II FSK 448/07

II FSK 448/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-05-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Edyta Anyżewska
Jadwiga Danuta Mróz
Jerzy Rypina /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Ol 476/06 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2006-12-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 106 § 3, art. 133
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędziowie NSA Edyta Anyżewska, Sędzia WSA (del.) Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant Agnieszka Lipiec, po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. T. i S. L. P. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Ol 476/06 w sprawie ze skargi Z. T. i S. L. P. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 23 sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2001 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Z. T. i S. L. P. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 23 sierpnia 2006 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia 24 kwietnia 2006 r. w sprawie określenia Zakładowi wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2001 r. w kwocie 66.323 zł od związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą budynków o powierzchni 1698 m2 oraz 107.376 m2 gruntów.
Z akt sprawy wynika, że wymieniony zakład, będący państwową jednostką organizacyjną wchodzącą w skład Lasów Państwowych, złożył w dniu 7 lutego 2006 r. deklarację podatkową na podatek od nieruchomości za 2001 r., stosując do części z posiadanych gruntów o powierzchni 82.601 m2 stawkę podatkową przewidzianą dla gruntów pozostałych. W złożonym w Urzędzie Miasta w P piśmie z dnia 18 stycznia 2006 r. Zakład ten wyjaśnił natomiast, że na będącej przedmiotem opodatkowania działce nr 140 w P. przy ul. O., posadowiona jest składnica drewna służąca prowadzeniu działalności leśnej. Działalności takiej nie uznaje się zaś za działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), dalej: u.p.o.l., Strona podała w toku postępowania, że prowadzona działalność na nieruchomości przy ul. O. polega na m.in. pozyskiwaniu drewna, gromadzeniu drewna na składnicach, jego transporcie i sprzedaży. Zakład jako jednostka Lasów Państwowych, sprzedaje drewno w stanie nieprzerobionym. Fakt przekazania przedmiotowej działki w posiadanie nie był mu znany. Zakład wykorzystywał jedynie ok. 2 ha powierzchni nieruchomości.
Jeżeli zatem działalność tego rodzaju mieściła się w zakresie działalności leśnej zdefiniowanej w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to zdaniem strony, podatek od nieruchomości dla gruntów o powierzchni 8,2601 ha może być liczony jak od gruntów pozostałych.
Organ podatkowy I instancji obciążył natomiast jednostkę podatkiem jak za działalność gospodarczą od całej posiadanej powierzchni gruntów. Strona zwróciła też uwagę, że przekazane jej przez nadleśnictwa i sprzedawane w stanie nieprzerobionym drewno cały czas pozostawało własnością Skarbu Państwa.
Nie podzielając tego stanowiska, w decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. powołało art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 – dalej u.p.o.l.), w świetle którego obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży m. in. na jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które są posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego, a także umowy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa albo z ustanowionego zarządu.
Organ II instancji stwierdził, że z dołączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów z dnia 9 stycznia 2006 r. wynika, że Z. T. i S. L. P. w G. (wcześniej Z. S. L. P.) sprawuje zarząd sporną działką, stanowiącą własność Skarbu Państwa, od 1990 r. Podmiot ten jest zatem podatnikiem podatku od nieruchomości i ciąży na nim obowiązek składania deklaracji podatkowych oraz opłacania należnych gminie podatków.
Organ zwrócił też uwagę, że stopień obciążeń podatkiem od nieruchomości związany jest z dopasowaniem właściwej stawki podatkowej do gruntów lub budynków, a ta uzależniona jest od funkcji i sposobu wykorzystywania gruntów lub budynków. Najbardziej dolegliwe stawki finansowe stosuje się do budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. grunty zabudowane i niezabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a w szczególności grunty zajęte na drogi wewnętrzne i place manewrowe, place składowe, zieleńce oraz tereny, na których są lub mają być realizowane zadania inwestycyjne.
W ocenie SKO, Z. T. i S. L. P. w G. jest przedsiębiorcą, skoro posiada numer REGON oraz przymiot podatnika VAT, jak też prowadzi rozrachunek gospodarczy. Działalność podmiotu nastawiona jest przy tym na osiąganie zysku. Nie ma znaczenia dla zakwalifikowania Zakładu do kręgu przedsiębiorców to, że będące przedmiotem obrotu drewno pozostaje własnością Skarbu Państwa. Nie jest bowiem istotne, czy przedsiębiorca zawiera umowy sprzedaży, czy w inny sposób kształtuje stosunki zobowiązaniowe. Ważne jest, że prowadzi działalność w celu osiągnięcia zysku, a tym charakteryzuje się działalność Z. T. i S. L. P. w G.
Jak podał organ II instancji, wbrew zarzutom odwołania działalność podatnika nie wypełnia definicji działalności leśnej określonej w art. 3 ust. 3 u.p.o.l., w myśl którego za działalność leśną uważa się działalność posiadaczy i zarządców lasów w zakresie urządzania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, pozyskiwania – z wyjątkiem skupu – drewna, żywicy, choinek, karpiny igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nie przerobionym. Strona nie jest ani posiadaczem, ani zarządcą lasów. Grunty, którymi dysponuje, w ewidencji gruntów posiadają symbole Tr i Bi, co oznacza, że są to tereny różne i inne tereny zabudowane. Dla lasów natomiast właściwe jest oznaczenie Ls.
Z punktu widzenia obowiązku podatkowego nie jest też zdaniem SKO istotne, czy podatnik wykorzystuje do działalności całą nieruchomość, czy tylko jej część oraz to czy świadomy jest tego, że w jego władaniu znajdują się przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
W złożonej skardze Z. T. i S. L. P. w G. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zarzucił jej naruszenie prawa materialnego wyrażające się błędną wykładnią art. 3 ust. 3, art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 6 oraz ust. 3 pkt 3 u.p.o.l., a także art. 6 i art. 32 ustawy o lasach (Dz.U. z 1991 r. Nr 9, poz. 31) i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Podnosząc, że orzeczenie organu II instancji nie jest słuszne strona skarżąca wskazała w uzasadnieniu, iż stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 2 i 6 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, innej niż działalność leśna. Nie jest zaś prawdą twierdzenie SKO, że Zakład nie prowadzi działalności leśnej.
Jak zauważyła strona skarżąca, stosownie do art. 3 ust. 3 ww. ustawy za działalność leśną uważa się m. in. pozyskiwanie drewna, z wyjątkiem skupu, oraz sprzedaż drewna w stanie nieprzerobionym. Podobną definicję zawiera art. 6 ustawy o lasach. Skarżący zajmuje się właśnie taką działalnością. Pozyskuje bowiem drewno od nadleśnictw, składuje je i ponownie i sprzedaje w stanie nieprzerobionym.
Dlatego też, zdaniem strony, nie może być obciążony podatkiem od nieruchomości z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej.
Skarżący Zakład zwrócił uwagę, iż jego statutowe zadania określone zostały, jako ściśle związane z realizacją zadań lasów. Ma on bowiem obowiązek:
– gromadzić surowiec ze względu na czynniki ochrony lasu,
– składować drewno poza lasem ze względu na czynniki ochrony lasów,
– składować drewno ze względu na sezonowość prac leśnych,
– likwidować i składować drewno z powodu klęsk naturalnych,
– gromadzić drewno i zagospodarowywać je,
– realizować zadania wyznaczone na szczeblach dyrekcji lasów państwowych,
– wykonywać inne usługi na rzecz nadleśnictw w zakresie gospodarki leśnej.
Uznanie przez SKO, że działalność taka spełnia warunki działalności gospodarczej, w ocenie strony narusza przepis art. 5 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l.
W skardze wskazano ponadto, iż Z. T. i S. L. P. w G. jest jednostką organizacyjną lasów państwowych, która reprezentuje Skarb Państwa. SKO błędnie podało przy tym, że Zakład skupuje drewno od nadleśnictw. Skarżący nie realizuje sprzedaży, gdyż cały czas drewno pozostaje własnością tego samego właściciela, tj. Skarbu Państwa. Działalność w ramach jednej jednostki organizacyjnej nie jest zaś skupem, co potwierdza stanowisko dyrektora generalnego lasów państwowych zawarte w zarządzeniu nr 64 z 2000 r. Stanowisko takie poparte jest również orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w związku z czym dołączono do skargi kopię wyroku tego Sądu z dnia 17 lutego 2000 r. o sygn. I SA/Gd 678/99.
W tej sytuacji, zastosowanie niekorzystnej interpretacji w stosunku do Skarżącego i obciążenie Zakładu najwyższą z możliwych stawek podatku od nieruchomości narusza, zdaniem Strony, równość podatników wobec prawa i jest sprzeczne z art. 32 ust.1 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało zajęte stanowisko i wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, że stosowanie art. 3 ust. 3 u.p.o.l. możliwe jest tylko w stosunku do działalności posiadaczy i zarządców lasów. Skarżącego natomiast do tego rodzaju podmiotów zaliczyć nie sposób, gdyż jest on zarządcą gruntów o innym charakterze. Wbrew twierdzeniom strony materiał dowodowy sprawy zawiera przy tym dowody wskazujące na to, iż zawierane były przez Zakład umowy kupna-sprzedaży drewna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań Sąd zauważył, iż z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. u.p.o.l. wynika, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, będące właścicielami bądź posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych oraz użytkownikami wieczystymi gruntów. Dla powstania obowiązku podatkowego istotnym jest zatem tylko fakt pozostawania podmiotem prawa własności lub innej formy prawnego władztwa nad rzeczą. Podatek od nieruchomości ma tym samym charakter majątkowy, w takim znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości.
Analiza art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pozwala wyciągnąć wniosek, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wszystkie grunty (poza wyłączonymi i zwolnionymi z podatku na mocy ustawy), bez względu na to, czy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Niemniej istnienie takiego związku przesądza o wysokości podatku.
