II FSK 423/23

Sprawa dotyczyła spółki P. sp. z o.o., która planowała likwidację i przekazanie pozostałego majątku jedynemu udziałowcowi – Gminie. Spółka zapytała o skutki podatkowe tej czynności, twierdząc, że nie powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał jednak, że przekazanie majątku w drodze likwidacji należy traktować jako zbycie, które generuje przychód na podstawie art. 14a ust. 1 ustawy o CIT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2021 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach początkowo uchylił interpretację organu, podzielając stanowisko spółki i wskazując, że podział majątku likwidowanej spółki między wspólników nie jest regulowaniem zobowiązania w rozumieniu art. 14a ust. 1 updop. Następnie jednak, w trybie autokontroli (art. 179a p.p.s.a.), WSA uchylił swój poprzedni wyrok, oddalił skargę spółki i zasądził koszty na rzecz organu, uznając, że nowe brzmienie art. 14a ust. 1 updop, uwzględniające podział majątku likwidowanej spółki, jest właściwe. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną spółki, uchylił wyrok WSA. Sąd kasacyjny stwierdził, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (wadliwość uzasadnienia) są niezasadne. Jednakże zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 12 w zw. z art. 14a ust. 1 updop) został uznany za zasadny. NSA podkreślił, że art. 14a ust. 1 updop, nawet w nowym brzmieniu, ma zastosowanie do sytuacji, gdy podatnik reguluje zobowiązanie pieniężne świadczeniem niepieniężnym. W analizowanej sprawie Gmina jako jedyny wspólnik miała otrzymać majątek spółki w naturze, co stanowiło podział majątku zgodnie z art. 286 k.s.h., a nie regulowanie zobowiązania pieniężnego. Dlatego też przekazanie majątku w naturze nie generuje przychodu podatkowego po stronie spółki. W konsekwencji NSA uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej oddalenia skargi i uchylił interpretację indywidualną organu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający