II FSK 431/07

II FSK 431/07 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2008-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Krzymień /przewodniczący/
Krystyna Nowak
Teresa Porczyńska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I SA/Gl 1380/06 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2006-10-23
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 37 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 215 poz 1283
art. 19, art. 21
Ustawa z dnia 13.02.1984 r. o o funkcjach konsulów Rzeczpospolitej Polskiej - tekst jedn.
Dz.U. 1965 nr 46 poz 290
art. 12
Ustawa z dnia 12 listopada 1965 r. Prawo prywatne międzynarodowe.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędzia WSA del. Teresa Porczyńska (spr.), Protokolant Katarzyna Pawłowska, po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2006 r. sygn. akt I SA/Gl 1380/06 w sprawie ze skargi G. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 10 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 października 2006 r. (I SA/Gl 1380/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę G. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 10 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skargę w imieniu skarżącej złożył K. P., dołączając do pisma pełnomocnictwo udzielone przez G. J. w dniu 3 lipca 2000 r., poświadczone notarialnie za zgodność z oryginałem. Następnie zarządzeniem z dnia 22 września 2006 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do złożenia pełnomocnictwa z podpisem urzędowo poświadczonym oraz do podania aktualnego miejsca zamieszkania strony. W odpowiedzi na wezwanie K. P. nadesłał taki sam dokument pełnomocnictwa, jak poprzednio oraz poświadczenie zameldowania skarżącej na pobyt stały.
Powołując treść art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd pierwszej instancji wskazał, iż obowiązkiem pełnomocnika jest dołączenie do akt sprawy, przy pierwszej czynności procesowej, pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa, z tym że sąd w razie wątpliwości może zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. W rozpoznawanej sprawie Sąd ocenił, iż pełnomocnik nie uzupełnił braku formalnego skargi w postaci złożenia pełnomocnictwa procesowego z podpisem urzędowo poświadczonym w ustawowym terminie. Za uzupełnienie tego braku nie uznano bowiem nadesłania uwierzytelnionego przez notariusza odpisu pełnomocnictwa. Sąd wyjaśnił, iż urzędowego poświadczenia dokonują notariusze, w myśl art. 96 pkt 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 369 ze zm.), zaś za granicą czynności tego rodzaju wykonywane są przez konsulów, stosownie do art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 215, poz. 1823 ze zm.). W motywach orzeczenia wskazano również, z powołaniem się na stanowisko komentatorów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, iż uwierzytelnienie odpisu pełnomocnictwa nie dowodzi autentyczności podpisu mocodawcy.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucono naruszenie przepisów postępowania – art. 37 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że złożona skarga była dotknięta brakami w postaci nieprzedłożenia w terminie, przez pełnomocnika, umocowania do reprezentacji skarżącej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego. Uzasadniając podniesiony zarzut argumentowano, iż na podstawie art. 37 § 1 p.p.s.a. sąd jedynie w przypadku wystąpienia wątpliwości może żądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Zaskarżone orzeczenie nie wskazywało natomiast, jakie wątpliwości Sądu upoważniały do nałożenia tego rodzaju obowiązku. Autor skargi kasacyjnej podkreślał, iż skorzystanie z powyższego uprawnienia może stać się instrumentem zmierzającym do pozbawienia strony prawa do obrony swoich interesów zwłaszcza w sytuacji, gdy kontakt mocodawcy z pełnomocnikiem jest utrudniony. W uzasadnieniu dowodzono również, iż "poświadczenie podpisu" Sąd pierwszej instancji błędnie utożsamiał z "poświadczeniem własnoręczności podpisu", które jest tylko jedną z form urzędowego poświadczenia. Ponadto wnoszący skargę kasacyjną zwrócił uwagę na konieczność uwzględnienia faktu, iż K. P. złożył skargę zgodnie z interesem G. J. Podniósł też, iż w świetle art. 78 k.c. i art. 12 prawa prywatnego międzynarodowego należało uznać, iż poświadczenie podpisu przez notariusza urzędującego w USA wywoływało takie same skutki, jakie są związane z wymogiem urzędowego poświadczenia podpisu strony. Wyraził też pogląd, iż kwestia autentyczności podpisu mocodawcy nie może być przedmiotem postępowania naprawczego regulowanego w art. 49 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Kwestię podstawową w niniejszej sprawie stanowi zarzut koncentrujący się na stwierdzonych przez Sąd I instancji brakach skargi w zakresie pełnomocnictwa, które były - z racji ich nieuzupełnienia - powodem odrzucenia skargi. Zdaniem Strony dołączone do skargi pełnomocnictwo było prawidłowe, stąd też odrzucenie skargi było niezasadne. Skarga Strony została odrzucona z powodu niespełniania przez przedłożone do akt sprawy pełnomocnictwo wymogów z art. 37 § 1 p.p.s.a., stąd też naruszenie tego przepisu bądź też jego brak powoduje zasadność bądź niezasadność zastosowania przez Sąd I instancji art. 58 p.p.s.a. Zgodnie z art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W przedmiotowej sprawie spór toczy się wokół sformułowania "urzędowe poświadczenie podpisu" i "wierzytelny odpis pełnomocnictwa" (Strona twierdzi, iż przedłożone przez nią pismo stanowi taki odpis, którego to stanowiska nie podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny) oraz wokół zasadności wątpliwości Sądu co do prawdziwości przedłożonego przez K. P. odpisu pełnomocnictwa. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie wskazał powodów kwestionowania prawdziwości przedłożonego dokumentu. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Sąd I instancji kilkukrotnie już wskazał na temat tego dokumentu, iż jego wątpliwości wzbudził fakt poświadczania przez amerykańskiego notariusza dokumentu sporządzonego w języku polskim nie na urzędowym papierze. Odnosząc się natomiast do kwestii urzędowego poświadczania podpisu i uwierzytelniania przez notariusza odpisu dokumentu, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu Strony, iż uwierzytelnienie odpisu pełnomocnictwa zawiera w sobie poświadczenie autentyczności podpisu. Z przedłożonego przez Stronę dokumentu wynika, iż notariusz polski poświadczył jedynie zgodność odpisu kserokopii z dokumentem okazanym mu przez osobę trzecią – wbrew intencji Strony nie może to być utożsamiane ani z uwierzytelnionym odpisem pełnomocnictwa (notariusz polski nie mógł potwierdzić w dniu 30 listopada 2006 r. autentyczności pełnomocnictwa z dnia 3 lipca 2000 r. nie udzielonego przy jego udziale), ani z urzędowym poświadczeniem podpisu (G. J. nie podpisała spornego dokumentu w obecności tego notariusza oraz nie oświadczyła przed nim osobiście, iż to jej podpis widnieje na pełnomocnictwie). W niniejszej sprawie urzędowego poświadczenia podpisu mógł również dokonać konsul, co wynika z powołanych przez Sąd I instancji, a całkowicie pominiętych przez autora skargi kasacyjnej przepisów art. 19 i art. 21 ustawy o funkcjach konsulów w Rzeczypospolitej Polskiej. Na mocy art. 21 tej ustawy to do obowiązków konsula należy legalizacja dokumentów urzędowych sporządzonych lub uwierzytelnionych w państwie przyjmującym (...), a w świetle art. 19 ustawy sporządza on i poświadcza wypisy, odpisy, wyciągi i kopie dokumentów (art. 19 ust. 1 pkt 1), jak również poświadcza własnoręczność podpisów (art. 19 ust. 1 pkt 2). Stąd też "wierzytelny odpis pełnomocnictwa", o którym mowa w art. 37 § 1 p.p.s.a. oznacza w niniejszej sprawie dokument uwierzytelniony przez konsula, a nie przez notariusza polskiego. Jak słusznie stwierdził bowiem Sąd I instancji, chodzi o potwierdzenie, iż pełnomocnictwo zostało rzeczywiście podpisane przez mocodawcę, a także, iż czynność ta została dokonana w sposób zgodny z przepisami państwa, w którym ten dokument przedstawiono. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnictwo przedłożone do akt sprawy nie spełnia tych wymogów, zatem słusznie skarga, jako obarczona brakami, została przez Sąd I instancji odrzucona. Stąd też nie został naruszony ani art. 37 § 1, ani art. 58 p.p.s.a.
Odnośnie argumentacji dotyczącej art. 12 Prawa prywatnego międzynarodowego, należy się zgodzić ze stanowiskiem prezentowanym przez stronę w tym zakresie. Strona słusznie bowiem wskazała, iż w przypadku udzielenia pełnomocnictwa poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej "forma czynności prawnej podlega prawu właściwemu dla tej czynności". Autor skargi kasacyjnej nie zauważył jednak, iż udzielenie tegoż pełnomocnictwa zgodnie z prawem państwa, w którym dokonano tej czynności, poświadcza konsul zgodnie z powołanymi wyżej przepisami. Nie można uznać za wystarczające w tym zakresie samego oświadczenia Strony. Tak więc zaskarżone postanowienie nie narusza również art. 12 Prawa prywatnego międzynarodowego.
Na marginesie jedynie należy zauważyć, iż wobec wątpliwości Sądu, w odpowiedzi na zarządzenie z dnia z dnia 17 listopada 2006 r. K. P. mógł przedłożyć: nowe pełnomocnictwo z podpisem notarialnie (bądź przez konsula) poświadczonym, odpis spornego dokumentu z oświadczeniem Skarżącej złożonym w obecności konsula lub notariusza o autentyczności podpisu lub poświadczenie konsula o zgodności z prawem amerykańskim procedury udzielania pełnomocnictwa w dniu 3 lipca 2000 r. Wprawdzie Sąd I instancji wadliwie nie wskazał wszystkich wskazanych powyżej możliwości w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi, jednakże, wobec braku stosownego zarzutu skargi kasacyjnej, wskazana kwestia – w świetle art. 183 p.p.s.a. - nie może być przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego na obecnym etapie postępowania.
Wobec wykazania, iż zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.