II FSK 390/07

I SA/Łd 640/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Aleksandra Wrzesińska-Nowacka /przewodniczący/
Piotr Kiss /sprawozdawca/
Wiktor Jarzębowski
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 390/07 - Wyrok NSA z 2008-05-08
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Wrzesińska-Nowacka, Sędziowie Sędzia NSA P. Kiss (spr.), Sędzia NSA W. Jarzębowski, Protokolant Asystent sędziego J. Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2006 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Komunalnego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na poczet zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za poszczególne miesiące 2003 roku oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Łd 640/06
U Z A S A D N I E N I E
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...], wydaną z powołaniem się na przepisy m.in. art. 51 § 1 i § 2, art. 53 § 1, § 2 i § 4, art. 53a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej Ordynacja podatkowa) oraz art. 25 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. – dalej ustawa o pdop) określił Przedsiębiorstwu Komunalnemu Sp. z o.o. z siedzibą w S. odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na poczet zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za poszczególne miesiąc 2003 roku w łącznej wysokości 2.750,50 zł.
W toku kontroli ustalono, że jednym z przedmiotów działalności gospodarczej skarżącej spółki jest eksploatacja wysypiska śmieci w B. na potrzeby własne oraz świadczenia usług w zakresie przyjmowania i wywozu nieczystości stałych na rzecz innych podmiotów. Decyzją naczelnika Urzędu Miasta i Gminy W. [...] spółka (mająca wówczas status przedsiębiorstwa państwowego) otrzymała w zarząd na czas nieokreślony grunty położone na terenie wsi B. na urządzenie wysypiska odpadów komunalnych, przy czym z powyższej decyzji wynikało, że za użytkowanie przedmiotowych gruntów państwowych spółka zobowiązana była uiszczać roczne opłaty. Na skutek "komunalizacji" nieruchomości, działki obejmujące obszar wysypiska stały się z mocy prawa własnością Urzędu Miasta i Gminy w W., co stwierdzono w drodze decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. W okresie objętym kontrolą, tj. w 2003 r. spółka wykorzystywała nieodpłatnie grunty położone na terenie wsi B. na składowanie odpadów. Organ określił z tego tytułu wartość nieodpłatnych świadczeń, konsekwencją czego było określenie odpowiednią decyzją zobowiązania podatkowego w wysokości innej, niż wynikająca ze złożonego za rok 2003 zeznania podatkowego oraz naliczenie odsetek za zwłokę od ustalonych zaliczek na poczet podatku dochodowego za poszczególne miesiące 2003 r.
Pismem z dnia 13 grudnia 2005 r. pełnomocnik skarżącej spółki złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji, wskazując na naruszenie przez organ I instancji przepisów art. 25 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pdop; § 2 ust. 1 i ust. 2, § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. z 2005 r. Nr 165, poz. 1373) oraz przepisów postępowania (art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w decyzji dotyczącej ustalenia zobowiązania podatkowego za 2003 r. jako podstawę prawną w zakresie postawienia podatnikowi zarzutu braku uwzględnienia przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń przy określaniu podstawy opodatkowania zastosował art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o pdop. Odwołując się do treści tego przepisu strona podniosła, że nieodpłatne świadczenia na rzecz podatnika nie stanowią przychodu do opodatkowania po spełnieniu następujących przesłanek: otrzymane nieodpłatne świadczenia związane są z używaniem środków trwałych; środki trwałe otrzymane są przez podatnika będącego spółką użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków; środki trwałe przekazane są przez jednostki samorządu terytorialnego lub ich związek albo Skarb Państwa; przekazanie środka trwałego następuje w nieodpłatny zarząd lub używanie. Pełnomocnik stwierdził, że w badanym stanie faktycznym spółka w 2003 r. użytkowała nieruchomość w postaci wysypiska śmieci w B., przy spełnieniu wszystkich przesłanek, które warunkują zakwalifikowanie świadczeń jako niestanowiących przychodu do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji uznając, iż podniesione w odwołaniu zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.