Dla oceny, czy rację miały organy podatkowe twierdząc, iż w okolicznościach niniejszej sprawy sporny grunt związany był z prowadzeniem działalności gospodarczej podstawowe znaczenie miało rozstrzygnięcie, czy grunt ten był w posiadaniu przedsiębiorcy, stosownie do definicji zawartej w art. 5 ust. 3 u.p.o.l.
Istotnym dla rozstrzygnięcia sporu wobec zarzutów strony skarżącej było również to, czy działalność Z. T. i S. L. P. w G. była działalnością leśną w rozumieniu art. 3 ust. 3 wymienionej ustawy. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają bowiem grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż leśna.
Analizując akta sprawy Sąd stwierdził, iż poczynione przez organy obu instancji ustalenia faktyczne i wysnuta z nich ocena całokształtu okoliczności sprawy, na gruncie wymienionych regulacji prawnych, nie budzi zastrzeżeń. Ustalenia, że Zakład ten był posiadaczem spornych gruntów, organy podatkowe dokonały zgodnie z aktualnym stanem prawnym wynikającym z ewidencji gruntów i budynków, stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy miał obowiązek uwzględnić te dane w postępowaniu podatkowym. Podatnik kwestionujący zapisy w ewidencji powinien zaś wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym rejestr (starosta).
W sytuacji więc gdy, jak podnosiła strona skarżąca w postępowaniu podatkowym, fakt "przypisania" działki w P. nie był jej znany, zasadnicze znaczenie dla ustalenia podatnika podatku od gruntów objętych zaskarżoną decyzją miały dokumenty znajdujące się w operacie ewidencyjnym spornych gruntów.
Mając na uwadze twierdzenia skarżącego podnoszone w toku postępowania podatkowego (a także na rozprawie), iż nie wiedział o przypisaniu mu posiadania spornej nieruchomości, Sąd skorzystał z przewidzianej w art. 106 § 3 p.p.s.a. możliwości przeprowadzenia z urzędu dowodu z dokumentów urzędowych, tj. wypisów z rejestru gruntów i budynków w/g stanu na dzień 1 stycznia 2001 r. W świetle bowiem dowodów znajdujących się w aktach sprawy, tj. decyzji z dnia 29 marca 1973 r. Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. o przekazaniu, na podstawie art. 8 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm.) w użytkowanie bezterminowe Z. S. L. P. w S. gruntu o powierzchni 82.692 m2 położonego przy ul. O. w P.; wypisu z rejestru gruntów na dzień 5 września 1990 r., wg którego posiadaczem nieruchomości w dalszym ciągu był Zespół Składnic oraz wypisu z rejestru gruntów na dzień 9 stycznia 2006 r., gdzie jako posiadacza wskazano Z. T. i S. L. P. w G. , powziął wątpliwości co do trafności stanowiska organu podatkowego II instancji, iż posiadanie owej nieruchomości przez ZTiSLP w G. trwa co najmniej od 1990 roku. Powyższe twierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego było o tyle nieprawdziwe, że wg twierdzeń Z. T. i S. L. P. powstał on w trakcie roku 1991.
Po przeprowadzeniu dowodu z wypisu z rejestru gruntów i budynków mając na uwadze treść art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej oraz to, że skarżący w toku postępowania nie dostarczył żadnych dowodów (w szczególności, mimo żądania organu I instancji, nie przedstawił dokumentacji dotyczącej utworzenia Zakładu), które świadczyłyby przeciwko prawdziwości zapisów w ewidencji gruntów i budynków Sąd przyjął za prawidłowe ustalenie organów podatkowych obu instancji, że w 2002 r. był on posiadaczem, obok zabudowanej nieruchomości o powierzchni 24.775 m2 , również częściowo zabudowanej nieruchomości o powierzchni 82.601 m2. Tytułem prawnym władania jest zaś zarząd (trwały zarząd wg przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami), w który przekształciło się prawo użytkowania nabyte przez Zespół Składnic LP w marcu 1973 r., zgodnie z art. 80 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn. Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127). Wedle przepisów tej ustawy możliwe było nabycie zarządu na podstawie zawartej, za zezwoleniem właściwego organu, umowy o przekazaniu zarządu między państwowymi jednostkami organizacyjnymi (art. 33 ust. 2), co zapewne nastąpiło przy tworzeniu Z. T. i S. L. P. w roku 1991.
Odnosząc się do argumentacji skargi oraz argumentacji podnoszonej w toku postępowania w kwestii statusu prawnego skarżącego Sąd stwierdził, że skoro Z. T. i S. L. P. został utworzony w trakcie 1991 r., to nie nastąpiło to na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. Nr 101, poz. 444), weszła ona bowiem w życie z dniem 1 stycznia 1992 r. Natomiast z mocy art. 75 ust. 3 wymienionej ustawy, jako zakład produkcyjno-usługowy Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych stał się inną jednostką organizacyjną Lasów Państwowych, o której mowa była w art. 32 ust. 4 ustawy o lasach (w brzmieniu pierwotnym).
Nieuzasadnione są w ocenie Sądu zarzuty naruszenia powołanych w skardze przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. u.p.o.l. Zakres podmiotowy podatku od nieruchomości został określony w art. 2 ustawy. Z treści tego przepisu wynika, że podatnikami podatku od nieruchomości są między innymi jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, jeżeli mają określony tytuł prawny do korzystania z nieruchomości lub obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na wymienionych wyżej podmiotach m. innymi wówczas, gdy zarządzają nieruchomościami Skarbu Państwa na podstawie ustanowionego zarządu. W art. 3 ustawy określono zakres przedmiotowy ustawy. Ust. 1 pkt 3 i 4 tego artykułu określa, że przedmiotem opodatkowania są:
– grunty nieobjęte przepisami o podatku rolnym i leśnym,
– grunty objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna.
Podatkiem leśnym objęte zaś były – zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o lasach wszystkie lasy, z wyjątkiem:
– niezwiązanych z gospodarką leśną,
– zajętych na ośrodki wypoczynkowe, działki budowlane i rekreacyjne,
– wyłączonych decyzjami administracyjnymi z gospodarki leśnej na cele inne niż leśne.
Według art. 3 ustawy o lasach, lasem w rozumieniu ustawy jest grunt:
1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawiony:
a) przeznaczony do produkcji leśnej lub
b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo
c) wpisany do rejestru zabytków;
2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.
W świetle powyższego twierdzenia, że Z. T. i S. L. P. w G. posiadał grunt związany z gospodarką leśną nakazywałoby traktowanie go jako lasu i wyłączenie tego gruntu w ogóle spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zauważyć jednak należy, że tak szeroka definicja lasu zawarta w ustawie o lasach wynika z faktu, że lasy i inne nieruchomości z nimi związane w szczególności stanowiące własność Skarbu Państwa objęte zostały zarządem Przedsiębiorstwa Lasy Państwowe z mocy tej ustawy.
Według art. 3 ust. 3 u.p.o.l. za działalność leśną – w rozumieniu ustawy – uważa się działalność posiadaczy i zarządów lasów w zakresie urządzania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, pozyskiwania – z wyjątkiem skupu – drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym.
Z definicji tej wynika, że grunty nieoznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako lasy mogą być uznane za związane z gospodarką leśną a tym samym podlegać wyłączeniu spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy znajdują się w posiadaniu lub zarządzie tego podatnika, który jednocześnie jest posiadaczem lub zarządcą lasu – w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach. W sprawie bezsporne jest, że Z. T. i S. L. P. posiadał grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako tereny różne oraz zabudowane. Tytułem prawnym tego posiadania był zarząd ustanowiony decyzją, a nie zarząd o którym mowa w ustawie o lasach. Stąd w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dokonania przez organy podatkowe błędnej wykładni art. 3 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 5 ust. 3 pkt 3 ustawy. Skarżący w złożonej deklaracji podatkowej sam wykazał i zapłacił podatek według stawek obowiązujących dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność leśna, tj. odpowiednio dla budynków o powierzchni 1698 m2 (art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy) i gruntów o powierzchni 24.775 m2 (art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy).
W art. 5 ust. 3 ustawy zdefiniowano, że za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i niezabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a w szczególności grunty pod budynkami produkcyjnymi, magazynowymi, administracyjnymi, grunty pod budowlami i urządzeniami, grunty zajęte na drogi wewnętrzne i place manewrowe, place składowe, zieleńce oraz tereny na których są lub mają być realizowane zadania inwestycyjne.
Z powyższej definicji wynika, że w przypadku gruntów cechą pozwalającą na zaliczenie ich do związanych z działalnością gospodarczą był fakt władania nimi przez przedsiębiorcę. Niezależnie od tego, czy przedsiębiorca w danym roku podatkowym korzystał z gruntu czy też nie albo wykorzystywał go tylko w części zobowiązany był do płacenia podatku według stawek właściwych dla gruntu związanego z prowadzeniem działalności zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 6 u.p.o.l. (taki pogląd wyrażony został w uchwale NSA z dnia 2 kwietnia 2001 r. sygn. akt FPK 3/00 opubl. ONSA 2001, nr 4, poz. 150). Stwierdzenie zatem, że grunt o powierzchni 82.601 m2 nie podlegał wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy skutkowało opodatkowaniem wszystkich posiadanych przez skarżącego nieruchomości wg stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowano, że skoro ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawierała definicji działalności gospodarczej i przedsiębiorcy, to należało się posługiwać definicjami zawartymi w ustawie Prawo działalności gospodarczej. Oczywistym jest, że do skarżącego przepisy tej ustawy nie mają zastosowania, albowiem jego status regulowany jest ustawą szczególną. Jak już wcześniej stwierdzono Zakład jest nieposiadającą osobowości prawnej jednostką organizacyjną działającą w strukturze Lasów Państwowych, utworzoną do realizacji zadań gospodarczych przedsiębiorstwa. Jak wynika z akt, m.in. z zaświadczenia o nadaniu numeru statystycznego w systemie podmiotów gospodarki narodowej REGON – podstawowym rodzajem działalności Zakładu jest działalność usługowa, pokrewna dla leśnictwa i pozyskiwania drewna. Za wykonywane na rzecz nadleśnictw usługi Zakład otrzymuje stosowne wynagrodzenie, z własnych przychodów pokrywał wydatki i działa na zasadzie samofinansowania (jak całe, nieposiadające osobowości prawnej Państwowe Przedsiębiorstwo Lasy Państwowe). Szczególna struktura organizacyjna Lasów Państwowych powoduje, że każda, nieposiadająca osobowości prawnej jednostka organizacyjna Lasów Państwowych działa w zakresie swej cząstkowej zdolności prawnej w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa.
