II FSK 3915/14

II FSK 3915/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-12-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Dumas
Małgorzata Wolf- Kalamala /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Olejnik
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Sygn. powiązane
I SA/Ke 406/14 - Wyrok WSA w Kielcach z 2014-09-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
art. 21
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 194
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik, Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt I SA/Ke 406/14 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 7 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 18 września 2014 r. o sygn. I SA/Ke 406/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. (dalej: skarżący lub strona) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w Kielcach (dalej "SKO") z dnia 7 maja 2014 r., nr [...]
w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. oddalił skargę. Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Kielcach).
2.1. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania przed organami podatkowymi WSA w Kielcach podał, że decyzją z dnia [...], nr [...] Burmistrz Gminy W. ustalił J. K. (skarżący), M. K. i A. K. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014 w kwocie 46 zł.
W uzasadnieniu decyzji Burmistrza Gminy W. (Karta nr 15 akt administracyjnych), że opodatkowaniem objęto budynek mieszkalny o pow. 80 m² (stawka 0,58 zł/m²), zaś grunty rolne podlegały zwolnieniu z opodatkowania.
Z załączonego do akt sprawy wypisu z ewidencji gruntów i budynków wynika, że właścicielami przedmiotowej działki o nr [...] położonej w obrębie Ł. 16
o pow. 0,09 ha oznaczonej symbolem S R w klasie V są A. K., J. K. (skarżący) i M. K. Dane te uwzględniono w decyzji.
2.2. W odwołaniu od ww. decyzji skarżący podniósł, że nie godzi na zmiany
w zapisach ewidencji gruntów i budynków. Podkreślił, że wniosek o wprowadzenie zmian złożył spadkobierca M. K., a zarówno M. K. jak i A. K. nie zamieszkują na tej nieruchomości.
2.3. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym SKO ustaliło, że zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów i budynków prowadzonego przez Starostę W. wynika, że właścicielami działki nr [...] położonej w obrębie Ł. 16 o pow. 0,09 ha oznaczonej symbolem SR są A. K., M. K. i J. K. (skarżący). Dlatego zdaniem SKO odwołanie należało oddalić.
SKO podkreśliło, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i
w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z wynikającymi z niej danymi, rozstrzygające dla opodatkowania znaczenie mają zapisy ewidencji. Organ podatkowy, dokonując wymiaru podatku, nie ma podstaw do zmiany danych z ewidencji gruntów
i budynków. Podatnik, który kwestionuje ich prawidłowość, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (starosty).
SKO poinformowało również, że - w związku z licznymi wystąpieniami skarżącego kwestionującymi prawidłowość zmian dokonanych w ewidencji gruntów
i budynków z wniosku M. K. - wystąpiło do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego w K. o rozważenie możliwości stwierdzenia nieważności decyzji Starosty W. z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie wprowadzenia zmiany w rejestrze ewidencji gruntów w odniesieniu do działki [...]. W odpowiedzi Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wyjaśnił, że zgodnie z zawiadomieniem z dnia 7 lutego 2006 r. Starosta W. wprowadził w rejestrze gruntów, na wniosek M. K., zmianę na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego we W. z dnia [...] o nabyciu praw do spadku po E. K. w odniesieniu do działki nr [...], polegającą na wykreśleniu z ewidencji E. K. i wpisaniu jej spadkobierców. Prawidłowość dokonania tej zmiany była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego, który nie stwierdził nieprawidłowości w tej sprawie.
3. Stanowiska stron w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach (Sądem pierwszej instancji).
3.1. Na ww. decyzję skarżący wniósł skargę do WSA w Kielcach. W motywach skargi skarżący wskazał, że nie składał wniosku do starostwa powiatowego o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów. Spadkobierca – M. K. złożył ten wniosek bez wiedzy oraz zgody skarżącego i na tej podstawie dokonano zmiany w ewidencji bez zawiadamiania skarżącego jako właściciela. M. K. i A. K. nie mieli prawa do zgłoszenia, gdyż nie są właścicielami przedmiotowej nieruchomości.