W ocenie organu odwoławczego spór dotyczy rozstrzygnięcia, czy organ I instancji zasadnie ustalił wartość nieodpłatnych świadczeń z tytułu użytkowania w roku 2003 przez spółkę wysypiska śmieci znajdującego się w B.. Bezsporne jest w sprawie, że z tytułu tego użytkowania spółka nie uiszczała opłat na rzecz właściciela gruntu, na którym wysypisko było położone. Dla oceny faktycznego zaistnienia przesłanek z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o pdop decydujące znaczenie miało ustalenie czy spółka używane przez siebie środki trwałe (grunty) otrzymała od jednostki samorządu terytorialnego w nieodpłatny zarząd lub używanie oraz czy jest podmiotem użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostki samorządu terytorialnego. Wystarczającym przy tym dla oceny, czy powstał przychód z nieodpłatnych świadczeń jest niespełnienie któregokolwiek ze wskazanych powyżej warunków.
W toku postępowania ustalono, że grunty państwowe na których wysypisko jest położone, na skutek komunalizacji mienia państwowego stały się z mocy prawa własnością gminy W., co wynika z decyzji wydanej w dniu [...] przez Wojewodę [...]. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie można jednakże zgodzić się z twierdzeniem zawartym w odwołaniu spółki, że decyzja ta jest aktem prawnoadministracyjnym stanowiącym tytuł prawny do używania przez stronę nieruchomości (gruntu) stanowiących wysypisko śmieci w B.. Ze wskazanej decyzji wynika jedynie fakt uzyskania prawa własności do gruntów przez gminę W., co nie oznacza, że dotyczy ona przekazania gruntów spółce w nieodpłatny zarząd lub używanie. W ocenie organu II instancji otrzymanie przez spółkę w nieodpłatny zarząd gruntu od jednostki samorządu terytorialnego nie wynika również z powołanej w odwołaniu umowy zawartej [...] z Zarządem Miasta S. o oddanie skarżącej spółce mienia komunalnego do nieodpłatnego użytkowania. Umowa ta nie dotyczy bowiem oddania do użytkowania gruntów, z tytułu użytkowania których określono wartość nieodpłatnych świadczeń. Organ podatkowy wskazał, że Zarząd Miasta S. nie mógł oddać tego mienia do nieodpłatnego użytkowania spółce, ponieważ nie był jego właścicielem, a ponadto umowa ta dotyczyła oddania do nieodpłatnego używania rzeczy, a nie gruntu.
W związku z powyższym, skoro nie zostało spełnione omówione wyżej kryterium wynikające z postanowień art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o pdop, uznać należy, że spółka otrzymała nieodpłatne świadczenia mające wpływ na wysokość przychodu. W konsekwencji na korzystne dla strony rozstrzygnięcie nie mogą mieć wpływu okoliczności dotyczące statusu prawnego spółki oraz tego, czy jest ona podmiotem użyteczności publicznej. Jest to bowiem drugie kryterium określone we wskazanym przepisie art. 12 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy, a jak jednoznacznie wynika z ustalonego stanu faktycznego, nie zostało spełnione kryterium dotyczące otrzymania od Gminy W. gruntu w nieodpłatny zarząd lub używanie.