II FSK 436/05

SA/Sz 1804/03 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2004-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-09-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Kazimiera Sobocińska
Maria Dożynkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 436/05 - Wyrok NSA z 2006-03-07
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 240 par. 1 pkt 7, art. 243 par. 1, par. 2 i par. 3, art. 180 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
art. 15
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk Protokolant: Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2004r. sprawy ze skargi "S." Spółki z o.o. w Ś. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1997 rok o d d a l a skargę
Uzasadnienie
Inspektor Kontroli Skarbowej S. S. z Urzędu Kontroli Skarbowej
decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (tj.: Dz.U. z 1999r. Nr 54, poz. 572), art. 21 § 3, art. 51 § 1, art. 207 ustawy zdnia29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 7 ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993r. Nr 106, poz. 482 ze zm.), po przeprowadzonym ponownie postępowaniu kontrolnym skarbowym, określił Spółce z o.o. "S." z siedzibą w Ś. wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1997 rok w kwocie [...] zł oraz wysokość zaległości podatkowej z tytułu tego podatku.
W uzasadnieniu decyzji organ kontroli skarbowej wskazał, iż na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w Spółce stwierdził, że podatnik, naruszając przepisy art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
od osób prawnych, zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł, przez co zniekształcił podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 powołanej ustawy, a w konsekwencji zaniżył należny podatek dochodowym od osób prawnych
w rozumieniu art. 27 ust. 1 ustawy.
W odwołaniu z dnia [...] od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej "S." Spółka z o.o. wniosła o jej uchylenie w zakresie dotyczącym:
1. Nieuznania za koszty uzyskania przychodów wydatków, które zdaniem odwołującej mają związek z przychodami i stanowią w związku z tym koszt ich uzyskania:
a) wydatków na dystrybucję i marketing, poniesionych na podstawie umów zawartych
z firmą "J.",
b) wynagrodzeń z tytułu umów o pracę z J.D. i G. W., które wynikają ze stosunków uregulowanych przez przepisy prawa pracy,
c) wydatków na reklamę publiczną produktów dystrybuowanych przez podatnika emitowaną w języku polskim za pośrednictwem telewizji satelitarnej.
2. Naruszenie przepisów rozdziału 11 Ordynacji podatkowej, polegające na pominięciu dowodów mających istotny wpływu dla całościowej oceny stanu faktycznego oraz "tendencyjnej" interpretacji zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Izba Skarbowa w toku podjętego postępowania odwoławczego stwierdziła, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1997r. zostało przez Inspektora określone w kwocie niższej niż to wynika z przepisów
art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] Nr [...],
na podstawie art. 216 i art. 230 § 1 Ordynacji podatkowej, przekazał sprawę Inspektorowi
w celu zmiany wydanej decyzji.
Izba wskazała dowody, na podstawie których stwierdziła, że w zeznaniu wstępnym CIT-8
za badany okres podatkowy, Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł, a nie jak przyjął Inspektor o kwotę [...] zł. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego, dochód stanowiący podstawę opodatkowaną, o którym mowa
w art. 7 ust. 2 ustawy różni się od wielkości przyjętej przez Inspektora o kwotę [...] zł. Izba wskazała w postanowieniu, które kwoty wydatków nie mają związku z przychodami
i dlatego podlegają wyłączeniu.
Organ kontroli skarbowej, wypełniając dyspozycje Izby Skarbowej, decyzją z dnia
[...] Nr [...], zmienił swoje rozstrzygnięcie
z dnia [...] i określił Spółce z o.o. "S." z siedzibą w Ś. wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1997r. w kwocie [...] zł oraz zaległość z tytułu tego podatku w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ kontroli skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w kwestii wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wydatków na dystrybucję i marketing poniesionych na podstawie umów zawartych ze Spółką z o.o. "J." w łącznej kwocie [...] zł oraz wydatków z tytułu reklamy poniesionych na rzecz firmy "P." w kwocie [...] zł. Ponadto organ pomniejszył wykazane przez Spółkę w zeznaniu CIT-8 koszty uzyskania przychodów o wydatki poniesione na funkcjonowanie nieistniejącego Oddziału Spółki z o.o. "S." w W., w kwocie [...] zł, które to wydatki,
w ocenie Inspektora, nie mają związku z przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 1
cyt. ustawy. Stwierdził także, że z kwestionowanej wcześniej kwoty [...] zł z tytułu wydatków na rzecz udziałowców nie będących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów, nie stanowi kosztów uzyskania przychodu, w myśl przepisu art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy, jedynie kwota [...] zł, gdyż wydatek w kwocie [...] zł z tytułu podróży służbowych udziałowców został już ujęty w zakwestionowanych kosztach nieistniejącego oddziału Spółki.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka wniosła odwołanie z dnia [...], w którym domagała się uchylenia decyzji w całości.
Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] Nr [...], po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez Spółkę z o.o. "S." od decyzji
z dnia [...] Nr [...], Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej, zmieniającej decyzję z dnia [...] Nr [...], utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu kontroli skarbowej.
Powyższa decyzja była przedmiotem zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy
w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 maja 2003r., sygn. akt 2106/01, uchylił decyzję Izby Skarbowej z [...] Nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] Nr [...], wskazując, iż przedmiotowe rozstrzygnięcia zostały wydane niezgodnie z prawem materialnym w zakresie dotyczącym nieuznania za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na rzecz udziałowców oraz wydatków na funkcjonowanie tzw. Oddziału w W. W ocenie Sądu, Spółka wprawdzie nie posiadała w W. "oddziału" w rozumieniu Kodeksu handlowego, jednakże nie zmieniło to faktu, iż prowadziła tam działalność handlową. Z uwagi
na powyższe, wydatki poniesione w związku z prowadzoną tam działalnością uznał za koszty związane z uzyskanym przychodem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził także,
iż zakwestionowane przez Izbę Skarbową, jako wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 38 tej ustawy, wydatki na rzecz udziałowców stanowią koszty uzyskania przychodów, ponieważ przywołany przepis dotyczył jedynie wydatków jednostronnie ponoszonych przez podatnika na rzecz udziałowców, a nie kosztów poniesionych przez udziałowca, jako odrębny podmiot, na rzecz spółki, którą koszt ten obciążał. Natomiast w odniesieniu do wydatków na marketing i dystrybucję kosmetyków poniesionych na rzecz Spółki z o.o. "J." z W. oraz wydatków
z tytułu partycypacji w kosztach reklamy poniesionych na rzecz firmy "P." z P., Sąd uznał za zgodne z prawem stanowisko zajęte przez orzekające w sprawie organy pierwszej i drugiej instancji.
Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz art. 7 ust. 1 i ust. 2, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993r.
Nr 106, poz. 482 z późn. zm.), związana na mocy art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r.
o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) treścią powyższego wyroku, uwzględniając stan faktyczny i prawny sprawy, uchyliła w części decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia
[...] Nr [...] i określiła wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1997r. w kwocie [...] zł oraz wysokość zaległości podatkowej z tytułu tego podatku w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa, ustosunkowując się do kwestii wyłączenia
z kosztów uzyskania przychodów wydatków w łącznej kwocie [...] zł, poniesionych
na podstawie faktur VAT wystawionych przez Spółkę z o.o. "J." za dystrybucję kosmetyków, uznała, iż przedmiotowe wydatki nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ponieważ nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy tymi wydatkami
i przychodami Spółki. Organ wyjaśnił, iż zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodu zależne jest nie tylko od wykazania celowości jego poniesienia, ale także od prawidłowego udokumentowania, a wymogi prawidłowego dokumentowania zdarzeń gospodarczych zawierają przepisy art. 20 ust. 2, art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia
29 września 1994r. o rachunkowości (Dz. U. nr 121 poz. 591 z późno zm.). Mając to
na uwadze organ ten stwierdził, że z faktur VAT nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...] oraz nr [...] z dnia [...], nie wynika rzeczywisty przebieg operacji gospodarczej, gdyż opis zamieszczony na tych fakturach nie pozwala ustalić charakteru czynności, których te faktury dotyczą. W ocenie organu odwoławczego, ustalenie tego charakteru nie jest również możliwe na podstawie umowy z dnia [...], zawartej pomiędzy Spółką z o.o. "S." z siedzibą w Ś. a Spółką z o.o. "J." z siedzibą w W., zaś lakoniczna treść tej umowy w zestawieniu
z "oszczędnym" opisem ww. faktur VAT oraz z faktem, iż Spółka z o.o. "J." nie była krajowym dystrybutorem importowanych towarów kosmetycznych, gdyż funkcję tę pełniła Spółka z o.o. "S.", potwierdza zasadność dokonanego w tym względzie rozstrzygnięcia sprawy. Twierdzenie odwołującego, iż lakoniczność umów jest następstwem związków rodzinno-kapitałowych pomiędzy obiema firmami, zdaniem organu odwoławczego, nie miało wpływu na zmianę kwalifikacji prawnej spornych wydatków, albowiem niedoprecyzowanie umów nie może zastępować treści dowodów z dokumentów, z których wynika, iż związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wydatkami i przychodami nie występował.