W ocenie skarżącego, to on jest obowiązany do uiszczania należnych zobowiązań podatkowych. SKO nie dokonało zatem dogłębnej analizy przedstawionej dokumentacji, a decyzja organu I instancji jest błędna i niezgodna
z prawem. W obrocie prawnym nie ma bowiem odpowiedniej decyzji starosty powiatu. Skarżący dodał, że 22 stycznia 2013 r. prezes SKO powołał prawnika, który wyjaśnił, że decyzja podatkowa jest wadliwa. WSA w Kielcach powinien wystąpić do Starosty W. z pytaniem czy posiada stosowną decyzję. Nadto, skarżący dodał, że nie można "wmówić mu działu umownego", bo od 2006 r. zaskarża decyzję podatkową.
3.2. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalanie skargi oraz podtrzymało dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.
4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach (Sądu pierwszej instancji).
4.1. Według WSA w Kielcach skarga okazała się niezasadna.
Po przypomnieniu istoty sporu pomiędzy stronami Sąd I instancji podkreślił, że decyzja SKO nie narusza prawa, a ustalony stan faktyczny znajduje potwierdzenie
w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.
Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 21 Prawa geodezyjnego
i kartograficznego (Dz.U. z 2005 r., poz. 2027 ze zm.) podstawę wymiaru podatków
i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Również ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (j. t. Dz. U. z 2006 r., poz. 969, ze zm.) w art. 4 ust. 1 pkt 1 wskazuje, że podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających
z ewidencji gruntów i budynków.
Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art.194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające
z ewidencji. W przedmiotowej sprawie krąg osób zobowiązanych został ustalony
w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów, które to dane, jak wyżej wskazano są wiążące dla organu podatkowego. Organy podatkowe, nie są bowiem uprawnione do przyjęcia innych danych niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Co więcej,
w postępowaniu podatkowym nie jest także możliwe przeprowadzenie postępowania zmieniającego dane zawarte w przedmiotowej ewidencji. Wobec powyższego niezasadne okazały się zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego, co do określenia podatników solidarnie zobowiązanych do zapłaty łącznego zobowiązania pieniężnego.
Dodatkowo WSA w Kielcach wskazał za SKO, że przeprowadzona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego w dniach od 17 do 26 lutego 2010 r. kontrola nie wykazała nieprawidłowości w zakresie przedmiotowej ewidencji. Do czasu więc ewentualnej weryfikacji danych ujętych w tejże ewidencji brak jest podstaw dla jej kwestionowania, jako podstawy wymiaru podatku.
5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
5.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Kielcach do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata), który zaskarżył ten wyrok w całości. Sformułował również wniosek o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1/ art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., poz. 1271 ze zm. dalej: p.p.s.a. ) w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a przez nieuzasadnione przyjęcie, że brak jest w niniejszej sprawie substratu zaskarżenia i pominięcie. Iż sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami czy wnioskami,
2/ art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. wobec braku ustosunkowania się do zarzutu skargi, które pozwoliłoby dokonać oceny zasadności zapadłego wyroku w zakresie powołanych podstaw zaskarżenia,
3/ art. 135 p.p.s.a. na skutek niezastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, co było niezbędne dla jej załatwienia - przez nie zrealizowanie obowiązku uchylenia zaskarżonej decyzji organu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu powołując się na zasady ogólne wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., poz. 1071 ze zm., dalej: KPA) tj. art. 7-9 autor skargi kasacyjnej argumentował, że organ zaniedbał wyjaśnienia stronie (występującej na etapie postępowania podatkowego bez fachowego pełnomocnika) sposobów postępowania w przypadku uznania przez stronę, iż dane zawarte
w ewidencji gruntów i budynków są sprzeczne ze stanem faktycznym. Dodatkowo pominął rozpoznanie tej kwestii jako bezsprzecznie istotnej dla wydawania kolejnych decyzji opartych na tychże danych.