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 6 pkt 4, a także art. 25 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pdop), poprzez nieuzasadnione i nieprawidłowe zastosowanie w sprawie, naruszenie przepisów § 2 ust. 1 i ust. 2, § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach oraz przepisów postępowania (art. 121 § 1, art. 124 oraz art. 210 Ordynacji podatkowej), co miało wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik ponownie odwołał się do treści postanowień art. 12 ust. 1 pkt. 2, wskazując na przesłanki tego przepisu warunkujące możliwość zakwalifikowania nieodpłatnych świadczeń na rzecz podatnika jako nie stanowiących przychodu do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Pełnomocnik stwierdził przy tym, że w przedmiotowym stanie faktycznym spółka w 2003 roku użytkowała nieruchomość w postaci wysypiska śmieci w B., przy spełnieniu wszystkich tych przesłanek. Uzasadniając spełnienie pierwszej przesłanki art. 12 ust. 1 pkt. 2 ustawy o pdop wskazał w szczególności, że z § 1 ust. 1 umowy o oddanie mienia komunalnego do użytkowania zawartej w S. w dniu [...] wynika, że Zarząd Miasta S. zezwolił spółce na nieodpłatne używanie rzeczy szczegółowo wymienionych w Załączniku Nr 1 do tej umowy. Rzeczy te usytuowane są na nieruchomości stanowiącej wysypisko w B., na której ustanowione zostało wobec skarżącej prawo zarządu i pobierania pożytków. Od początku 2001 r. ze wskazanych rzeczy Podatnik korzystał bezumownie. Zdaniem pełnomocnika spółki obowiązującymi, a zatem i prawomocnymi aktami prawnymi, z których wynikały uprawnienia spółki pozostawały w tym przypadku decyzje administracyjne: z dnia [...] oraz z dnia [...]. W ocenie pełnomocnika składniki majątkowe przekazane spółce w bezpłatne używanie spełniają definicję środków trwałych zgodnie z przepisami art. 16a ust. 1 i art. 16c pkt 1 ustawy o pdop. Odnośnie drugiej przesłanki pełnomocnik wskazał, że podatnik, jako spółka prawa handlowego, działa na podstawie Aktu Przekształcenia Przedsiębiorstwa Komunalnego w Spółkę z o.o. Z dokumentu tego wynika bezsprzecznie, że skarżąca jest spółką użyteczności publicznej. Trzecia przesłanka, zdaniem pełnomocnika również została spełniona, albowiem oddanie do używania (w zarząd) spółce przedmiotowych środków trwałych nastąpiło na podstawie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w W. z dnia [...]. Na skutek komunalizacji nieruchomości działki obejmujące obszar wysypiska śmieci w B. stały się z mocy prawa własnością Urzędu Miasta i Gminy w W., co potwierdzone zostało w drodze decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. Pełnomocnik stwierdził, że decyzja ta jest prawomocnym aktem prawnoadministracyjnym, który stanowi tytuł prawny do używania nieruchomości stanowiących wysypisko śmieci w B. przez skarżącą. Z jej treści zdaniem strony wynika, że środki trwałe przekazane zostały spółce przez jednostkę samorządu terytorialnego - Miasto i Gminę W.. Za bezsporne pełnomocnik uważa także, że treścią świadczeń, do których uprawniona jest spółka względem nieruchomości stanowiących wysypisko śmieci w B., jest tylko jego używanie oraz zarząd (przesłanka czwarta.).
Z tych też względów, zdaniem pełnomocnika, skoro w analizowanym stanie faktycznym spełnione zostały łącznie wszystkie przesłanki skutkujące zakwalifikowaniem nieodpłatnych świadczeń jako świadczeń nie stanowiących przychodu do opodatkowania, to określenie spółce zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w kwocie 131.986 zł jest całkowicie bezzasadne. W konsekwencji tego za bezzasadne uznał również zastosowanie art. 12 ust. 6 pkt 4 ustawy w celu określenia podstawy opodatkowania w przypadku przychodu z nieodpłatnych świadczeń.
