II FSK 3979/14

II FSK 3979/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-01-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-12-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Lubiński /przewodniczący/
Jolanta Sokołowska
Maciej Kurasz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Wr 548/14 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2014-07-31
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 749
art. 53 par. 3, art. 53a, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4, art. 21 par. 3 i 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędziowie: NSA Jolanta Sokołowska, WSA del. Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 548/14 w sprawie ze skargi A. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 23 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu na rzecz A. I. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 31 lipca 2014r. sygn. akt I SA/Wr 548/14 po rozpoznaniu skargi A. I. (dalej jako "Skarżący", "Strona") uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 23 grudnia 2013 r. określającą odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych z tytułu niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. i określił wysokość tych odsetek w łącznej kwocie 7.759 zł.
2. Sąd pierwszej instancji przyjął następujący stan sprawy; Skarżący w 2008 r. prowadził działalność gospodarczą pod firmą G., w ramach której wykonywał usługi w zakresie dostarczania Internetu i z tego tytułu opłacał podatek dochodowy wg liniowej 19 % stawki, zgodnie z art. 30c ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm. – dalej u.p.d.o.f.). W zeznaniu podatkowym za 2008 r. (PIT-36L), które złożył 18 marca 2009 r., wykazał dochód z pozarolniczej dzielności gospodarczej w kwocie 13.835,97 zł (przychód 1.216.078,81 zł i koszty uzyskania przychodów w kwocie 1.202.242,84 zł) oraz należny podatek dochodowy w kwocie 2.629 zł. W wyniku postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. ustalił, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 425.777,96 zł, w tym o kwoty: 1) 100.000 zł - bezpośrednio zaksięgowana jako koszt uzyskania przychodów w marcu 2008 r., z tytułu zakupu środków trwałych na podstawie faktur (wystawionych przez M. I. (syn podatnika) o treści "budowa sieci komputerowej P.", które to faktury, jak ustalił organ podatkowy, są fikcyjne i nie odzwierciedlają zdarzeń gospodarczych w nich opisanych; 2) 4.500 zł - odpisy amortyzacyjne od środka trwałego, tj. sieci komputerowej, której faktycznie podatnik nie nabył, bowiem faktura dokumentująca zakup tej sieci komputerowej wystawiona przez M. I. nie odzwierciedlała faktycznego zdarzenia gospodarczego, organ podatkowy zauważył także, że wartość netto tej faktury podatnik zaliczył do kosztów podatkowych w 2007 r.; 3) 317.144,07 zł - udokumentowana fakturami (41 szt.), wystawionymi przez M. I. z tytułu usług "obsługa przedsiębiorstwa – kontrakt na zarzadzanie", gdyż, jak ustalono, podatnik nie poniósł wydatków związanych z usługami jakie świadczył M. I. (art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 55 u.p.d.o.f.), a wystawca faktur przychody z tego tytułu nieprawidłowo zakwalifikował do źródła przychodów jakim jest działalność gospodarcza, zamiast do źródła przychodów, o których mowa w art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f. (tj. działalności wykonywanej osobiście); 4) 2.697 zł - odpisy amortyzacyjne od środka trwałego w postaci sieci komputerowej, który to środek trwały został sprzedany przez podatnika, na podstawie umowy zwartej w dniu 15.10.2007 r. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; 5) 436,89 zł - suma kwot wynikających z ujętych w kosztach podatkowych faktur wystawionych na inne podmioty gospodarcze oraz błędnie przeniesionych do księgi przychodów i rozchodów kwot z prawidłowo wystawionych faktur.
3. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z 19 września 2013 r. określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie w kwocie 82.446 zł, przyjmując, że podatnik uzyskał dochód z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 439.613,93 zł (przychód - 1.202.242,84 zł, koszty uzyskania przychodów - 776.464,88 zł) oraz uwzględniając odliczenia z tytułu zapłaconych składki na ubezpieczenia społeczne (1435,76 zł) i ubezpieczenie zdrowotne (807,52 zł).
