II FSK 505/05

II FSK 505/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Borkowski /sprawozdawca/
Sylwester Marciniak /przewodniczący/
Teresa Porczyńska
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Op 62/04 - Wyrok WSA w Opolu z 2004-12-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174 pkt 1, art. 183 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski (spr.), Teresa Porczyńska, Protokolant Monika Kojtek, po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2006 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Daniela M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA/Op 62/04 w sprawie ze skargi Daniel M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w O. z dnia 21 stycznia 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Daniela M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości za rok 2003. Przedmiotem sporu była zasadność zastosowania stawek podatku właściwych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący domagał się wyłączenia posiadanych nieruchomości z kategorii "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" podnosząc, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza ma charakter produkcyjny, wiąże się z koniecznością przewozu surowców i produktów, a do przedmiotowych działek dojazd jest ograniczony i dlatego nie mogą być one wykorzystywane dla celów działalności gospodarczej.
Organ drugiej instancji podniósł, że w sprawie nie stwierdzono okoliczności całkowicie pozbawiających przedsiębiorcę możliwości wykorzystywania posiadanych działek. Wykonanie ogrodzeń wokół działek, nierówności terenu czy wykonanie bramy w miejscu mało dogodnym dla wjazdu samochodów stanowią znaczące utrudnienia w prowadzeniu działalności o charakterze produkcyjnym, jednakże w ocenie organu, pozostają bez wpływu na wymiar podatku od nieruchomości.
W ocenie sądu pierwszej instancji kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie nie było zagadnienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, lecz opodatkowanie skarżącego wyższymi stawkami przewidzianymi dla tych przedmiotów opodatkowania, które są związane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli czy gruntu sprawia, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skoro podatnik na spornych nieruchomościach prowadził działalność gospodarczą, chociaż wykorzystywał nieruchomość nie w takim zakresie, w jakim by sobie życzył to nie mógł skutecznie domagać się od organów podatkowych wyłączenia posiadanych nieruchomości z kategorii: "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej".
W skardze kasacyjnej z dnia 17 lutego 2005 r. Daniel M. zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "b" z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84 ze zm./ przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż przedmiot opodatkowania był wykorzystywany do prowadzenia działalności, podczas gdy z przyczyn technicznych istniała trwała i obiektywna niemożliwość prowadzenia takiej działalności, co skutkuje naliczeniem niższej stawki podatku od nieruchomości właściwej dla tzw. pozostałych nieruchomości. Wskazując na powyższe podstawy wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, po przedstawieniu stanu sprawy, podniesiono, że trwałe zagrodzenie nieruchomości i brak odpowiedniego dostępu do drogi publicznej jest okolicznością dającą podstawę do twierdzenia, że budynki lub budowla nie może być wykorzystana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych w sensie art. 5 ust. 1 lit. "b" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie złożyło odpowiedzi na skargę kasacyjna ani wniosku co do sposobu jej rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona już tylko z uwagi na sposób jej zredagowania.
Stosownie do art. 183 par. 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że jest związany podniesionymi w niej zarzutami.
Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego i to w obydwu przewidzianych w ustawie /art. 174 pkt 1 p.p.s.a./ postaciach: błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tymczasem, co już wielokrotnie wyjaśniał Sąd Najwyższy, a po 1 stycznia 2004 r. także Naczelny Sąd Administracyjny, są to dwa - odrębne - sposoby naruszenia prawa.
Pierwszy /błędna wykładnia/ ma miejsce wówczas, gdy rozstrzygnięcie jest wynikiem mylnego rozumienia treści normy prawnej.
Drugi /tzw. błąd subsumcji/ dotyczy sytuacji, gdy Sąd "podciąga" niewadliwie ustalony stan faktyczny pod niewłaściwy przepis.
Takie zarzuty powinny być odpowiednio uzasadnione przez wskazanie w szczególność na czym polega błąd sądu w odczytaniu treści normy prawnej bądź na czym polega niespójność zastosowanej normy z okolicznościami faktycznymi sprawy.
Podniesienia wyłącznie zarzutu prawa materialnego oznacza, że na tym etapie postępowania sądowego nie ma już sporu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wbrew temu - uzasadnienie skargi kasacyjnej opiera się na odmiennym, niż przyjął to sąd I instancji, a przed nim organy podatkowe ustaleniu; że - "z przyczyn technicznych istniała trwała i obiektywna niemożliwość" prowadzenia działalności gospodarczej. Tego rodzaju ustalenie jest następstwem określonej oceny dowodów i stanowi element stanu faktycznego sprawy. Takich ustaleń nie można zwalczać zarzutem naruszenia prawa materialnego /por. wyrok NSA z 17 lutego 2005 r. FSK 1469/04 - nie publ./. Wobec braku zarzutów natury procesowej podniesiony zarzut należało ocenić w kontekście ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Wynika z nich /str. 6 uzasadnienia - in fine/, że "przedmiot opodatkowania był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej". Skoro tak - zastosowanie stawek "właściwych dla tzw. pozostałych nieruchomości", czego domagał się skarżący, stanowiłoby rażące naruszenie tych właśnie przepisów, które wskazano w skardze kasacyjnej - jako "naruszone".
Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzec jak w sentencji.