Organ odwoławczy, za niemające wpływu na zmianę kwalifikacji prawnej spornych wydatków, uznał załączone do odwołania z dnia [...] "Zestawienie sald kont analitycznych (332) za grudzień 1997r." oraz "Zestawienie obrotów i sald za miesiące
10-12/1997r. do konta – [...], Sprzedaż-Hurtownia W.", z uwagi na to, że mogą być jedynie potwierdzeniem faktu, iż Spółka prowadziła w W. działalność handlową. Ponadto, jako bez znaczenia dla rozstrzygnięcia spornej kwestii, organ ten ocenił twierdzenie odwołującego, iż przychody ze sprzedaży hurtowej w Warszawie ewidencjonowane były
na koncie [...] "Sprzedaż hurtowa-hurtownia W. - stawka- 22%", albowiem ustalił, że Spółka z o.o. "J." nie występowała w transakcjach sprzedaży jako strona operacji gospodarczej. Organ wyjaśnił, że Spółka ta nie jest również odbiorcą towarów przyjętych do magazynu w W., ponieważ według dowodu PZ, dostawcą i odbiorcą towarów jest Spółka z o.o. "S.".
Odnosząc się do zarzutu Spółki z o.o. "S." w kwestii bezzasadnego wyłączenia
z kosztów uzyskania przychodów, wydatku w kwocie [...] zł z tytułu usług marketingowych, poniesionego na rzecz Spółki z o.o. "J.", Izba Skarbowa wskazała, że nie znajduje on oparcia w treści art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Organ wyjaśnił, że faktura VAT nr [...] z dnia [...] wystawiona Spółce z o.o. "S." przez Spółkę z o.o. "J.", jak też umowa z dnia [...] nie pozwalają na stwierdzenie, iż usługi marketingu miały związek
z przychodami podatnika. Zdaniem organu, sam fakt zawarcia umowy o wykonanie marketingu i wypłata wynagrodzenia z tego tytułu, nie może być wystarczającym dowodem, że ww. usługi marketingowe miały bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Przedmiotowa umowa nie określa bowiem zasad świadczenia usług, sposobu rozliczeń finansowych ani też ceny za wykonaną usługę, natomiast ww. faktura nie pozwala
na ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzeń, uzasadniających obciążenie kosztów uzyskania przychodów Spółki. Brak jest zatem konkretnych dowodów na to, iż Spółka,
w wyniku poniesionych wydatków na marketing pozyskała nowych odbiorców kosmetyków "C.".
Izba Skarbowa nie podzieliła również stanowiska Spółki odnośnie nieuzasadnionego wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów, wydatków w kwocie [...] zł udokumentowanych fakturami wystawionymi przez firmę "P." z F., na pokrycie 50 % kosztów wystawy, marketingu i reklamy, kosmetyków firmy C., dokonywanej
za pośrednictwem telewizji satelitarnej. W wyniku analizy i oceny treści kontraktu z dnia
[...], jak i faktur nr [...] z [...] i nr [...] z [...] organ odwoławczy stwierdził, iż dokonane przez organ kontroli skarbowej rozstrzygnięcie tej kwestii znajduje oparcie w treści art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, bowiem warunkiem zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest ustalenie, że wydatki te poniesione zostały przez podatnika w celu osiągnięcia przychodu.