4. Decyzją z 19 września 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił podatnikowi także odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych z tytułu niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2008 r. w łącznej kwocie 8.862 zł. Organ pierwszej instancji wyliczył wysokość zaliczek za poszczególne miesiące 2008 r., przyjmując do wyliczeń dane wynikające z ustaleń organu podatkowego dokonanych w ramach postępowania w zakresie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. wyliczył odsetki za zwłokę, za okres od upływu terminu płatności poszczególnych zaliczek do dnia 30 kwietnia 2009 r. (termin do złożenia zeznania rocznego).
5. Decyzja określająca podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z 23 grudnia 2013 r.
6. Organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji określającą odsetki od zaległości w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. i określił zaliczki w kwocie 7.759 zł. Uchylenie decyzji związane było z nieprawidłowym przyjęciem końcowej daty naliczania odsetek za zwłokę. Organ odwoławczy wskazał, że końcową datą naliczania odsetek za zwłokę od zaległości w zaliczkach jest albo data złożenia zeznania rocznego w podatku dochodowym od osób fizycznych, albo upływ terminu do złożenia takiego zeznania, jeśli zeznania nie złożono. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie Skarżący w dniu 18 marca 2009 r złożył zenanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., zatem do tego dnia winny być naliczane odsetki za zwłokę od zaległości w zaliczkach, a nie do 30 kwietnia 2009 r. Zarzut przedawnienia podniesiony przez stronę w odwołaniu, Dyrektor Izby Skarbowej uznał za bezzasadny. Wskazując przepisy art. 70 § 1 i art. 53a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. nr 749 ze zm. – dalej : O.p.) oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2012 r. sygn. akt II FPS 5/09 organ odwoławczy stwierdził, że termin przedawnienia zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r., o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. rozpoczął swój bieg 1 stycznia 2007 i upływał 31 grudnia 2013 r. zatem organ uprawniony był do weryfikacji decyzji organu I instancji. Prawidłowo wg organu odwoławczego określona została wysokość zaliczek na podatek, zasadnie zakwestionowano bowiem wskazane w decyzji pierwszoinstancyjnej koszty uzyskania przychodów.
7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego, zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucając: 1) przedawnienie zobowiązania z tytułu odsetek od zaległości w zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. i wskazując na naruszenie art. 70 § 1 O.p. przez jego niezastosowanie i doręczenie decyzji ostatecznej po upływie terminu przedawnienia, 2) błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez dokonanie wadliwych ustaleń w zakresie nieponiesienia przez skarżącego kosztów uzyskania przychodu i oparcie decyzji na wadliwych ustaleniach poczynionych w sprawie określenia podatku dochodowego za 2008 r., będące efektem naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 234 O.p. i art. 121 §1 O.p. przez ich niezastosowanie i wydanie decyzji na niekorzyść strony z naruszeniem zasady reformationis in peius, przez dokonanie dowolnej oceny i zmianę ustaleń faktycznych, poczynionych przez organ I instancji, na niekorzyść skarżącego przez przyjęcie, że faktury wystawione przez M. I. za "obsługę przedsiębiorstwa - kontrakt na zarządzanie" są fakturami "pustymi", w sytuacji gdy organ I instancji uznał, że dokumentują one prawdziwe zdarzenia; - art. 229 w zw. z art. 121 §1 O.p. i art. 122, art. 187 §1 i art. 191 O.p. przez ich niezastosowanie i oddalenie, postanowieniem z dnia 23.12.2013 r., wniosków o przeprowadzenie istotnych dowodów a to: powołania biegłego z zakresu szacowania na okoliczność ustalenia wartości wykonanych przez M. I. usług zafakturowanych przez niego jako "obsługa przedsiębiorstwa – kontrakt na zarządzanie"; przesłuchania świadków na okoliczność zakresu wykonanej przez M. I. pracy; przesłuchanie świadków na okoliczność wykonania prac budowlanych sieci telekomunikacyjnej, będącej przedmiotem sprzedaży z faktur nr 6/1/2008, 6/2/2008 i 2/3/2008; - art. 187 § 1 i art. 188 O.p. przez oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych w odwołaniu oraz w piśmie z dnia 18.12.2013 r. co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i mających wykazać stan faktyczny odmienny od tego który ustalił organ; - art. 122 O.p. w zw. z art. 172 § 2 pkt 2, art. 180 § 2 i art. 196 § 3 O.p. w zw. z art. 235 tej ustawy przez ich błędną wykładnię i uznanie, że dowód z przesłuchania świadków na okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy nie musi zostać utrwalony w formie protokołu i może zostać zastąpiony oświadczeniem świadka odebranym w trybie art. 180 § 1 i 2 O.p., gdzie powołany przepis ogranicza możliwość złożenia oświadczenia tylko do osób posiadających status strony; - art. 235 O.p. w zw. z art. 210 §1 tej ustawy przez niewyjaśnienie przyczyn dla których organ dokonał odmiennego ustalenia stanu faktycznego na niekorzyść skarżącego, niewskazanie dowodów, na których oparł swój odmienny osąd oraz przyczyn, dla których odmówił wiarygodności dowodom na których rozstrzygnięcie oparł organ I instancji. Ponadto skarżący zarzucił: - błędne ustalenie, że M. I. nie wykonywał faktycznie usług dla skarżącego za które wystawił faktury "obsługa przedsiębiorstwa - kontrakt na zarządzanie", w sytuacji w której zebrany materiał dowodowy, w tym zeznania świadków potwierdzają fakt świadczenia usług; - błędne ustalenie, że A. I. nie zakupił od M. I. sieci telekomunikacyjnych, w sytuacji gdy organ nie zgromadził i nie przeprowadził oceny materiału dowodowego w sprawie, pomijając istotne dla sprawy wnioski dowodowe zgłoszone przez stronę.
8. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
9. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazanym na wstępie wyrokiem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach wyroku wskazano, iż niezasadne były w ocenie Sądu, zarzuty dotyczące przedawnienia zobowiązania w odsetkach za zwłokę od zaległych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. W rozpoznawanej sprawie termin przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., rozpoczął zatem swój bieg od 1 stycznia 2009 r. i upływał z końcem 2013 r. Do końca 2013 r. organy podatkowe mogły zatem wydać decyzję określającą skarżącemu, na podstawie art. 53 a O.p., zobowiązanie z tytułu odsetek od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. Ostateczna decyzje w tej sprawie została wydane 23 grudnia 2013 r., tj. przed upływem terminu przedawnienia. Jakkolwiek, w ocenie Sądu, decydujące znaczenie dla oceny czy doszło do przedawnianie ma data wydania decyzji, a nie jej doręczenia, które w niniejszej sprawie nastąpiło 10 stycznia 2014 r. To należy stwierdzić, że podjęte przez organ przed końcem 2013 r. czynności egzekucyjne, tj. zajęcie rachunku bankowego i zajęcie wynagrodzenia, o których to czynnościach skarżący został powiadomiony w dniu 18 grudnia 2013 r., doprowadziły do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia (art. 70 § 4 O.p.). Sąd wskazał nadto, że w rozpoznawanej sprawie wysokość zaliczek na podatek dochodowy za poszczególne miesiące 2008 r. została określona na podstawie ustaleń dotyczących zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Przyczyną uchylenia decyzji było naruszenie przez organy podatkowe przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności przepisów dotyczących oceny materiału dowodowego (art. 122, art. 187 §1, art. 191, i art. 210 § 4 O.p).