Pełnomocnik zarzucił ponadto decyzji, że zawiera błędy uniemożliwiające uznanie jej za zgodną z przepisem art. 210 Ordynacji podatkowej, albowiem organ nie uzasadnił w sposób spójny i przekonujący, dlaczego uznał, że obiekty, których dotyczy decyzja nie znajdują się w zarządzie spółki. Nie można więc stwierdzić, na jakiej podstawie organ dokonał niekorzystnej dla podatnika kwalifikacji prawnej. Nie dokonując wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, zdaniem pełnomocnika, organ naruszył również przepisy art. 124 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wnosząc o jej oddalenie w całości podtrzymał swoje stanowisko oraz argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Już na wstępie należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie jest bezpośrednio związane /stanowi konsekwencję/ z rozstrzygnięciem kwestii zasadności określenia dla skarżącej spółki za 2003 rok przychodu oraz związanego z tym należnego podatku dochodowego od osób prawnych, w tym również odpowiednich zaliczek z powyższego tytułu za poszczególne miesiące 2003r. z tytułu nieodpłatnych świadczeń związanych z użytkowaniem wysypiska śmieci w B., która to kwestia była przedmiotem sporu i rozstrzygnięcia Sądu w sprawie sygn. akt I S../Łd 640/06. Zresztą w niniejszej sprawie obie strony postępowania powołują się na argumentację dotyczącą powyższej sprawy, w szczególności związaną z wykładnią i zastosowaniem przepisu art.12 ust.1 pkt.2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
W wymienionej wyżej sprawie sygn. akt I S../Łd 640/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organów podatkowych, iż skarżąca spółka nie spełniała wszystkich wymogów określonych w art. 12 ust.1 pkt 2 ustawy o pdop do uznania, że wartość nieodpłatnego świadczenia związanego z nieodpłatnym korzystaniem w prowadzonej działalności gospodarczej z nieruchomości w B. nie powinna być zaliczona do przychodu do opodatkowania podatkiem dochodowym. Zgodnie z powołanym przepisem przychodami podatników /z określonymi zastrzeżeniami/ są w szczególności wartości nieodpłatnych świadczeń oraz przychodów w naturze, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez zakłady budżetowe, gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych, spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego i ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie. Analizując treść tego przepisu należy uznać /z czym zresztą zgadzają się obie strony postępowania/, iż dla wyłączenia z przychodu do opodatkowania wartości nieodpłatnych świadczeń, wszystkie przesłanki wymienione w tym przepisie, powodujące takie wyłączenie muszą być spełnione kumulatywnie i niespełnienie przynajmniej jednej z nich stanowi wystarczającą podstawę do stwierdzenia, iż mamy do czynienia z przychodem z tytułu nieodpłatnych świadczeń.
Z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, powstała w grudniu 1992r. w wyniku przekształcenia państwowego Przedsiębiorstwa Komunalnego w S., której wyłącznym udziałowcem jest Urząd Miasta S., wśród dość różnorodnej działalności gospodarczej prowadziła także wysypisko śmieci na nieruchomości położonej w B., gmina W.. Okolicznością niesporną jest fakt, iż w 2003r. spółka nie uiszczała żadnych opłat z tytułu użytkowania przedmiotowej nieruchomości. Właścicielem nieruchomości, na której znajduje się wysypisko śmieci / powierzchnia 42.900 m2/ jest Urząd Miasta i Gminy W., który przekazał tą nieruchomość na wysypisko odpadów komunalnych w odpłatne użytkowanie /w decyzji zostały przewidziane roczne opłaty za użytkowanie/ na czas nieoznaczony Przedsiębiorstwu Komunalnemu w S. decyzją Naczelnika tego Urzędu z dn.[...]. Wymieniona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dn.29.04.1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. nr 22, poz.99/, uchylonej ustawą z dn.21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. nr 115, poz.741/.