Zarzut naruszenia art.134 p.p.s.a. jest uzasadniony zdaniem skarżącego tym, że skoro zgodnie z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 1989 r, poz. 163 ze zm.), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków sąd jeśli widzi ku temu przesłanki winien te dane zweryfikować w ramach narzuconej na niego funkcji kontrolnej zgodności aktu z prawem. Brak weryfikacji sądu w stosunku do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, opierających się zdaniem skarżącego na błędnych danych zawartych w ewidencji rejestru gruntów i budynków, narusza także art.135 p.p.s.a. w związku z art.7-9 KPA.
5.2. SKO nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną.
6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
6.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
6.2. Przed przystąpieniem do oceny zasadności sformułowanych w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzutów, mając na uwadze ich treść oraz sposób ich uzasadniania, niezbędne jest poczynienie kilku uwag odnośnie do skargi kasacyjnej w ogólności, jako szczególnego, sformalizowanego środka zaskarżenia.
Należy więc wskazać, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami.
W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność precyzyjnego wskazania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej sąd uchybił.
Wymogiem dla skargi kasacyjnej jest nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale także ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 p.p.s.a. Obok wskazania naruszonych przepisów, poprzez podanie ich konkretnych jednostek redakcyjnych, niezbędne jest więc wyjaśnienie, na czym naruszenie to polegało oraz w przypadku podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wykazanie, iż mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno odnosić się nie tylko do każdej nich z osobna, ale także do każdego
z poszczególnych formułowanych w ich ramach zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów
i wychodzenia poza ramy, które zostały nakreślone w skardze kasacyjnej, ponadto może odnieść się tylko do przepisów, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone, nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych jeszcze przepisów. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia.
Poczynienie powyższych uwag było niezbędne, wobec wystąpienia uchybień w konstrukcji rozpoznawanej skargi kasacyjnej, które objawiały się w sposobie formułowania i uzasadniania zarzutów, co z kolei rzutuje w bezpośredni sposób na możliwość i zakres dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku w ramach sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej.
6.3. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. chociaż jednocześnie autor skargi kasacyjnej nie zarzucił naruszenia art.145§1 pkt 1 lit.b) lub lit.c) p.p.s.a.
Skarżący zarzuca natomiast naruszenie art.3§2 p.p.s.a. w zw. z art.1§1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art.134§1 p.p.s.a przez nieuzasadnione przyjęcie, że brak jest w niniejszej sprawie substratu zaskarżenia
i pominięcie, że sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami czy wnioskami, w uzasadnieniu powołując się także na zasady ogólne postępowania administracyjnego określone w art.7-9 KPA. Zdaniem skarżącego Sąd I instancji sam powinien zweryfikować prawidłowość wpisów w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z żądaniem skarżącego działając w ramach art.134 oraz art.135 p.p.s.a.
Podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 p.p.s.a. należy podkreślić, że art. 3 § 1 p.p.s.a. w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej ponad to, co wynika z art. 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przepis ten należy zatem zaliczyć do tych, które regulują prawo do sądu (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1447/07, LEX nr 391744). Jest niewątpliwe, że skarżący uzyskał prawo do sądu w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP: miał zagwarantowane prawo uruchomienia procedury sądowej poprzez możliwość wniesienia skargi na decyzję SKO i uzyskał rozstrzygnięcie sądu administracyjnego w sprawie zainicjowanej tą skargą. Nadto, postanowienia art. 3 p.p.s.a. wyznaczają zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy Sąd rozpoznający skargę, uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie. Przepis ten nie określa jednak wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej nie oznacza naruszenia tego przepisu. Z tych powodów zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 jaki § 2 p.p.s.a. uznać należy za chybiony.