10. W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Skarbowej zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 53a § 1 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez błędne zastosowanie polegające na uwzględnieniu skargi gdy skarga powinna podlegać oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. z uwagi na sformułowanie zarzutów dotyczących nie decyzji (postępowania) w przedmiocie określenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych z tytułu niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń-grudzień 2008 r. - odsetkowej lecz (postępowania) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. wymiarowej. Organ zarzucił nadto naruszenie - art. 134 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 53a § 1 O.p. poprzez wyjście poza granice sprawy, - art. 151 p.p.s.a. przez niezastosowanie i nie oddalenie skargi, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a., w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. przez błędne zastosowanie polegające na uwzględnieniu skargi gdy skarga winna podlegać oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. z uwagi na brak naruszenia przepisów postępowania obowiązujących organ, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z zm. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. przez błędne zastosowanie polegające na uwzględnieniu skargi, gdy przepis ten daje administracyjnemu prawo do uchylenia decyzji z uwagi na naruszenia postępowania, wyłącznie w przypadkach, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. oraz art. 22 ust. 1 i art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f. przez niewłaściwe zastosowanie. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w zarzutach skargi i jej uzasadnieniu skargi podkreśla, że brak jest przekonywających dowodów świadczących, że syn Skarżącego realizował usługę zarządzania firmą. Organ podatkowy w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 53a O.p.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
11. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co do zasady przyjmuje się, że gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać te drugie z zarzutów. Przed przystąpieniem do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów niezbędne jest jednak przypomnienie, że podstawą prawną wydanych przez organy podatkowe decyzji był art. 53a O.p. Przepis art. 53a O.p. wprowadza upoważnienie dla organów podatkowych do wydania decyzji, w której określa się wysokość odsetek za zwłokę, w sytuacji gdy po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ ten wykryje, że nie były płacone zaliczki albo ich wysokość była zaniżona. Przepis ten podkreśla określoną wcześniej pewną niezależność (samodzielność) świadczenia z tytułu odsetek i możliwość orzekania o ich wysokości w odrębnej i niezależnej od wymiarowej (art. 21 § 3 O.p.) decyzji. Przepis ten powiązany jest również z rozwiązaniem zawartym w art. 21 § 4 O.p., zgodnie z którym, jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że podatnik - mimo ciążącego na nim obowiązku - nie zapłacił w całości lub w części zaliczki na podatek, nie złożył deklaracji albo wysokość zaliczki na podatek jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zaliczki. Oznacza to, że w przypadku podatków dochodowych istnieje możliwość wydawania takich decyzji także po zakończeniu roku podatkowego. Jest przy tym istotne, że w związku z tym, iż wysokość odsetek nalicza się na dzień wydania decyzji, to w sytuacji gdy podatnik w dalszym ciągu pozostaje w zwłoce, zachodziłaby konieczność pouczenia go o tym, że biegną one nadal i podatnik zobowiązany jest naliczać je samodzielnie, zgodnie z regułą wynikającą z art. 53 § 3. Przesłankami wydania decyzji z tytułu odsetek są: 1) wszczęcie postępowania podatkowego po zakończeniu roku podatkowego (innego okresu rozliczeniowego), 2) brak wpłaty zaliczek na podatek w całości albo w części lub niezłożenie (wbrew obowiązkowi) deklaracji podatkowej albo stwierdzenie, iż wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji. Wysokość odsetek powinna być określona na dzień złożenia zeznania podatkowego, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie, na ostatni dzień terminu złożenia zeznania. Nie ma tu więc znaczenia ani moment powstania zaległości podatkowej, ani też moment powstania straty. Okolicznością konieczną zaś do wykazania w decyzji wydawanej obok decyzji wymiarowej albo odrębnej po przeprowadzeniu odrębnego postępowania, jeżeli dotyczyć będzie innego podmiotu niż decyzja wymiarowa, będzie obliczenie prawidłowej wysokości zaliczek na podatek, jeżeli ich wysokość będzie inna niż wykazana w deklaracji, a także w razie jej braku. Istotne jest to, że postępowanie w sprawie zobowiązania w podatku dochodowym za rok podatkowy powinno obejmować także kontrolę poprawności deklarowanych zaliczek na podatek. Ustalenie zaś, że zaliczek tych nie zapłacono bądź też zaniżono ich wysokość stanowi podstawę faktyczną do zastosowania określenia stosownych odsetek za zwłokę (S. Babiarz, Komentarz do art. 53a Ordynacji podatkowej, LEX). 