Z art.199 ust.2 wymienionej ostatnio ustawy wynika, że zarząd nieruchomości, stanowiącej m.in. własność gminy, sprawowany w dniu wejścia ustawy w życie przez jednostki organizacyjne, przekształca się w trwały zarząd, a w myśl art. 222 ust.1 tej ustawy, do nieruchomości oddanych w zarząd przed wejściem ustawy w życie odpowiednie zastosowanie mają przepisy art.83, dotyczące opłat z tytułu trwałego zarządu, a zmiany wysokości stawek opłat rocznych dokonuje odpowiedni organ. Stąd też brak jest dostatecznych podstaw do uznania, że wykonywany przez skarżącą spółkę zarząd lub użytkowanie przedmiotowej nieruchomości mógł mieć charakter nieodpłatny. Pomimo powyższych uregulowań właściciel gruntu wysypiska nie ustalił ani nie pobierał do końca 2003r. żadnych opłat za użytkowanie terenu wysypiska. Dopiero w dniu 28 kwietnia 2004r. Urząd Miasta i Gminy W. zawarł ze skarżącą spółką umowę dzierżawy terenu wysypiska w B., w której ustalono miesięczny czynsz dzierżawny w wysokości 10.725 zł /0, 25 zł z 1 m2/. Wynikająca z tej umowy wysokość czynszu dzierżawnego stanowiła zresztą podstawę ustalenia przez organy podatkowe wysokości nieodpłatnego świadczenia z powyższego tytułu za rok 2003, po pomniejszeniu wysokości czynszu o odpowiedni wskaźnik wzrostu cen i usług konsumpcyjnych, wynikający z komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego /3,5 %/. Należy w tym miejscu nadmienić, iż wysokość ustalonej przez organy podatkowe wartości nieodpłatnego świadczenia z tytułu użytkowania przedmiotowej nieruchomości nie była kwestionowana przez stronę skarżącą na żadnym etapie postępowania podatkowego. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny należy podzielić stanowisko organów podatkowych, iż skarżąca spółka nie spełniała w rozpatrywanym roku podatkowym co najmniej jednego z podstawowych warunków, wymienionych w cytowanym na wstępie przepisie art.12 ust.1 pkt 1 ustawy o pdop do uznania, iż wartość nieodpłatnego świadczenia z tytułu użytkowania nieruchomości w B. na cele składowania odpadów komunalnych nie stanowi przychodu do opodatkowania w rozumieniu tego przepisu. Powoływanie się strony skarżącej w powyższym zakresie na decyzje Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] i [...], a także na umowę z dnia [...] zawartą z zarządem Miasta S. o oddaniu wymienionego w załączniku nr 1do tej umowy mienia komunalnego do nieodpłatnego użytkowania nie może mieć żadnego znaczenia dla rozważanej kwestii świadczenia z tytułu nieodpłatnego użytkowania nieruchomości w B..
Wymienione decyzje Wojewody [...] potwierdzają jedynie fakt, iż grunty, na których spółka prowadziła wysypisko odpadów stały się z mocy prawa własnością gminy W., natomiast umowa zawarta z Zarządem Miasta S. dotyczyła wyłącznie oddania skarżącej spółce do nieodpłatnego użytkowania szczegółowo wymienionych rzeczy, w tym również usytuowanych na przedmiotowej nieruchomości. Powyższe czynności i akty prawne nie mogły zresztą dotyczyć przekazania skarżącej spółce w nieodpłatny zarząd lub używanie przedmiotowej nieruchomości w B., albowiem tego rodzaju uprawnienie przysługiwało wyłącznie właścicielowi tej nieruchomości, tj. Urzędowi Miasta i Gminy W.. W toku całego postępowania kontrolnego i podatkowego skarżąca spółka nie przedstawiła żadnej decyzji bądź innego aktu stwierdzającego, iż otrzymała przedmiotową nieruchomość w nieodpłatne użytkowanie /zarząd/ od właściwej jednostki samorządu terytorialnego, a z ustalonego stanu faktycznego wynika, że użytkowanie tej nieruchomości winno odbywać się w sposób odpłatny, co zresztą potwierdziła sama spółka zawierając z urzędem Miasta i Gminy W. odpowiednią umowę w dniu [...].
Na uwzględnienie nie zasługuje również postawiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia wskazanych przepisów postępowania podatkowego /art.210 par.4 oraz art.121 par.1 i art.124 Ordynacji podatkowej/, albowiem zaskarżona decyzja zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. Postawiony w skardze zarzut, iż zaskarżona decyzja nie zawiera "spójnego i przekonywującego" uzasadnienia odmowy uznania, dlaczego przedmiotowa nieruchomość nie znajduje się w zarządzie skarżącej spółki wydaje się całkowicie niezrozumiały, albowiem z akt sprawy wynika, że tego rodzaju okoliczność nie była kwestionowana przez organy podatkowe obu instancji, które zakwestionowały jedynie fakt oddania tej nieruchomości stronie skarżącej przez uprawnioną jednostkę samorządu terytorialnego w nieodpłatny zarząd lub używanie. W odniesieniu się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy również podnieść, iż strona brała czynny udział w przeprowadzonym postępowaniu kontrolnym i podatkowym.
W zakończeniu należy nadmienić, że w toku całego postępowania strona skarżąca nie kwestionowała wysokości ustalonych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy oraz wysokości naliczonych odsetek za zwłokę od powyższych zaliczek.
Z tych wszystkich względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ należało skargę oddalić jako nieuzasadnioną.