Uznano, iż w rozpatrywanym aspekcie sprawy, wbrew odmiennym wywodom podatnika, zebrany materiał dowodowy nie potwierdził związku między poniesionym wydatkiem
a uzyskanym przychodem, zaś argumenty Spółki w tym zakresie nie znalazły oparcia
w dokumentach dotyczących poniesionych wydatków. Organ wskazał także, że pomimo
iż sprawa podatku dochodowego od osób prawnych za 1997r. była przedmiotem ponownego rozpatrzenia przez organ kontroli skarbowej, a zatem Spółka miała możliwość przedstawienia wszystkich dowodów pozwalających na wyjaśnienie spornej kwestii,
to jednak poza wyjaśnieniami i zastrzeżeniami do ustaleń zawartych w protokołach kontroli skarbowej, nie przedłożyła dokumentów, z których wynikałoby, że wydatki poniesione
na rzecz firmy "P." z tytułu reklamy, mają związek z osiągniętymi przez Spółkę przychodami.
Analizując kwestię zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów, wydatków z tytułu wynagrodzenia J. D. i G. W. w kwocie [...] zł oraz zwrotu kosztów z tytułu podróży służbowych udziałowców w kwocie [...] zł, Izba Skarbowa stwierdza brak podstaw do zakwestionowania zasadności zaliczenia spornych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w 1997r. Organ odwoławczy, dokonując ponownej oceny zebranego materiału dowodowego, związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 7 maja 2003r., sygn. akt. SA/Sz 2106/01, na mocy przepisu art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, stwierdził, iż stanowisko organu kontroli skarbowej sprowadzające się do nieuznania przedmiotowych wydatków za koszt uzyskania przychodu Spółki, jest niezgodne ze stanem faktycznym sprawy i obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa materialnego.
Organ odwoławczy za niezasadną uznał jednak argumentację odwołującego,
iż organ kontroli skarbowej poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających wpływ
na ustalenie stanu faktycznego oraz stronniczą wykładnię prawa podatkowego rażąco naruszył przepisy rozdziału 11 Ordynacji podatkowej. Organ kontroli skarbowej, w toku przeprowadzonego postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych
za 1997r. podjął bowiem niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zaś działania te spełniły wszystkie wymogi art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.
W skardze do Naczelnego sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej Spółki, wnosząc o uchylenie decyzji Izby Skarbowej, podniósł zarzut naruszenia:
- procedur postępowania podatkowego określonych ustawą – Ordynacja podatkowa,
w szczególności naruszenie art. 240 § 1 pkt 7 oraz art. 243 tej ustawy;
- art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, oraz § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym;
- art. 180 § 1 oraz art. 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, iż w przedmiotowej sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 1997r. Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy
w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 maja 2003r., sygn. akt SA/Sz 2106/01, uchylił decyzję
Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...], oraz poprzedzająca
ją decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...]. W ocenie strony, powyższe oznacza, iż obie decyzje zakończyły swój byt prawny, a dalsze postępowanie w sprawie powinno być prowadzone w trybie określonym w Rozdziale 17 ustawy Ordynacja podatkowa – "Wznowienie postępowania". W szczególności, organ odwoławczy, stosownie do treści art. 240 § 1 pkt 7 tej ustawy, powinien był wznowić postępowanie w przedmiotowej sprawie, wydając zgodnie z art. 243 § 1 ustawy stosowne postanowienie.
Naruszenia art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, skarżąca dopatruje się natomiast w nieuznaniu za koszty uzyskania przychodów wydatków z tytułu dystrybucji kosmetyków przez Spółkę "J." oraz wydatków na usługi marketingowe.
Wywodzi także, iż § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994r.
w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, nie przewiduje możliwości ujawnienia w wystawianych fakturach VAT pośrednika - jako strony zawierającej transakcję. Stwierdza również, że stosownie do art. 16
ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podstawą opodatkowania podmiotów wykonujących usługi pośrednictwa jest prowizja, która nie może być jednak ujawniona na fakturze sprzedaży towarów, lecz wymaga odrębnej faktury.
Odnosząc się do wydatków na usługi marketingowe, strona dodatkowo wskazuje, że jedyne dowody, jakie była w stanie przedstawić w tej kwestii, a które stanowiły oświadczenia z dnia [...] firmy D.C. P.S.C. z W. oraz z dnia [...] firmy "C." z P., nie zostały należycie ocenione pod kątem ich wiarygodności jako dowodów potwierdzających fakt wykonania tychże usług.