12.Z przepisu art.53a O.p. wynika zatem, że decyzja w przedmiocie odsetek od niezapłaconych zaliczek nie ma charakteru samoistnego, a jest - w sferze ustaleń faktycznych - prostą pochodną wyniku postępowania podatkowego, prowadzonego w stosunku do podatnika za okres roku podatkowego (lub innego okresu rozliczeniowego). Ustalenia tego postępowania stanowią więc podstawę faktyczną, w oparciu którą organ dokonuje odpowiedniego przypisania tych ustaleń do okresów płatności zaliczek, a w konsekwencji - obliczenia wysokości odsetek od kwot nieuiszczonych lub uiszczonych w zbyt niskiej wysokości zaliczek, za określony czas. Oznacza to, że decyzja wydana w zakresie odsetek od zaliczek nie wymaga powtórzenia wszystkich ustaleń faktycznych postępowania podatkowego, a organ nie ma obowiązku ponownego ich oceniania, ani odnoszenia się do zarzutów proceduralnych, czy materialnoprawnych, dotyczących postępowania "wymiarowego". Wystarczającym jest powołanie się na ustalenia tego postępowania, znajdujące wyraz w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w innej niż zadeklarowana wysokości. Decyzja ta ma bowiem wiążący charakter dla organu podatkowego i tak długo jak obowiązuje w obrocie prawnym, stanowi dostateczną podstawę faktyczną decyzji "odsetkowej" (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1388/13, dostępny w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 13. Podkreślić należy, że Sąd pierwszej instancji wyrokiem z dnia 31 lipca 2014r., sygn. akt I SA/Wr 547/14 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji określającą Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. (wyrok z dnia 31 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 547/14). Przyczyną uchylenia decyzji było naruszenie przez organy podatkowe przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności przepisów dotyczących oceny materiału dowodowego (art. 122, art. 187 §1, art. 191, i art. 210 § 4 O.p). Sąd uznał, że organ odwoławczy, dokonując oceny materiału dowodowego dotyczącego wykonania przez M. I. na rzecz firmy Skarżącego usług opisanych w 41 fakturach jako "obsługa przedsiębiorstwa – kontrakt na zarządzenia" nie uwzględnił spójnych zeznań świadków, pracowników skarżącego i nie wyjaśnił, jak rozumie i dlaczego czynności nazwane "obsługa przedsiębiorstwa – kontrakt na zarządzanie", a także dlaczego przyjął, że czynności tych M. I. nie wykonał. Ponieważ skutkiem takiej właśnie oceny materiału dowodowego było nieuwzględnienia jako kosztu uzyskania przychodów kwoty 317.144,07 zł, wynikającej z 41 faktur wystawionych przez M. I., a wskazane faktury wystawiane były w miesiącach od stycznia do listopada 2008 r., stwierdzone nieprawidłowości mogą też mieć istotny wpływ na określenie wysokości zaliczek należnych za poszczególne miesiące 2008 r. tym samym na wysokość odsetek od zaległych zaliczek za 2008 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji kwestia ta niewątpliwie może mieć w[pływ na wysokość określonego zobowiązania za 2008 r.
14. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 stycznia 2017r., sygn. akt II FSK 3978/14 oddalił skargę kasacyjną od wskazanego wyroku WSA.
15. Odnosząc powyższe uwagi do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdzić należy, że zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego nie mogły odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Wszystkie podniesione przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuty odnoszą się bowiem do postępowania "wymiarowego". Takie stanowisko z uwagi na niesamoistny charakter decyzji "odsetkowej" jest całkowicie nieuprawnione z przyczyn, o których była mowa powyżej w uzasadnieniu wyroku.
16. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
17. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.