6.4. Dokonując oceny zaskarżonego wyroku pod kątem naruszenia art. 134 § 1
w p.p.s.a. stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest usprawiedliwiony. Wymiar sprawiedliwości sprawowany przez sądy administracyjne, polega na kontroli działalności administracji publicznej, obejmującej orzekanie w sprawach sądowoadministracyjnych ze skarg między innymi na decyzje administracyjne. Sądy administracyjne, oprócz badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów (decyzji, postanowień), powinny dążyć do końcowego załatwienia sprawy. W celu realizacji tych zadań, ustawodawca dał wojewódzkim sądom administracyjnym rozpoznającym sprawy w pierwszej instancji, m.in. takie instrumenty, jak te określone w art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd może też w celu usunięcia naruszenia prawa i jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, stosować środki przewidziane ustawą
w stosunku do aktów lub czynności, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy (art. 135 p.p.s.a.).
Jak wynika z utrwalonego stanowiska judykatury niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza ono natomiast, że sąd ten ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zgodności
z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami
i żądaniami (por. wyroki NSA z dnia 27 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 628/04; z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 601/13). Wskazać przy tym należy, że omawiany przepis jest tak skonstruowany, że powołanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być powiązane z przepisami, których złamania przez organ sąd wojewódzki nie zauważył z urzędu. Skarżący domaga się natomiast w ramach tego zarzutu, aby to sąd administracyjny w przedmiotowej sprawie dotyczącej wymiaru podatku zweryfikował zgodność z prawem wpisów w ewidencji gruntów i budynków
i dokonał stosownej korekty zgodnie z Jego żądaniem.
Zgodnie z treścią art.21 ust.1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków
i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane z ewidencji gruntów i budynków nie mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków (dokonana przez uprawnione do tego organy geodezyjne) będzie mogła stanowić podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego (patrz wyrok NSA z 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3227/12).
Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Jeżeli w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą podatnik przeprowadzi skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, wówczas dopiero pojawi się możliwość zmiany sposobu opodatkowania spornej nieruchomości.
Z całokształtu materiałów sprawy wynika, że zarówno zagadnienie wpisu
w ewidencji gruntów i budynków jak i przedmiotowe postępowanie dotyczące wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego skarżący pragnie wykorzystać
w sporze z synem M. K. o spadek po zmarłej E. K.. Zarówno organy administracji jak i sądy administracyjne nie są natomiast uprawnione do orzekania w sprawach spadkowych.
6.5. Podkreślić także należy, że wskazanie na naruszenie przez Sąd I instancji art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ przepis uprawnia sąd administracyjny, a nie wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 12.08.2015r. sygn. akt II FSK 3619/14).
Ponadto zauważyć należy, że postępowanie w sprawach dotyczących wymiaru zobowiązań podatkowych regulują przepisy ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.
z 2012 r. poz.749 ze zm.), a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dlatego zarzut naruszenia art.7-9 KPA nie poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Również zarzut naruszenia art.141§4 p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się do zarzutów skargi nie może zostać uznany za uzasadniony. Wskazać należy, że wymóg ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze,
w kontekście treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie ma charakteru bezwzględnego. Skoncentrowanie się tylko bowiem na kwestiach, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a pominięcie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygniecie nie wpływają nie stanowi uchybień, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji powodowały konieczność wyeliminowania danego orzeczenia z obrotu prawnego. Sąd pierwszej instancji nie musi bowiem odnosić się do wszystkich zagadnień podniesionych w skardze, jeśli nie mają one istotnego znaczenia dla końcowego wyniku kontroli zaskarżonego aktu lub czynności (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2005 r. sygn. akt FSK 2633/04). Autor skargi kasacyjnej podnosząc powyższy zarzut nie wskazuje konkretnie do jakich zarzutów skargi Sąd I instancji się nie ustosunkował. Brak jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie.
7. Z powyższych przyczyn skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, została przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalona na podstawie
art. 184 p.p.s.a.