Nie stoi to na przeszkodzie uznaniu, że w zakresie tej cząstkowej zdolności prawnej jest przedsiębiorcą, gdy przedmiotem jej działalności jest działalność wytwórcza, usługowa bądź handlowa.
Zważyć należy, że na gruncie prawa podatkowego każda jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej jest odrębnym podatnikiem, ma zatem podmiotowość podatkową niezależnie od jej statusu cywilnoprawnego. Sąd podzielił więc pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż fakt, że między nadleśnictwem a skarżącym nie mogło dochodzić do zawierania umów sprzedaży nie miał znaczenia w sprawie.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez niekorzystną dla skarżącego interpretację przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem od nieruchomości posiadanych przez niego gruntów. Skoro do skarżącego nie mogło mieć zastosowanie wyłączenie spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów, gdyż nie był zarządcą lasu, a niewątpliwie prowadził działalność gospodarczą to konstytucyjna zasada równości wobec prawa nakazywała traktowanie go jak każdego innego podatnika prowadzącego działalność gospodarczą.
Nie stwierdzając by zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne bądź procedurę podatkową w stopniu uzasadniającym jej uchylenie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.
Z. T. i S. L. P. w G. zaskarżył w całości powyższy wyrok zarzucając mu:
1) naruszenie prawa materialnego, tj.:
a) art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 3 oraz art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 1991 r. Nr 9, poz. 31 ze zm.) przez błędną wykładnię,
b) art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 1991 r. Nr 9, poz. 31 ze zm.) przez niewłaściwe ich zastosowanie,
c) art. 5 ust. 1 pkt 4 i pkt 7 lit. c/ ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 1991 r. Nr 9, poz. 31 ze zm.) przez ich niezastosowanie,
d) art. 3 pkt 1 i 2 ustawy o lasach (Dz.U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679) przez błędną wykładnię,
h) art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086) przez błędne jego zastosowanie,
i) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez jego niezastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 106 § 3 i art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, wniósł o:
1) zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta P, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie,
2) zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu, że jest przedsiębiorcą i w związku z tym grunty będące w jego posiadaniu podlegają opodatkowaniu najwyższą stawką. Zgodnie z art. 32 ustawy o lasach w skład państwowej jednostki organizacyjnej Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe wchodzą: Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych, regionalne dyrekcje, nadleśnictwa oraz inne jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, do których właśnie zalicza się Skarżący. Wszystkie te jednostki działają reprezentując Skarb Państwa.
Skarżący występując na zewnątrz reprezentuje Skarb Państwa. Skarżący nie jest przedsiębiorcą, nie pozostaje też w żadnym z rejestrów przedsiębiorców.
Statutowe zadania Skarżącego określone zostały, jako ściśle związane z realizacją zadań lasów. Skarżący ma obowiązek:
– gromadzić surowiec ze względu na czynniki ochrony lasu,
– składować drewno poza lasem ze względu na czynniki ochrony lasów,
– składować drewno ze względu na sezonowość prac leśnych,
– likwidować i składować drewno z powodu klęsk naturalnych (huragany, wiatro- i śniegołomy itp.),
– gromadzić drewno i zagospodarowywać je,
– realizować zadania wyznaczone na szczeblu GDLP i RDLP,
– wykonywać inne usługi na rzecz nadleśnictw w zakresie gospodarki leśnej.
Dla przypisania określonej jednostce przymiotu przedsiębiorcy, musi być spełniona przesłanka, by prowadzenie działalności gospodarczej odbywało się w imieniu własnym. Prowadzenie działania we własnym imieniu oznacza, że podmiot ją prowadzący sam organizuje swoją działalność, dokonuje w swoim imieniu czynności prawnych wiążących się z nią, jako uczestnik obrotu gospodarczego w szerokim znaczeniu tego pojęcia, zawiera wszelkie umowy i ponosi odpowiedzialność za zaciągnięte zobowiązania (tak: komentarz do ustawy o działalności gospodarczej).