Ponadto skarżąca zarzuca, że Izba Skarbowa kwalifikuje wszelkie działania J. D., będącej udziałowcem Spółki, jako obowiązkowe działania wspólnika na jej rzecz.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, iż z dniem 1 stycznia 2004r., na podstawie art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione
do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r. przepisem art. 30 ustawy z dnia z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368
z późn. zm.), ocena wyrażona w orzeczeniu Sądu wiązała w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W obecnym stanie prawnym natomiast ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004r., wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia na mocy art. 99 przywołanej powyżej ustawy Przepisy wprowadzające ustawę
- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej części przepisów prawnych
i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku związanym z rozpoznaną sprawą.
W pojęciu tym mieści się zarówno wykładnia przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego.
W niniejszej sprawie Izba Skarbowa zastosowała się do oceny prawnej (wykładni prawa) przedstawionej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 7 maja 2003r., sygn. akt SA/Sz 2106/01. Organ odwoławczy, stosując się do wykładni dokonanej we wskazanym wyroku, uznał za koszty uzyskania przychodów wydatki poniesione na rzecz udziałowców oraz wydatki na funkcjonowanie tzw. Oddziału
w W., podzielając w tej ostatniej kwestii stanowisko organu pierwszej instancji zawarte w decyzji z [...]. Organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko
w odniesieniu do wydatków na marketing i dystrybucję kosmetyków poniesionych na rzecz Spółki z o.o. "J." z W. oraz wydatków z tytułu partycypacji w kosztach reklamy poniesionych na rzecz firmy "P." z P., stosując się również w tej mierze do oceny zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylającym zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Sąd poprzednio rozpoznający sprawę uznał za prawidłowe stanowisko organów obu instancji co do wyłączenia tych wydatków z kosztów uzyskania przychodów. Skład orzekający w niniejszej sprawie, związany oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004r., za niezasadny uznał zatem zarzut skarżącej
w kwestii naruszenia art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku
z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, oraz § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez nieuznanie za koszty uzyskania przychodów wydatków z tytułu dystrybucji kosmetyków przez Spółkę "J." oraz wydatków na usługi marketingowe.
Chybionym jest także zarzut skargi w kwestii naruszenia przez organ odwoławczy procedur postępowania podatkowego określonych w Rozdziale 17 ustawy – Ordynacja podatkowa, a w szczególności naruszenia art. 240 § 1 pkt 7 oraz art. 243 tej ustawy. Przepisy Rozdziału 17 zatytułowanego "Wznowienie postępowania" regulują bowiem nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji ostatecznych, stanowiący wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej. Jak wynika z treści przepisu art. 240 § 1 pkt 7, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Zgodnie zaś z art. 243 § 1 i 2, w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie
o wznowieniu postępowania, a postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Natomiast w myśl przepisu art. 243 § 3, odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji.
Powyższe oznacza zatem, iż instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego
i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową,
w sytuacji, gdy postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową, określoną w przywołanym przepisie.
Instytucja wznowienia postępowania nie znajduje zastosowania w niniejszym przypadku. Uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie, wyrokiem z dnia 7 maja 2003r. o sygn. akt SA/S 2106/01, decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej
z dnia [...] Nr [...], którą zmieniono decyzję z dnia [...] Nr [...], powoduje bowiem, że sprawa wraca na etap postępowania podatkowego przed wydaniem uchylonych decyzji bez potrzeby wznowienia postępowania wcześniej wszczętego.
Za niezasadny uznać należy również zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 180 § 1 oraz art. 240 § 4 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 1997r. podjął niezbędne działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz wyjaśnienie sprawy, a w tym - stosownie do treści art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej - dopuścił jako dowód w sprawie oświadczenia z dnia [...] firmy D. C. P. S.C. z W. oraz z dnia [...] firmy "C." z P., co potwierdza skarżąca w swojej skardze. Dodatkowo wskazać należy, iż okoliczności sprawy nie wskazują, aby organ drugiej instancji, rozpatrując materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (w tym przedmiotowe oświadczenia), nie dokonał oceny tych dokumentów w aspekcie ich wiarygodności.
Nietrafnym jest również zarzut skarżącej w kwestii wadliwego kwalifikowania przez Izbę Skarbową wszelkich działań J. D., będącej udziałowcem Spółki, jako obowiązkowych działań wspólnika na jej rzecz. Zarzut ten nie znajduje bowiem odzwierciedlenia w treści zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.
Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza prawo, skargę jako niezasadną należało, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalić.