym w ustawie", który dawałby podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a autor skargi kasacyjnej nie wskazał innej stosownej regulacji prawnej (np. z Kodeksu karnego skarbowego), to zarzut naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 5 u.p.e.a. jest bezzasadny.
6.6. Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
W zakresie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).