Tymczasem Skarżący jest jednostką Lasów Państwowych, o której mowa w art. 32 ust. 2 pkt 4 ustawy o lasach. Skarżący nie organizuje sam swojej działalności. Jak przedstawiano przed WSA, Skarżący realizuje zadania wyznaczone mu przez Dyrekcję Lasów Państwowych.
Decyzje we wszystkich sprawach podejmuje Dyrekcja (Regionalna lub Generalna) Lasów Państwowych. Umowy sprzedaży drewna (głównie do zakładów papierniczych) zawierane są na szczeblu Dyrekcji Generalnej.
Skarżący nie odpowiada samodzielnie za swoje zobowiązania. Jego przychody są przychodami PGL Lasów Państwowych, rozliczenie działalności Skarżącego następuje w ramach całej jednostki Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, która sporządza jedno sprawozdanie roczne.
U.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., nie zawierała definicji przedsiębiorcy. W art. 5 ust. 3 zdefiniowała jednak grunty związane z działalnością gospodarczą; są to w szczególności grunty pod budynkami produkcyjnymi i itp., grunty pod budowlami, grunty zajęte pod drogi i grunty wyłączone na cele nierolnicze i nieleśne. Charakter wskazanych "w szczególności" gruntów wskazuje, że nie chodzi tu o grunty będące przedmiotem sporu. Grunty zajmowane przez Skarżącego są bowiem zajęte na cele działalności leśnej. Świadczy chociażby o tym ich powierzchnia – 107.376 m2.
Nie może mieć znaczenia powołana przez WSA okoliczność, że Skarżący posiada nadany numer REGON. Taki numer nadaje się też urzędom miast i gmin i nie przesądza to w żaden sposób, czy dana jednostka prowadzi działalność gospodarczą i jest przedsiębiorcą.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 6 podatek według najwyższych stawek należy się od gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, inną niż działalność leśna. Definicję działalności leśnej zawiera zaś przepis art. 3 ust. 3 u.p.o.l., zgodnie z którym działalnością leśną jest działalność w zakresie m.in. urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, pozyskiwania – z wyjątkiem skupu – drewna, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym. Skarżący prowadzi taką właśnie działalność.
WSA dokonał błędnej wykładni przepisów art. 3 ust. 3 u.p.o.l. uznając, że Skarżący nie prowadzi działalności leśnej i w związku z tym powinien płacić podatek jak od działalności gospodarczej.
WSA błędnie zinterpretował też przepis art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przepis ten stanowi, że opodatkowaniu podlegają grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym i leśnym. Według WSA, gdyby uznać, że Skarżący posiada grunt związany z gospodarką leśną, to oznaczałoby, że w ogóle nie jest zobowiązany płacić podatku od nieruchomości. Stwierdzenie to pozostaje w sprzeczności z art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Gdyby Skarżący posiadał grunt oznaczony w ewidencji gruntów, jako lasy, płaciłby podatek leśny, a gdyby przyjąć, że prowadzi na gruncie leśnym działalność gospodarczą płaciłby podatek od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4. W żadnym zaś razie nie można powiedzieć, że nie płaciłby podatku w ogóle. Skarżący obowiązany jest płacić podatek na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Zastosowanie niekorzystnej interpretacji w stosunku do Skarżącego i obciążenie go najwyższą z możliwych stawek podatku od nieruchomości narusza przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 6 u.p.o.l. mówiący o obciążeniu taką stawką jedynie gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, inną niż działalność leśna.
Jednocześnie WSA niesłusznie nie zastosował stawek wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 4 i pkt 7 lit. e/ ustawy o podatkach i opłatach lokalnych właściwych dla gruntów i budynków "pozostałych".
Orzeczenie WSA narusza też równość podatników wobec prawa, co jest sprzeczne z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi że wszyscy są równi wobec prawa i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.
Żaden z Z. T. i S. L. P. funkcjonujących w ramach PGL Lasy Państwowe nie płaci podatku od nieruchomości za grunty składnic drewna według stawek właściwych dla działalności gospodarczej. Nie płaci też takiego podatku żadne nadleśnictwo.
Skarżący czuje się dyskryminowany przez miejscowe władze, co zatwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny. Powołany przepis Konstytucji zakłada zaś równość wszystkich wobec prawa.
Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania Skarżący uzasadnił następująco:
Stosownie do art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, zgodnie zaś z przepisem art. 106 § 3 ww. ustawy Sąd może przeprowadzić dowody z dokumentów celem wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny przeprowadził dowód z dokumentacji dotyczącej spornych gruntów i na tej podstawie orzekł, że Skarżący był zarządcą tych gruntów. Tymczasem z zebranego materiału dowodowego wynika, że grunty te były w zarządzie Zespołu Składnic w Szczytnie. W tej sytuacji stwierdzenie WSA, że "zapewne nastąpiło przekazanie zarządu" nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i narusza powołane wyżej przepisy postępowania, co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia.
Gdyby Skarżący wiedział, że sporne grunty są mu przypisane (był zaś przekonany, że są w zarządzie nadleśnictwa i dopiero wystąpienie do nadleśnictwa w spr. budowy wykazało co innego) płaciłby podatek na bieżąco. Zakład powstał w 1991 r. i od tego czasu Skarżący nie otrzymał żadnej decyzji o przekazaniu mu zarządu.
Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, z którego nie wynika, że Skarżącemu przyznano zarząd spornymi gruntami: Sąd wyrokował zatem niezgodnie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co narusza art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Nieuwzględnienie wszystkich twierdzeń Skarżącego co do charakteru prowadzonej przedniego działalności, stanowiło naruszenie art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i doprowadziło do błędnych ustaleń, że Skarżący jest przedsiębiorcą i nie prowadzi działalności leśnej. Błędne ustalenia doprowadziły do niekorzystnego dla Skarżącego rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd administracyjny zważył co następuje:
Skarżący Zakład powołał w środku zaskarżenia obie podstawy kasacyjne z art. 174 p.p.s.a. W takim wypadku w pierwszej kolejności podlegają rozważeniu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, dopiero bowiem przesądzenie o poprawności ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu podatkowym, przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia Sądu pozwala na ocenę właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego.
W niniejszej sprawie skarżący wskazuje na naruszenie przez Sąd art. 106 § 3 i art. 133 p.p.s.a., twierdząc, że przeprowadzone na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. uzupełniające postępowanie dowodowe z dokumentu – wypisu z rejestru gruntów – nie upoważniało Sądu do ustalenia, że grunt stanowiący przedmiot opodatkowania był w zarządzie skarżącego (z wypisu wynika tyko, że Zakład był władającym gruntem). Z akt sprawy wynika natomiast, że zarząd przysługiwał Z. S. L. P. w S.. Nieuprawnione było zatem przyjęcie przez Sąd, że zarząd ten przysługiwał skarżącemu. Ustalenie to sprzeczne jest z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.
Argumentacja przedstawiona w skardze kasacyjnej dla uzasadnienia postawionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie przystaje do uregulowań zawartych w tych przepisach.
Art. 106 § 3 p.p.s.a. uprawnia Sąd do przeprowadzenia uzupełniających dowodów z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Sąd podał w uzasadnieniu z jakiego powodu postanowił przeprowadzić dowód z wypisu z ewidencji gruntów aktualnego na konkretny rok podatkowy (w aktach sprawy znajdowały się tylko wypisy wg stanu na 5 września 1990 r. i 9 stycznia 2006 r.). Nie może być zatem mowy o naruszeniu wskazanego przepisu, a przeprowadzony dowód potwierdził, że skarżący był w analizowanym roku podatkowym posiadaczem gruntów o przyjętej w decyzji powierzchni i klasyfikacji.
Z kolei art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Przepis ten mógłby zatem zostać naruszony, gdyby Sąd orzekając w sprawie nie dysponował aktami danej sprawy lub uwzględnił przy wyrokowaniu materiał dowodowy nie znajdujący się w aktach danej sprawy.
Takie okoliczności nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Strona w istocie wskazując na naruszenie art. 133 p.p.s.a. zmierza do podważenia ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, twierdzi bowiem, iż brak w aktach dowodów potwierdzających ustanowienie na jej rzecz zarządu przedmiotową nieruchomością (taki dowód – powołana w wyroku decyzja z 1973 r. – dotyczy Z. S. w S.) lub przekazaniu zarządu. Sąd tymczasem przyjął, że taki tytuł prawny do przedmiotowego gruntu jej przysługiwał.
Argumentacja ta, choćby była merytorycznie uzasadniona nie koresponduje z zarzutem naruszenia art. 133 p.p.s.a., a stosownie do art. 176 p.p.s.a. uzasadnienie powołanych podstaw kasacyjnych stanowi istotny składnik środka zaskarżenia. Uzasadnienie wskazanej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dowodzi, że w rzeczywistości strona zmierzała do podważenia kompletności materiału dowodowego oraz prawidłowości jego oceny. W tym celu powinna była jednak wskazać na naruszenie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i § 2 w związku z art. 122, 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), czego nie uczyniła.
Sąd kasacyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej (por. art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a.), nie jest uprawniony do jej uzupełniania lub poprawiania, nie może też z urzędu stwierdzić wadliwości zaskarżonego wyroku (poza przypadkach nieważności postępowania, niewystępującymi w nin. sprawie).
Brak skutecznych zarzutów procesowych oznacza, że Sąd kasacyjny związany jest ustaleniami faktycznymi przyjętymi za podstawę orzekania Sądu I instancji. Sąd ocenił, iż w zaskarżonej decyzji prawidłowo – w oparciu o zgromadzony w aktach materiał dowodowy – ustalono, że zakładowi, jako następcy prawnemu Z. S. L. P. w S. przysługuje do przedmiotowego gruntu o powierzchni 82.601 m2 tytuł prawny w postaci zarządu. Sąd wskazał przy tym na decyzję o przekazaniu tego gruntu w użytkowanie Zespołowi Składnic, przekształcenie użytkowania w zarząd (trwały zarząd) na podstawie art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn. Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) i przejęcie tego tytułu do gruntu przez zakład utworzony w 1991 r. na bazie Zespołu Składni Lasów Państwowych oraz O. T. L. w G .
W wyroku zaakceptowano też powołanie się przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji na wypis z Rejestru gruntów z 9 stycznia 2006 r. jako dokument urzędowy potwierdzający, że Zakład jest podmiotem władającym przedmiotowym gruntem, sprawując zarząd nieruchomością będącą własnością Skarbu Państwa, o wymienionej wyżej powierzchni, oznaczonej jako tereny rolne (Tr) i inne tereny niezabudowane (Bi). Wypis załączony na etapie postępowania sądowego aktualny na dany rok podatkowy potwierdził bowiem, że stan prawny nieruchomości nie uległ zmianie. Konsekwencją tego ustalenia był wniosek, że Zakład jako zarządca gruntu nie będącego lasem nie prowadzi działalności leśnej w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem za taką może być uznana – stosownie do art. 3 ust. 3 ustawy w sprawie dot. 2005 r. w miejsce art. 3 ust. 3 art. 1a ust. 1 pkt 7 – działalność posiadaczy lub zarządców lasów w określonym w ustawie zakresie.
Skarżący Zakład polemizuje z tą konkluzją poprzez postawienie zarzutu naruszenia wskazanego ostatnio przepisu ustawy podatkowej przez jego niewłaściwą wykładnię, nie podaje przy tym jak jego zdaniem należałoby rozumieć ten przepis, pomija zastrzeżenie, że do uznania działalności za leśną niezbędne jest aby dotyczyła ona lasów, a koncentruje się na zakresie przedmiotowym swojej działalności, który nie był kwestionowany. Taka wybiórcza interpretacja wskazanego przepisu nie mogła być zaakceptowana, w rezultacie nie budzi zastrzeżeń ustalenie, że wykonywana przez skarżącego działalność nie była działalnością leśną.
Skarżący w istocie nie kwestionował, że przedmiotowy grunt jako nieobjęty przepisami o podatku rolnym lub leśnym na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Kwestionował jednak ustalenie, że jest on gruntem związanym z działalnością gospodarczą, a w rezultacie, że do jego opodatkowania ma zastosowanie stawka przewidziana w art. 5 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą inną niż działalność rolnicza lub leśna.
W myśl bowiem art. 5 ust. 3 ustawy za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i niezabudowane będące w posiadaniu przedsiębiorcy.
Skarżący negował w toku postępowania, czyni to również obecnie w skardze kasacyjnej, aby był przedsiębiorcą, bowiem jako jednostka organizacyjna Lasów Państwowych nie prowadzi działalności w imieniu własnym, reprezentuje Skarb Państwa, realizuje zadania wyznaczone przez Dyrekcję Lasów Państwowych a jego działalność mieści się w zakresie działalności leśnej.
Sąd I instancji oceniając argumentację skarżącego uznał ją za niezasadną, wskazując, że jako jednostka organizacyjne Lasów Państwowych, nieposiadająca osobowości prawnej, prowadzi działalność gospodarczą bowiem prowadzi działalność usługową, pokrewną dla leśnictwa i pozyskiwania drzewa, za wykonanie usługi otrzymuje wynagrodzenie, działa na zasadzie samofinansowania jednocześnie jego działalność nie jest działalnością leśną, ponieważ posiadany grunt nie jest lasem, zatem prawidłowo uznano, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą, a posiadany przez niego grunt jest z tą działalnością związany.
Oceny tej nie podzielają argumenty przedstawione w skardze kasacyjnej, bowiem wobec ustalenia, że posiadany przez niego grunt jest związany z działalnością gospodarczą (jako będący w posiadaniu przedsiębiorcy) zasadnie w zaskarżonym wyroku uznano za zgodne z powołanymi w zaskarżonej decyzji przepisami prawa materialnego określenie wysokości zobowiązania podatkowego za analizowany rok podatkowy.
Wskazywanie w skardze kasacyjnej na naruszenie przepisów regulujących obowiązek podatkowy, przedmiot opodatkowania i zastosowanie stawki opodatkowania nie ma zatem uzasadnienia w okolicznościach sprawy.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa, wynikającej z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Zgodnie z zakresem swojej kognicji Sąd administracyjny bada legalność konkretnej, zaskarżonej decyzji. Nie ma zatem ani możliwości, ani kompetencji do oceny sytuacji prawnej innych podmiotów będących w podobnej sytuacji faktycznej.
Z powyższych rozważań wynika, że podstawy skargi kasacyjnej nie były usprawiedliwione, w zawiązku z tym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.